Karate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karate (jap. 空手 karate)sztuka walki i sport walki stworzone na Okinawie, w Japonii. Karate obejmuje swoim zasięgiem cały świat. Do chwili obecnej powstało ponad 100 stylów karate.

Enshin karate (jap. 円心会館) – styl walki, stworzony przez kancho Joko Ninomiya. Wywodzi się z kyokushin karate. Główną cechą odróżniająca od innych stylów jest występowanie sabaki (chwyty i rzuty), ataków na boki przeciwnika oraz odejście od zasady cios za cios.Kyokushin (jap. 極真, kyokushin) – pełnokontaktowy styl japońskiej sztuki walki, karate, stworzony przez Masutatsu Ōyamę. Jest to także sport walki.

Jedyną organizacją odpowiedzialną za ruch sportowy karate i uznaną przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski jest World Karate Federation (WKF).

Charakterystyczny dla karate jest system stopni uczniowskich i mistrzowskich, stworzony na bazie judo, odrębny w wielu organizacjach i stylach karate.

Pochodzenie karate[ | edytuj kod]

Według Gichina Funakoshiego karate pochodzi prawdopodobnie z kempo (japońskiej sztuki walki przypominającej boks), które przenikło z południowochińskiej prowincji Fujian.

Okinawa (jap. 沖縄本島, Okinawa hontō) – japońska wyspa na Oceanie Spokojnym w archipelagu Wysp Okinawa będącym częścią archipelagu Wysp Ryūkyū, 1 084 253 mieszkańców (2006), pow. 1,21 tys. km², nizinna.Kata (układ formalny) (jap. 型, kata, dosł. forma ścisła) – wysoce sformalizowany rodzaj ćwiczeń stosowanych w wielu tradycyjnych sztukach i sportach walki, szczególnie z grupy budō, jak również taekwondo (gdzie noszą one nazwę tul w wersji ITF, poomse w WTF a hyeong w niektórych innych organizacjach), taijiquan i innych. Są to sekwencje technik ataku i obrony, połączone z określonym poruszaniem, przyjęciem ściśle określonej pozycji i sposobu oddychania. Niektóre techniki w kata mają charakter wyłącznie symboliczny. Kata są bardzo ważną częścią programów nauczania dla wielu sztuk i sportów walki, a dla niektórych, zwłaszcza tych, gdzie kontakt broni z ciałem przeciwnika stanowiłby realne zagrożenie, stanowią ćwiczenia podstawowe.

Na początku było znane jako "Okinawa-te" ("tubylcza forma chińskiego boksu") lub "Kara-te" (z "kara" w znaczeniu "chiński") – wyraźnie różniące się między sobą. W związku z zakazem trenowania karate wiele z technik zostało włączonych w okinawskie tańce ludowe (np. wejście/wyjście z/na parkiet(u) przypomina rozpoczęcie/zakończenie kata).

Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.

Słowo "kara" może być zapisane znakiem oznaczającym "pusty, próżny", a słowo "te" oznacza "ręka". Więc "karate" można tłumaczyć jako "pusta ręka".

Na początku treningów Funakoshiego na Okinawie karate było określane jako "te" lub "bushi no te" (ręka wojownika). Funakoshi zaproponował nazwę "Dai Nippon Kempo Karate-do" (wielka japońska pierwsza metoda droga pustej ręki) używając w pisowni znaku "pusta", a nie "chińska", ale taka interpretacja spotkała się początkowo z silną krytyką nie tylko w Japonii, ale i na Okinawie (w tamtym okresie wszystko co chińskie było postrzegane jako jakościowo lepsze, zachwycające, doskonałe). Funakoshi uzasadnił taką interpretację jako bardziej odpowiednią, ponieważ: po pierwsze ręce w karate są puste (pozbawione broni), po drugie adepci karate-do "zajmują się nie tylko wybraną sztuką, lecz także oczyszczają swe serca i umysły ze złych nawyków i skłonności", a po trzecie według buddyzmu "wszystko jest pustką, próżnią, która jest sercem każdego przedmiotu i każdego stworzenia".

Shōtōkan (jap. 松涛館, Shōtōkan) – jeden ze stylów karate. Twórca stylu shōtōkan, Gichin Funakoshi, znany jako surowy i wymagający nauczyciel, rozpowszechnił tę sztukę walki na całym świecie. Pod jego nadzorem, czy raczej w jego szkole, doskonaliło się wielu wybitnych karateków, np. nie żyjący już mistrzowie: Hidetaka Nishiyama, były prezydent Światowej Federacji Karate Tradycyjnego (ITKF) oraz Masatoshi Nakayama, twórca sportowego karate.Taekwondo (hangul: 태권도; hancha: 跆拳道, [tʰɛ.kwʌn.do]) – narodowy sport i tradycyjna sztuka walki Korei. Początkowo zostało stworzone do celów militarnych, następnie zostało zaadaptowane do użytku cywilnego, jego twórcą jest gen. Choi Hong-hi. Obecnie jest jedną z pełnoprawnych dyscyplin olimpijskich.

Dawniej na Okinawie były dwie szkoły karate: Nahate i Shurite. Zostały one utworzone na bazie chińskich szkół boksu: Wutang (założyciel: Chang Sangfeng; nazwa pochodzi od nazwy chińskiej góry, gdzie na początku była praktykowana) i Shorinji Kempo (założyciel: Daruma; nazwa pochodzi od wzgórza Shaolin w prowincji Hunan, gdzie Daruma przeszedł drogę Buddy). Chiński boks przebył morze i trafił na Okinawę, gdzie po przemieszaniu się z oryginalnymi technikami okinawańskimi, utworzyły podstawy dzisiejszego karate.

Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

"Dawniej, te dwie chińskie szkoły, związane były z dwiema okinawańskimi szkołami: Shorin-ryu i Shorei-ryu, ale jakie dokładnie były to związki i na czym polegały, zatarł czas. To samo dotyczy szkół Shurite i Nahate. Wiemy tylko tyle, że techniki Shorei były lepsze dla ludzi o potężnym ciele, a techniki Shorin były przeznaczone dla ludzi szczupłych, o małej sile fizycznej.

Shitō-ryū (jap. 糸東流, shitō-ryū) - japoński styl karate utworzony w latach 20. ubiegłego wieku przez mistrza Kenwa Mabuni. Shitō-ryū, obok shōtōkan, gōjū-ryū i wadō-ryū należy do tzw. "wielkiej czwórki" stylów karate-dō.Kenpō (jap. 拳法, kenpō, wym.kempō) - japońska sztuka walki. Obejmuje kilka stylów walki, dość różniących się założeniami.

Obie szkoły miały swoje zalety i wady. Shorei, na przykład uczyła bardziej efektywnych form samoobrony, ale brak jej było ruchliwości Shorin. Techniki dzisiejszego karate oparte są na bazie najlepszych technik dwu szkół".

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Gōsoku-ryū (jap. 剛速流, gōsoku-ryū) − szkoła karate powstała z połączenia stylów: shōrin (shōrin-ryū) i shōrei (shōrei-ryū).
Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
Idokan (z jap. dom ruchu, pełna nazwa idōkan yōshin-ryū budō) - system sztuk walki współtworzony przez równorzędne programy: jūjutsu (styl idōkan yōshin-ryū), karate (zendō karate tai-te-tao, inaczej idōkan karate), kobudō, iaidō, aikijutsu, idō.
Gōjū-ryū (jap. 剛柔流, gōjū-ryū) – sztuka walki karate bojowego wywodząca się z wyspy Okinawa. Termin gōjū-ryū oznacza styl "twardy-miękki".
Fudōkan (jap. 不動館, Fudōkan) – jeden z odrębnych stylów karate, stworzony przez prof. dr. Ilija Jorga. Jako dyscyplina oficjalnie istnieje od 1980 roku.
Judo, dżudo (jap. 柔道, jūdō, "łagodna droga, łagodny sposób"; "droga miękkości, szlachetna droga") – sztuka walki powstała w Japonii.
Ashihara Karate − pełnokontaktowy styl karate wywodzący się z Kyokushinkai. Jego twórcą jest japoński karateka Hideyuki Ashihara, uczeń Masutatsu Oyamy. Początkowo Ashihara nauczał Kyokushin, będąc instruktorem w głównej szkole (honbu) Oyamy, a następnie prowadząc doja w Nomurze i Yawatahamie, ale z biegiem czasu zaczął wypracowywać własny styl. W latach 70. próbował łączyć karate z aikido, jujutsu i uliczną samoobroną, co zaowocowało powstaniem nowego stylu, od jego nazwiska zwanego Ashihara. Charakteryzuje się on m. in. zasadą sabaki, tj. zejściem na zewnątrz z linii ataku do tzw. "ślepej strefy", z której można wyprowadzić skuteczny kontratak.

Reklama