Karabin maszynowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karabin maszynowy (km, kaem) – samoczynna, zespołowa broń palna strzelająca seriami amunicją karabinową o kalibrze do 20 mm.

{{Broń palna infobox}} Nieznane pola: 1. Fusil-Mitrailleur Chauchat Mle15 – francuski ręczny karabin maszynowy z okresu pierwszej wojny światowej. NSW – radziecki wielkokalibrowy karabin maszynowy skonstruowany przez G. I. Nikitina, J. S. Sokołowa i W. I. Wołkowa.

Zasadniczo przeznaczona do prowadzenia ognia ciągłego (z możliwością stosowania pojedynczego), zasilana taśmą nabojową zawierającą większy zasób amunicji; najczęściej używana na specjalnej podstawie (dwunożnej, trójnożnej, kołowej) dla większej stabilności i prowadzenia celniejszego ognia skutecznego. Pod względem zastosowania w boju karabiny maszynowe ogólnie dzielono na lekkie, ciężkie i ręczne, obecnie przeważają uniwersalne – wielofunkcyjne, często z wymiennymi modułami. Pod względem umiejscowienia rozróżniano też karabiny maszynowe czołgowe, lotnicze i przeciwlotnicze, dostosowane konstrukcyjnie do odmiennego sposobu funkcjonowania i szczególnego przeznaczenia.

Organki - wielostrzałowa broń palna, używana od XVI do XVII w. Składała się z wielu luf karabinowych na wspólnym łożu np. działa. Była ładowana odprzodowo, a ładunki przeważnie były odpalane kolejno wspólnym lontem.Obrona przeciwlotnicza - całokształt sił, środków i przedsięwzięć mających na celu niedopuszczenie lub ograniczenie do minimum oddziaływania lotnictwa nieprzyjaciela na wojska, ludność i obiekty na polu walki i na tyłach wojsk własnych.

Historia[ | edytuj kod]

Pierwowzory[ | edytuj kod]

Starogrecki polibolon (replika)

Za antyczny pierwowzór tej broni można uważać polibolon (polibolos) – szybkostrzelną katapultę z III wieku p.n.e., konstrukcji Dionizosa z Aleksandrii. Był to stosowany dotychczas duży miotacz strzał zamontowany na stałej podstawie (euthytonon), lecz udoskonalony, bo wyposażony w magazynek w postaci cylindrycznego walca oraz sprzężony z nim mechanizm podajnika. Napinany za pomocą kołowrotu suwak automatycznie podawał kolejne pociski na tor wyrzutni miotającej je do celu.

Maschinengewehr 34 (MG34) to uniwersalny karabin maszynowy kal. 7,92x57 mm, konstrukcji niemieckiej, z okresu II wojny światowej.Automatyka broni - zespół mechanizmów broni automatycznej (samopowtarzalnej i samoczynnej) automatycznie realizujący wchodzące w skład cyklu pracy broni procesy. W skład automatyki broni wchodzą:

W czasach nowożytnych strzelanie seryjne z lufowej broni palnej próbowano osiągnąć poprzez konstrukcję „machiny piekielnej”, zwanej organkami śmierci, stosowanej w XVI-XVII stuleciu. Z montowanego na podwoziu wielolufowego urządzenia strzelano jednak częściej ogniem salwowym niż ciągłym (odpalając seryjnie), a odprzodowe ładowanie go było na tyle czasochłonne, że znacznie ograniczało jego skuteczność w warunkach pola walki.

Lekki karabin maszynowy (lkm) – rodzaj karabinu maszynowego, lżejszego od ciężkiego karabinu maszynowego. Jest wyposażony w dwójnóg i kolbę, podobnie jak ręczne karabiny maszynowe, lecz jest od nich cięższy.Broń samoczynna - rodzaj broni automatycznej wyposażonej w mechanizm spustowy umożliwiający prowadzenie wyłącznie ognia ciągłego (seriami).

Kolejny etap stanowiły XIX-wieczne kartaczownice (mitraliezy), powstające w różnych krajach według projektów niezależnych konstruktorów (Gardnera, Reffye, Agera, Gatlinga, Nordenfelta, Baranowskiego). Ich wspólną cechą było to, że ładowane odtylcowo karabinowymi nabojami zespolonymi, napędzano je korbą lub dźwignią uruchamiającą podajnik amunicji w postaci obrotowego bębna lub przesuwanej kasety. Montowane na trójnogach albo na dwukołowych lawetach, odznaczały się wciąż znacznym ciężarem własnym, lecz wymagały mniej licznej obsługi.

Taśma nabojowa - ruchomy pojemnik, służący do przenoszenia naboi do donośnika broni. W porównaniu z magazynkiem masa taśmy przypadająca na jeden nabój jest mniejsza, ale mechanizmy zasilania taśmowego są bardziej skomplikowane niż zasilania magazynkowego. Z uwagi na możliwość uzyskania przy zasilaniu taśmowym dużej szybkostrzelności praktycznej taśmy nabojowe są stosowane do zasilania karabinów maszynowych.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

Powstanie i rozwój[ | edytuj kod]

W 1883 r. Hiram Stevens Maxim opracował a w 1884 r. zbudował pierwszy karabin maszynowy w pełni automatyczny.

Początkowo była to broń defensywna, dopiero wprowadzone ręczne karabiny maszynowe (karabin maszynowy Lewis, Chauchat) nadawały się do działań zaczepnych, mógł je bowiem obsługiwać jeden żołnierz. Zasada działania polega na krótkim odrzucie lufy lub zdecydowanie częściej długim odrzucie lufy albo odprowadzaniu części gazów prochowych przez specjalny otwór w lufie i przewód gazowy (ta ostatnia metoda współcześnie dominuje). Chłodzenie zapewniała ciecz (starsze konstrukcje), obecnie stosuje się chłodzenie powietrzem i łatwo wymienne lufy.

Lewis – brytyjski lekki karabin maszynowy zaprojektowany jeszcze przed I wojną światową pozostający na wyposażeniu brytyjskich sił zbrojnych do końca II wojny światowej.Krótki odrzut lufy – sposób działania automatyki broni palnej gazodynamicznej. Wykorzystuje odrzut lufy w czasie strzału w celu uruchomienia automatyki broni, tj. jej przeładowania (usunięcia łuski, wprowadzenia nowego naboju do komory nabojowej oraz napięcia sprężyny iglicznej). W momencie wystrzału zamek jest połączony z lufą systemem ryglowym realizowanym na różny sposób:

Pierwotnie przeznaczeniem karabinów maszynowych było niszczenie siły żywej, później zaczęto je stosować także do celów przeciwlotniczych, a nawet rażenia lekkich pojazdów opancerzonych.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Broń palna – broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.
Metr – jednostka podstawowa długości w układach: SI, MKS, MKSA, MTS, oznaczenie m. Metr został zdefiniowany 26 marca 1791 roku we Francji w celu ujednolicenia jednostek odległości. W myśl definicji zatwierdzonej przez XVII Generalną Konferencję Miar i Wag w 1983 jest to odległość, jaką pokonuje światło w próżni w czasie 1/299 792 458 s.
Wielkokalibrowy karabin maszynowy (wkm, wukaem) – karabin maszynowy kalibru 12–20 (włącznie) mm. W II Rzeczypospolitej obowiązywała nazwa najcięższy karabin maszynowy (nkm). Po wojnie pod wpływem języka rosyjskiego wprowadzono obecną nazwę.
Armata automatyczna – armata, w której czynności związane z przeładowaniem są wykonywane kosztem energii gazów prochowych lub dzięki wykorzystaniu energii z zewnętrznego silnika.
Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
Długi odrzut lufy – system ryglowania zamka, najczęściej dział rzadziej broni ręcznej, w którym lufa i zamek cofają się na odległość większą niż długość naboju.
Amunicja karabinowa - amunicja zespolona przeznaczona do karabinów. Kaliber od 6 do 13 mm (najczęściej 7-8 mm). Charakteryzuje się wysoką prędkością początkową. Istnieje kilka rodzajów amunicji karabinowej:

Reklama