Kapiszon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Współczesne kapiszony 4 mm produkcji czeskiej stosowane do replik broni czarnoprochowej

Kapiszon – rodzaj spłonki.

Miedź (Cu, łac. cuprum) – pierwiastek chemiczny, z grupy metali przejściowych układu okresowego. Nazwa miedzi po łacinie (a za nią także w wielu innych językach, w tym angielskim) pochodzi od Cypru, gdzie w starożytności wydobywano ten metal. Początkowo nazywano go metalem cypryjskim (łac. cyprum aes), a następnie cuprum. Posiada 26 izotopów z przedziału mas 55-80. Trwałe są dwa: 63 i 65.Lufa – zasadnicza część broni palnej, umożliwiająca nadanie pociskowi jednocześnie ruchu postępowego i obrotowego (lufy gwintowane) lub tylko postępowego (lufy gładkościenne) w odpowiednim kierunku.

Wykonana jest w kształcie miedzianej lub mosiężnej miseczki, kapelusika lub dzwoneczka, posiadającej wewnątrz warstwę piorunianu rtęci, wykorzystywanej w dawnej broni strzeleckiej. Stosowane były także kapiszony mające formę porcji mieszaniny inicjującej naniesionej na papierową taśmę.

Mosiądz – stop miedzi i cynku, zawierający do 40% cynku. Może zawierać dodatki innych metali, takich jak ołów, aluminium, cyna, mangan, żelazo, chrom oraz krzem. Topi się w temp. poniżej 1000 °C (zależnie od gatunku). Powyżej temperatury 907 °C główny składnik stopowy mosiądzu tj. cynk zaczyna parować powodując tworzenie się zgaru.Zamek kapiszonowy to zamek ręcznej broni palnej odprzodowej, w którym odpalenie następuje przy użyciu kapiszona – miedzianej miseczki zawierającej piorunian rtęci. Kapiszon nakładany był na rurkę zwaną kominkiem, doprowadzającą płomień do ładunku prochowego w lufie. Po naciśnięciu spustu broni, napięty kurek opadał na kapiszon, powodując zapalenie się piorunianu rtęci, a w konsekwencji odpalenie broni.

Kapiszony stosowane były w XIX wieku w zamku kapiszonowym do broni strzeleckiej. Kapiszon nakładany był na rurkę zwaną kominkiem. Znajdował się w niej kanał, który prowadził do komory nabojowej karabinu lub pistoletu. Po naciśnięciu spustu kapiszon uderzany był przez kurek, na skutek czego dochodziło do zapalenia piorunianu rtęci, co powodowało zapalenie prochu w lufie i oddanie strzału.

<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

Nazwa pochodzi od fr. capuchon – kaptur.

Kapiszony używane są także w formie papierowego krążka w zabawkach. Krążek o średnicy ok. 5 mm, z niewielką ilością wybuchowej substancji jest ładowany do specjalnego pistoletu. W momencie przyciśnięcia spustu, kapiszon jest zgniatany, a pod wpływem tego uaktywnia się substancja wybuchowa i słychać niewielki huk.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • spłonka
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Modrzewski (red.) 1987 ↓, s. 248.
    2. Mikołaj Korzun, 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu, Warszawa: MON, 1986, s. 73, ISBN 83-11-07044-X, OCLC 69535236.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Jerzy Modrzewski (red.): Encyklopedia techniki wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987, s. 248. ISBN 83-11-07275-2.




  • Reklama