• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Justus von Liebig



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Bonn, Bundesstadt Bonn – miasto federalne, miasto na prawach powiatu w zachodnich Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, po obu stronach rzeki Ren. Bonn leży ok. 30 km na południe od Kolonii. Liczy 324 899 mieszkańców (2010). W połowie drogi do Kolonii leży port lotniczy Köln/Bonn. Historia miasta liczy ponad 2 000 lat i sięga do czasów germańskich i rzymskich osad. Od 1597 do 1794 Bonn było rezydencją książąt kolońskich, a w 1770 r. przyszedł tu na świat Ludwig van Beethoven.Ludwik I (ur. 14 czerwca 1753 w Prenzlau, zm. 6 kwietnia 1830 w Darmstadt) – landgraf Hesji-Darmstadt w latach 1790-1806 jako Ludwik X, a następnie wielki książę Hesji-Darmstadt.
    Praca naukowo-badawcza[ | edytuj kod]

    Liebig rozpoczął swoją samodzielną działalność naukową w Gießen. Analizując okoliczne źródła lecznicze i badając ich wykorzystanie do produkcji soli, szybko zdał sobie sprawę, że stosowane w tym czasie metody analizy były bardzo czasochłonne i stosunkowo niedokładne. W pierwszych latach udało mu się udoskonalić analizatory i uprościć analizę elementarną. W kolejnych latach zbadał wraz ze współpracownikami i studentami skład chemiczny setek roślin i narządów wielu zwierząt. Sformułował prawo minimum, nazywane obecnie prawem Liebega.

    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Edward Frankland (1825–1899) – angielski chemik. Opracował syntezy wielu związków organicznych. W 1849 roku odkrył związki cynkoorganiczne. W 1852 roku wprowadził pojęcie wartościowości pierwiastków. Był profesorem Royal Institution w Londynie.

    Wraz ze swoim przyjacielem Wöhlerem opracował w 1832 roku teorię rodników, która wyjaśniała budowę wielu związków organicznych. Również z Wöhlerem odkrył zjawisko izomerii, to znaczy fakt, że dwie substancje mogą mieć ten sam skład chemiczny, ale różną strukturę i właściwości. W ten sposób dał podwaliny pod nową dziedzinę wiedzy: chemię organiczną.

    August Wilhelm von Hofmann (ur. 8 kwietnia 1818 w Gießen, zm. 5 maja 1892 w Berlinie) – niemiecki chemik, odkrywca reakcji amin nazwanych na jego cześć: degradacją (lub przegrupowaniem) Hofmanna, eliminacją Hofmanna i reakcją Hofmanna-Löfflera.Piorunian srebra (AgCNO) – nieorganiczny związek chemiczny, sól srebra(I) i kwasu piorunowego. Bardzo czuły materiał wybuchowy używany głównie do wyrobu materiałów pirotechnicznych.

    Jego głównym celem podczas pobytu w Gießen było promowanie rolnictwa. Uważał, że chemia jest w stanie zapobiec katastrofalnym klęskom głodu. Jego osiągnięcia w tej dziedzinie zostały opublikowane w 1840 roku w dziele pt. „Die Chemie in ihrer Anwendung auf Agricultur und Physiologie” oraz w 1842 roku w pracy pt. „Die Thierchemie, oder die organische Chemie in ihrer Anwendung auf Physiologie und Pathologie”. Opublikowana w 1843 roku książka „Handbuch der Organischen Chemie – mit Rücksicht auf Pharmacie” cieszyła się wielkim zainteresowaniem nie tylko wśród naukowców, ale wszystkich wykształconych ludzi owego czasu. Zalecał w niej stosowanie nawozów mineralnych i wyjaśniał ich znaczenie dla jakości i wydajności upraw. Doczekała się ona dziewięciu wydań i została przetłumaczona na 34 języki.

    Nawozy fosforowe – nawozy mineralne, których głównym składnikiem jest fosfor, makroelement w odżywianiu roślin, składnik białek, fityny, także organicznych kwasów nukleinowych ortofosforanów i metafosforanów.Karl Kastner właśc. Karl Wilhelm Gottlob Kastner (ur. 31 października 1783 w Greifenberg/Pommern, zm. 13 lipca 1857 w Erlangen) – niemiecki chemik.

    W latach 1846–1849 wraz z Edwardem Franklandem i Jamesem Sheridanem Musprattem opracował metodę syntezy rozpuszczalnego w wodzie superfosfatu, który jest najczęściej stosowanym nawozem fosforowym na świecie do dziś.

    W Monachium prowadził prace we własnym nowoczesnym laboratorium. W okresie tym odszedł od teoretycznej chemii organicznej. Skoncentrował swoje wysiłki badawcze na chemii rolnej i spożywczej. Prowadził też wykłady dla studentów, ale w znacznie zmniejszonym zakresie w porównaniu z Gießen. Główną część wykładów i zajęć praktycznych prowadzili jego asystenci.

    Max Joseph von Pettenkofer (ur. 3 grudnia 1818 w Lichtenheim, zm. 9 lutego 1901 w Monachium) – niemiecki chemik i higienista.Litewska Biblioteka Narodowa im. Martynasa Mažvydasa (lit. Lietuvos nacionalinė Martyno Mažvydo biblioteka) – litewska biblioteka narodowa założona w 1919 roku w Kownie, przeniesiona w 1963 roku i działająca do dziś w Wilnie.

    Kiedy w 1852 roku córka jego przyjaciela Jamesa Sheridana Muspratta zachorowała na cholerę, rozpoczął badania nad farmaceutykami. Opracował lek o nazwie „Fleischinfusum”, który uratował życie wielu osób z poważnymi chorobami żołądka i jelit.

    Opracował metody produkcji lustra z powłoką ze srebra, zamiast ze szkodliwej dla zdrowia rtęci. Rozpoczął ich produkcję, która jednak w 1858 roku musiała zostać zamknięta z powodu braku zbytu. Produkcja została wznowiona dopiero po śmierci Liebega w 1886 roku, gdy lustra rtęciowe zostały zakazane.

    Po długich badaniach Liebeg opracował metody produkcji tzw. „zupy dla niemowląt”, jak nazwał odpowiednio spreparowane mleko. Przeznaczone ono było dla niemowląt w sytuacji, gdy matka straciła mleko, a nie stać jej było na mamkę.

    Chemia spożywcza – dział chemii zajmujący się składem chemicznym surowców, produktów, dodatków do żywności oraz metodami i chemizmem produkcji, związkami chemicznymi dodawanymi do żywności oraz analizą chemiczną surowców, produktów żywnościowych oraz dodatków do produktów spożywczych m.in. konserwantów, barwników, regulatorów kwasowości, antyutleniaczy, wzmacniaczy smaku i zapachu i innych. Chemia spożywcza wiąże się ściśle z: inżynierią chemiczną i biochemiczną, mkrobiologią techniczną, biochemią, technologią żywności, zdrową żywnością, toksykologią oraz wszelkimi normami (m.in. UE) dotyczącymi chemii produktów żywnościowych. A dotyczy: piekarstwa, mleczarstwa, przerobu mięs, cukrownictwa, przetwórstwa warzyw i owoców, zielarstwa, produkcji substancji zapachowych, gorzelnictwa, winiarstwa, piwowarstwa, spożywczych wód mineralnych, przerobu zbóż, krochmalnictwa i innych.Karl August Georg Maximilian Graf von Platen-Hallermünde (zw. także: August von Platen, August von Platen-Hallermünde, Graf von Platen; ur. 24 października 1796 w Ansbach, ob. płd. część Niemiec, zm. 5 grudnia 1835 w Syrakuzach na Sycylii) - niemiecki poeta i dramaturg.

    Wiele czasu i pracy zainwestował Liebig w stworzenie mieszaniny chemicznej, za pomocą której można upiec chleb bez konieczności polegania na psujących się drożdżach. Wraz ze swoim amerykańskim uczniem Ebenem Nortonem Horsfordem opracował proszek do pieczenia. W Ameryce produkt ten był sensacją sezonu i wielkim sukcesem komercyjnym. W Niemczech natomiast większą popularność zyskał proszek do pieczenia Augusta Oetkera (sprzedawany w opakowaniach przeznaczonych do jednego funta mąki, typowej wówczas miary tego produktu).

    Prawo minimum Liebiga – jedno z podstawowych praw ekologii klasycznej, mówiące, że czynnik, którego jest najmniej (jest w minimum) działa ograniczająco na organizm, bądź całą populację. Zasada została sformułowana w 1841 roku.Chemia organiczna – dziedzina chemii zajmująca się badaniem budowy, właściwości oraz reakcji związków chemicznych zawierających węgiel, a także opracowywaniem różnorodnych metod syntezy tych połączeń. Ponadto związki organiczne zawierać mogą atomy innych pierwiastków, takich jak wodór, tlen, azot, fosfor, krzem oraz siarka.

    Największy rozgłos dał Liebigowi proces produkcji ekstraktu mięsnego w postaci gęstego sosu. Od 1843 roku Liebieg badał mięsa i uwalniane z niego substancje. W 1847 roku opracował metodę produkcji ekstraktu zawierającego wartościowe składniki mięsa. Opracowany ekstrakt Liebieg ze szczegółami opisał w publikacjach, rezygnując jednak z patentowania technologii. Produkt ten sprzedawany był w niewielkich ilościach w monachijskich aptekach od 1852 roku i zgodnie z zamysłem twórcy przeznaczony był dla ubogich, by wzbogacić ich skąpe w białko posiłki − ostatecznie z powodu ceny trafił na stoły klasy średniej. W 1862 roku inżynier Georg Christian Giebert zaproponował Liebigowi utworzenie spółki zajmującej się produkcją ekstraktu mięsnego w Ameryce Południowej w oparciu o tamtejsze hodowle bydła − ekstrakt z południowoamerykańskiego mięsa miał być trzykrotnie tańszy. Efektem tego było powstanie w 1863 roku Société de Fray Bentos Giebert & Cie., a w 1865 roku Liebig Extract of Meat Company (Lemco), które otrzymały licencję na produkcję ekstraktu mięsnego na dużą skalę i na użycie nazwiska Liebiga. Produkcje te rozpoczęto w Urugwaju, we Fray Bentos. Liebig dla reklamy swojego produktu nawiązał współpracę ze znanymi kucharzami z różnych krajów. Ekstrakt z mięsa okazał się bardzo popularnym dodatkiem do zup i potraw.

    Heidelberg – miasto na prawach powiatu w Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, w rejencji Karlsruhe, w regionie Rhein-Neckar, nad Neckarem. Siedziba powiatu Rhein-Neckar, jednak do niego nie należy. Liczba mieszkańców wynosi 147 312 (31 grudnia 2010), a powierzchnia miasta 108,83 km².Grupa funkcyjna (podstawnik) – szczególnie aktywna część cząsteczki, która jest odpowiedzialna za jej sposób reagowania w danej reakcji.

    W ostatnich latach swojego życia Liebig prowadził badania nad fermentacją. Twierdził, że proces ten ma charakter czysto chemiczny i nie są do niego potrzebne żywe organizmy. Pogląd ten był mocno krytykowany. Najpoważniejszym przeciwnikiem Liebega był, doskonale znający proces fermentacji, Ludwik Pasteur. Ostatecznie Liebig udowodnił, że „fermentacja bezkomórkowa” (czyli produkcja etanolu bez pośrednictwa mikroorganizmów) jest możliwa, ale kosztowna i nieopłacalna. Nie znalazła zastosowania w przemyśle spożywczym.

    Nawozy mineralne – potocznie zwane nawozami sztucznymi, substancje wydobywane z ziemi i przetworzone lub produkowane chemicznie, wzbogacające glebę w składniki mineralne niezbędne dla rozwoju roślin, poprawiające strukturę gleby lub zmieniające jej kwasowość.Agrochemia, chemia rolna (gr. agros = pole, rola)- nauka zajmująca się oddziaływaniem związków chemicznych na przebieg procesów chemicznych i biologicznych, zachodzących w glebie i roślinach oraz w hodowli zwierząt.

    Wybrane publikacje naukowe[ | edytuj kod]

  • Justus von Liebig. Einige Bemerkungen über die Bereitung und Zusammensetzung des Brugnatellischen und Howardschen Knallsilbers. „Repertorium für die Pharmacie”. 12, s. 412–426, 1822. 
  • Justus von Liebig: Anleitung zur Analyse organischer Körper. Verlag Vieweg, 1853.
  • Justus von Liebig: Die Chemie in ihrer Anwendung auf Agricultur und Physiologie. Braunschweig: Verlag Vieweg, 1840.
  • Justus von Liebig: Ueber das Studium der Naturwissenschaften und über den Zustand der Chemie in Preußen. Braunschweig: Verlag Vieweg, 1840.
  • Justus von Liebig: Die Thier-Chemie oder die organische Chemie in ihrer Anwendung auf Physiologie und Pathologie. Braunschweig: Verlag Vieweg, 1843.
  • Justus von Liebig: Handbuch der organischen Chemie. Mit Rücksicht auf Pharmacie. Leipzig und Heidelberg: Verlag Winter, 1843.
  • Justus Freiherr von Liebig, Johann Christian Poggendorff, Friedrich Wöhler: Handwörterbuch der reinen und angewandten chemie. Braunschweig: F. Vieweg und Sohn, 1842.
  • Justus von Liebig: Chemische Briefe. Braunschweig: Verlag Winter, 1851.
  • Justus von Liebig: Chemische Briefe. Braunschweig: Verlag Winter, 1865.
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Słowo „rodnik” oznacza tu grupę funkcyjną, a nie rodniki we współczesnym znaczeniu.
    Louis Nicolas Vauquelin (ur. 16 maja 1763 w Saint-André-d’Hébertot, zm. 14 listopada 1829 tamże) – profesor chemii w Paryżu od roku 1809. Zajmował się analizą chemiczną. Między innymi ulepszył metody analizy minerałów i ilościowego rozdzielania metali. Odkrył chrom w roku 1797 i beryl w 1798. Prowadził badania nad związkami pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Otrzymał eter dietylowy przez odwodnienie etanolu. W roku 1799 wydał pierwszy podręcznik chemii analitycznej. International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.
    Ludwik Pasteur (fr. Louis Pasteur, ur. 27 grudnia 1822 w Dole, zm. 28 września 1895 w Saint-Cloud) – francuski chemik i prekursor mikrobiologii.
    Doktor (łac. doctor = nauczyciel, mistrz; w skrócie: dr) – stopień naukowy nadawany przez jednostki naukowe (uniwersytety lub ich wydziały, instytuty itp.) osobom, które obroniły swoje rozprawy doktorskie. W Polsce stopień doktora może być stopniem naukowym lub stopniem w zakresie sztuki.
    Joseph Louis Gay-Lussac (ur. 6 grudnia 1778 w Saint-Léonard-de-Noblat, zm. 9 maja 1850 w Paryżu) – francuski chemik i fizyk.
    Freiherr (pol. wolny pan) – najniższy i jeden z najstarszych niemieckich tytułów arystokratycznych odpowiadający baronowi, niższy od grafa (hrabiego).
    Getynga (niem. Göttingen, dolnoniem. Chöttingen) – akademickie miasto powiatowe w Niemczech, nad rzeką Leine, na południowym krańcu kraju związkowego Dolna Saksonia, siedziba powiatu Getynga. W roku 2008 miasto liczyło 121 455 mieszkańców. Jeden z głównych ośrodków naukowych kraju (ponad 30 tys. studentów). Liczące się centrum turystyczne oraz kulturalne.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.927 sek.