Justus von Liebig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Justus von Liebig

Justus von Liebig (ur. 12 maja 1803, zm. 18 kwietnia 1873) – niemiecki chemik. Wykładał chemię na uniwersytetach w Gießen i Monachium. Wynalazł kostkę bulionową. Laureat Medalu Copleya; Uniwersytet w Gießen nosi jego nazwisko.

Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Edward Frankland (1825–1899) – angielski chemik. Opracował syntezy wielu związków organicznych. W 1849 roku odkrył związki cynkoorganiczne. W 1852 roku wprowadził pojęcie wartościowości pierwiastków. Był profesorem Royal Institution w Londynie.

Był zaangażowany w badania z zakresu chemii organicznej. Nazywany jest ojcem nawozów, udowodnił teorię o mineralnym odżywaniu się roślin, co stało się podstawą do wytworzenia nowoczesnej chemii rolnej. Początkowo w użytku znajdowały się jedynie naturalne nawozy mineralne takie jak np. saletra chilijska. Później nastąpił rozwój przemysłowego wytwarzania nawozów sztucznych, dzięki czemu stały się one o wiele bardziej dostępne i w dużym stopniu wpłynęły na rozwój rolnictwa XIX wieku.

August Wilhelm von Hofmann (ur. 8 kwietnia 1818 w Gießen, zm. 5 maja 1892 w Berlinie) – niemiecki chemik, odkrywca reakcji amin nazwanych na jego cześć: degradacją (lub przegrupowaniem) Hofmanna, eliminacją Hofmanna i reakcją Hofmanna-Löfflera.Piorunian srebra (AgCNO) – nieorganiczny związek chemiczny, sól srebra(I) i kwasu piorunowego. Bardzo czuły materiał wybuchowy używany głównie do wyrobu materiałów pirotechnicznych.

Liebig jest również uważany za prekursora badań nad oddziaływaniem czynników środowiskowych na organizmy. Badając wpływ różnych pierwiastków na wzrost roślin, dostrzegł, że nawet niedobór tylko jednego z nich hamował wzrost i czynności życiowe. Spopularyzował „teorię minimum” mało znanego wówczas Carla Sprengela, która (mylnie) znana jest dzisiaj jako prawo minimum Liebiga – ten czynnik, którego jest najmniej (jest w minimum) działa ograniczająco na dany organizm.

Nawozy fosforowe – nawozy mineralne, których głównym składnikiem jest fosfor, makroelement w odżywianiu roślin, składnik białek, fityny, także organicznych kwasów nukleinowych ortofosforanów i metafosforanów.Karl Kastner właśc. Karl Wilhelm Gottlob Kastner (ur. 31 października 1783 w Greifenberg/Pommern, zm. 13 lipca 1857 w Erlangen) – niemiecki chemik.

Życiorys[ | edytuj kod]

Justus Liebig był synem aptekarza i handlarza w Darmstadt. Chemią zainteresował się we wczesnym dzieciństwie. Eksperymentował z materiałami, które znalazł w warsztacie ojca, odwiedzał mydlarnie, garbarnie i farbiarnie. Efektowne pokazy wybuchowych kulek z piorunianu srebra zaobserwowane na targach, wzbudziły jego zainteresowanie produkcją petard. Zainteresowania te wypełniały mu cały czas, czego skutkiem były słabe wyniki uzyskiwane w szkole. Jeden z jego nauczycieli w gimnazjum ocenił jego zdolności intelektualne słowami: Jesteś barania głowa! Nie nadajesz się nawet na ucznia aptekarza. I rzeczywiście, jego staż u farmaceuty Gottfrieda Pirscha (1792–1870) w Heppenheim zakończył się przedwcześnie, gdyż eksperymentując potajemnie ze związkami srebra, spowodował pożar dachu w aptece.

Max Joseph von Pettenkofer (ur. 3 grudnia 1818 w Lichtenheim, zm. 9 lutego 1901 w Monachium) – niemiecki chemik i higienista.Litewska Biblioteka Narodowa im. Martynasa Mažvydasa (lit. Lietuvos nacionalinė Martyno Mažvydo biblioteka) – litewska biblioteka narodowa założona w 1919 roku w Kownie, przeniesiona w 1963 roku i działająca do dziś w Wilnie.

Po powrocie do Darmstadtu pomagał ojcu w warsztacie. Jednocześnie we własnym zakresie pogłębiał swoją wiedzę z zakresu chemii. Jesienią 1820 rozpoczął studia chemiczne w Bonn. Tam zainteresował się nim profesor Karl Wilhelm Gottlob Kastner i zatrudnił go w swoim laboratorium jako asystenta. Gdy w 1821 roku Kastner przyjął profesurę na Uniwersytecie w Erlangen, Liebig podążył za nim i rozpoczął pracę nad doktoratem pt. „Über das Verhältnis der Mineralchemie zur Pflanzenchemie”. W marcu 1822 Liebig wziął udział w demonstracji zorganizowanej przez nacjonalistycznych studentów i zmuszony był ukrywać się, gdyż był poszukiwany przez policję. Przez krótki czas pozostawał w homoseksualnym związku z Augustem von Platenem. Za wstawiennictwem prof. Kastnera uzyskał poparcie księcia Ludwika I z Hesji. Dostał stypendium umożliwiające mu studia na Sorbonie w Paryżu, ówczesnym centrum badań chemicznych. Tu poznał Gay-Lussaca, Thenarda i Vauquelina, prowadzących wtedy najbardziej zaawansowane zajęcia z chemii. Po pokazie własnych eksperymentów zorganizowanym na uczelni, poznał przyrodnika Alexandra von Humboldta. Po zakończeniu studiów Liebig na krótko wrócił do Darmstadt, gdzie poznał przyszłą żonę, Henriette Moldenhauer, córkę urzędnika państwowego. Stopień doktora przyznano mu pod jego nieobecność i mimo nieprzedstawienia formalnej pracy doktorskiej. Dzięki poparciu Humboldta, w 1824 roku zaledwie 21-letni Liebig został zatrudniony na Wydziale Chemii i Farmacji na Uniwersytecie w Gießen. Rok później został profesorem. Warunki pracy, które przyjął, odzwierciedlają niski status chemii powszechny na niemieckich uczelniach w pierwszej połowie XIX wieku. Jego pensja była niska, a dla zakupu sprzętu, odczynników, węgla itp., otrzymał tylko minimalny dodatek. Dużo potrzebnego sprzętu i materiałów zakupił z własnej kieszeni, aby móc prowadzić zajęcia. Niemniej jego metody nauczania szybko wzbudziły duże zainteresowanie wśród studentów i zyskały mu popularność. W 1826 roku poznał Friedricha Wöhlera, z którymi prowadził badania i do końca życia był w przyjaznych stosunkach.

Chemia spożywcza – dział chemii zajmujący się składem chemicznym surowców, produktów, dodatków do żywności oraz metodami i chemizmem produkcji, związkami chemicznymi dodawanymi do żywności oraz analizą chemiczną surowców, produktów żywnościowych oraz dodatków do produktów spożywczych m.in. konserwantów, barwników, regulatorów kwasowości, antyutleniaczy, wzmacniaczy smaku i zapachu i innych. Chemia spożywcza wiąże się ściśle z: inżynierią chemiczną i biochemiczną, mkrobiologią techniczną, biochemią, technologią żywności, zdrową żywnością, toksykologią oraz wszelkimi normami (m.in. UE) dotyczącymi chemii produktów żywnościowych. A dotyczy: piekarstwa, mleczarstwa, przerobu mięs, cukrownictwa, przetwórstwa warzyw i owoców, zielarstwa, produkcji substancji zapachowych, gorzelnictwa, winiarstwa, piwowarstwa, spożywczych wód mineralnych, przerobu zbóż, krochmalnictwa i innych.Karl August Georg Maximilian Graf von Platen-Hallermünde (zw. także: August von Platen, August von Platen-Hallermünde, Graf von Platen; ur. 24 października 1796 w Ansbach, ob. płd. część Niemiec, zm. 5 grudnia 1835 w Syrakuzach na Sycylii) - niemiecki poeta i dramaturg.

W 1827 roku założył prywatny Instytut Farmacji i Przemysłu Technicznego (działający do 1833), przeznaczony dla przyszłych asystentów farmacji i kierowników handlu technicznego. Pracowali tam między innymi profesorowie Hermann Umpfenbach, Friedrich Christian, Gregor Wernekink i Georg Gottlieb Schmidt. W 1832 roku założył pismo naukowe „Annalen der Pharmacie”, znane później jako „Liebigs Annalen”.

Prawo minimum Liebiga – jedno z podstawowych praw ekologii klasycznej, mówiące, że czynnik, którego jest najmniej (jest w minimum) działa ograniczająco na organizm, bądź całą populację. Zasada została sformułowana w 1841 roku.Chemia organiczna – dziedzina chemii zajmująca się badaniem budowy, właściwości oraz reakcji związków chemicznych zawierających węgiel, a także opracowywaniem różnorodnych metod syntezy tych połączeń. Ponadto związki organiczne zawierać mogą atomy innych pierwiastków, takich jak wodór, tlen, azot, fosfor, krzem oraz siarka.

Jego metoda nauczania, odkrycia i pisma wkrótce uczyniły go sławnym w całej Europie. Na jego wykłady o chemii i farmacji przyjeżdżali słuchacze z całego świata. Jednym z najbardziej znanych jego uczniów był August Wilhelm von Hofmann, który studiował, doktoryzował się i habilitował u Liebiga w latach 1836–1845.

Heidelberg – miasto na prawach powiatu w Niemczech, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia, w rejencji Karlsruhe, w regionie Rhein-Neckar, nad Neckarem. Siedziba powiatu Rhein-Neckar, jednak do niego nie należy. Liczba mieszkańców wynosi 147 312 (31 grudnia 2010), a powierzchnia miasta 108,83 km².Grupa funkcyjna (podstawnik) – szczególnie aktywna część cząsteczki, która jest odpowiedzialna za jej sposób reagowania w danej reakcji.

W 1845 roku na własna prośbę Liebig otrzymał tytuł szlachecki Freiherr. Proponowano mu profesury na uczelniach w Tallinnie (1827), Getyndze (1835), Petersburgu (1839), Wiedniu (1841), Londynie (1845) i Heidelbergu (1851), które ostatecznie odrzucił po długich negocjacjach. Kiedy jednak Max von Pettenkofer z monachijskiego uniwersytetu poprosił króla Maksymiliana II Bawarskiego o osobiste zaproszenie Liebega i na prywatnej audiencji zaproponował mu stworzenie nowego instytutu chemicznego obok domu mieszkalnego zbudowanego specjalnie dla Liebiga oraz obiecał znaczną swobodę w nauczania, Liebig nie mógł się oprzeć. Przyjął propozycję pracy na tej uczelni i nauczał tam od 1852 roku.

Nawozy mineralne – potocznie zwane nawozami sztucznymi, substancje wydobywane z ziemi i przetworzone lub produkowane chemicznie, wzbogacające glebę w składniki mineralne niezbędne dla rozwoju roślin, poprawiające strukturę gleby lub zmieniające jej kwasowość.Agrochemia, chemia rolna (gr. agros = pole, rola)- nauka zajmująca się oddziaływaniem związków chemicznych na przebieg procesów chemicznych i biologicznych, zachodzących w glebie i roślinach oraz w hodowli zwierząt.

Pracując w Monachium, Liebig został mianowany honorowym członkiem wielu towarzystw naukowych w kraju i za granicą, i otrzymał liczne wyróżnienia i medale. Opracował metodę produkcji nawozu fosforowego i współtworzył spółkę producentów przemysłu rolno-chemicznego (BAG), która istnieje do dziś pod nazwą Süd-Chemie. 15 grudnia 1859 roku został mianowany prezesem Bawarskiej Akademii Nauk. Urząd ten piastował aż do swojej śmierci. W 1870 roku został honorowym obywatelem miasta Monachium.

Louis Nicolas Vauquelin (ur. 16 maja 1763 w Saint-André-d’Hébertot, zm. 14 listopada 1829 tamże) – profesor chemii w Paryżu od roku 1809. Zajmował się analizą chemiczną. Między innymi ulepszył metody analizy minerałów i ilościowego rozdzielania metali. Odkrył chrom w roku 1797 i beryl w 1798. Prowadził badania nad związkami pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Otrzymał eter dietylowy przez odwodnienie etanolu. W roku 1799 wydał pierwszy podręcznik chemii analitycznej. International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

Justus Liebig zmarł 18 kwietnia 1873 w Monachium na zapalenie płuc. Pogrzeb odbył się 21 kwietnia z udziałem wielkiej liczby uczestników. Został pochowany na Starym Cmentarzu Południowym w Monachium.

W roku 1826 ożenił się z Henriette Moldenhauer i miał z nią pięcioro dzieci. W historii zapisali się dwaj synowie: lekarz Georg von Liebig i naukowiec Hermann von Liebig (z zakresu nauk rolniczych). Jego córka Agnes poślubiła filozofa Moritza Carrière, a Johanna wyszła za mąż za chirurga Carla Thierscha. Jego prawnukami byli genetyk Max Delbrück i sportowiec Luz Long.

Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.Ludwik Pasteur (fr. Louis Pasteur, ur. 27 grudnia 1822 w Dole, zm. 28 września 1895 w Saint-Cloud) – francuski chemik i prekursor mikrobiologii.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Doktor (łac. doctor = nauczyciel, mistrz; w skrócie: dr) – stopień naukowy nadawany przez jednostki naukowe (uniwersytety lub ich wydziały, instytuty itp.) osobom, które obroniły swoje rozprawy doktorskie. W Polsce stopień doktora może być stopniem naukowym lub stopniem w zakresie sztuki.
Joseph Louis Gay-Lussac (ur. 6 grudnia 1778 w Saint-Léonard-de-Noblat, zm. 9 maja 1850 w Paryżu) – francuski chemik i fizyk.
Freiherr (pol. wolny pan) – najniższy i jeden z najstarszych niemieckich tytułów arystokratycznych odpowiadający baronowi, niższy od grafa (hrabiego).
Getynga (niem. Göttingen, dolnoniem. Chöttingen) – akademickie miasto powiatowe w Niemczech, nad rzeką Leine, na południowym krańcu kraju związkowego Dolna Saksonia, siedziba powiatu Getynga. W roku 2008 miasto liczyło 121 455 mieszkańców. Jeden z głównych ośrodków naukowych kraju (ponad 30 tys. studentów). Liczące się centrum turystyczne oraz kulturalne.
Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
Friedrich Wilhelm Heinrich Alexander von Humboldt (ur. 14 września 1769 w Berlinie, zm. 6 maja 1859 tamże) – niemiecki przyrodnik i podróżnik, jeden z twórców nowoczesnej geografii, młodszy brat Wilhelma von Humboldta.
Srebro (Ag, łac. argentum) – pierwiastek chemiczny z grupy metali przejściowych w układzie okresowym. Jest srebrzystobiałym metalem, o największej przewodności elektrycznej i termicznej. W przyrodzie występuje w stanie wolnym, a także w minerałach, takich jak argentyt czy chlorargyryt. Większość wydobywanego srebra występuje jako domieszka rud miedzi, złota, ołowiu i cynku.

Reklama