Julia Stereo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Julia Stereo – polski przenośny odbiornik radiowy produkowany przez Unitrę Eltra od 1979 do 1991 roku.

Międzynarodowa Organizacja Radia i Telewizji (OIRT; Organisation Internationale de Radiodiffusion et de Télévision), częściej określana jako Interwizja (ang. Intervision, ros. Интервидение) – powołana do życia w 1946 sieć nadawców telewizyjnych, której głównym celem była wymiana programów telewizyjnych między państwami europejskimi. Po powstaniu w 1950 konkurencyjnej wobec niej Europejskiej Unii Nadawców (EBU), która skupiła większość państw zachodnich, siedzibę OIRT przeniesiono z Brukseli do Pragi. Organizację opuściły wtedy także państwa nie pozostające w orbicie Związku Radzieckiego. Wyjątkiem była Finlandia, która po 1950 należała równolegle do OIRT i EBU. Członkami oganizacji pozostała większość krajów Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej przy której OIRT została afiliowana. W szczególności były to Bułgaria, Czechosłowacja, NRD, Polska, Rumunia, Węgry i ZSRR.Radioodbiornik (odbiornik radiowy, odbiornik radiofoniczny, radio) – urządzenie elektroniczne służące do odbioru audycji radiowych. Audycje wysyłane są przez stacje nadawcze jako fale radiowe zmodulowane sygnałem akustycznym (mowa, muzyka, efekty dźwiękowe). Stosowana bywa modulacja amplitudy (starsze rozwiązanie) lub modulacja częstotliwości. Zadaniem odbiornika jest zamiana informacji zawartej w falach radiowych na napięcie elektryczne, a następnie na dźwięk.

Najważniejszą cechą tego odbiornika był „światowy zakres” – umożliwiał odbiór:

  • AM – fal długich, średnich i 7 zakresów fal krótkich z podwójną przemianą częstotliwości,
  • FM – fal ultrakrótkich w zakresie OIRT i CCIR
  • Odbiornik był wyposażony w dekoder sygnału stereofonicznego (UL 1611N), ale tylko jeden głośnik. Odbiór stereo był możliwy na dwóch dołączonych głośnikach (kolumnach) zewnętrznych lub poprzez słuchawki stereofoniczne. Możliwy był także odbiór audycji stereo przy użyciu tylko jednego głośnika zewnętrznego. Wówczas głośnik wewnętrzny służył do osłuchu kanału lewego, zaś zewnętrzny do odsłuchu kanału prawego. Ponadto posiadał potencjometr siły dźwięku, balansu i oddzielną regulację tonów niskich i wysokich oraz duże i wygodne pokrętło strojenia. Moc wyjściowa wewnętrznego wzmacniacza mocy (2 × UL 1481P) wynosiła 2 × 5 W przy zasilaniu sieciowym i 2 × 2,5 W przy zasilaniu z baterii. Odbiornik posiadał ponadto konstrukcję częściowo modułową – stereodekoder, wzmacniacz mocy, zasilacz.

    Radioelektronik – miesięcznik dla elektroników wydawany w latach 1991-2009 w wersji papierowej (w ostatnim okresie wydawcą był Radioelektronik spółka z o.o.), a w 2010 r. przez Stowarzyszenie Elektryków Polskich w wersji elektronicznej (internetowej). Przeznaczony zarówno dla profesjonalistów jak i hobbystów. Kontynuował tradycje pism – przedwojennego "Radio-Amatora" (1924-27), powojennych "Radioamator" (1950-61) , "Radioamator i Krótkofalowiec Polski" (1961-78) i "RE Radioelektronik" (1979-91). Opisywał zastosowanie elektroniki powszechnego użytku. Tematy poruszane na łamach czasopisma to oprócz elektroniki i radiotechniki także telekomunikacja, miernictwo, praktyczne zastosowanie techniki komputerowej.

    Obudowa wykonana z tworzywa sztucznego w kolorze czarnym, rzadziej w kolorach czarno-srebrny (srebrna kratka głośnika, boki obudowy i tył) oraz bardzo sporadycznie spotykana wersja całkowicie srebrna.

    Dodatkowo odbiornik był wyposażony w:

  • gniazdo wyjściowe audio (DIN),
  • gniazdo magnetofonowe (DIN) (zapis),
  • dwa gniazda głośnikowe (4 Ω),
  • gniazdo słuchawkowe z przodu obudowy (400 Ω),
  • zasilanie sieciowe, bateryjne (8 baterii R20) lub z zewnętrznego akumulatora 10–16 V,
  • możliwość podłączenia zewnętrznej anteny FM (300 Ω),
  • wskaźnik poziomu sygnału i poziomu napięcia baterii,
  • wskaźnik programu UKF,
  • układ ARC,
  • programator 5 stacji UKF,
  • oświetlenie skali (w przypadku zasilania bateryjnego załączane „na życzenie” przyciskiem),
  • siedem małych strzałeczek umieszczonych na prowadnicy, przesuwanych w górę lub w dół pełniących rolę „znaczników” dla odbieranych stacji.
  • Schemat OR Julia-Stereo zamieszczono w Radioelektroniku nr 5/1980 str. 115.

    Wersja eksportowa[ | edytuj kod]

    W wersji eksportowej odbiornik nosił nazwę Tramp WE 100, wyposażony był tylko w zakres UKF standardu CCIR (87,5–108 MHz) i był monofoniczny. W odróżnieniu od wersji eksportowej odbiornika (Tramp WE 100) w JULII stereo mimo braku przełącznika sygnału można było odtwarzać sygnał z wewnętrznego wzmacniacza mocy do odtwarzania dźwięku z zewnętrznych źródeł (np. magnetofonu czy gramofonu). W miejscu gdzie Tramp WE 100 posiadał ten przełącznik (chociaż był monofoniczny), JULIA stereo posiadała przełącznik zakresów UKF OIRT i CCIR. W Julii Stereo funkcję sterowania sygnałem m.cz. spełniały dwa klawisze S i D (średnie i długie fale). Po wciśnięciu obu tych przycisków wzmacniacz pracował ze źródeł zewnętrznych. Był to chyba jeden z bardzo niewielu przypadków gdzie wersja krajowa była lepsza i bardziej rozbudowana od eksportowej.

    Podstrony: 1 [2] [3]




    Reklama