Joseph Aspdin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Patent nr. BP 5022, An Improvement in the Mode of Producing an Artificial Stone, Joseph Aspdin, 21.10.1824, strona 1/2
Patent nr. BP 5022, An Improvement in the Mode of Producing an Artificial Stone, Joseph Aspdin, 21.10.1824, strona 2/2

Joseph Aspdin, inna pisownia nazwiska Aspden (ur. w grudniu 1778 w Hunslet, Leeds, zm. 20 marca 1855 w Wakefield) – angielski wytwórca cementu, który 21 października 1824 otrzymał patent na cement portlandzki.

Wapień – skała osadowa (chemogeniczna lub organogeniczna) zbudowana głównie z węglanu wapnia, przede wszystkim w postaci kalcytu.Nationalencyklopedin – największa, szwedzka encyklopedia współczesna. Jej stworzenie było możliwe dzięki kredytowi w wysokości 17 mln koron, którego udzielił rząd szwedzki w 1980 roku i który został spłacony w 1990. Drukowana wersja składa się z 20 tomów i zawiera 172 tys. haseł. Wersja internetowa zawiera 260 tys. haseł (stan z czerwca 2005). Inicjatorem projektu był rząd szwedzki, który rozpoczął negocjacje z różnymi wydawcami. Negocjacje zakończyły się w 1985, kiedy na wydawcę został wybrany Bra Böcker z Höganäs. Encyklopedia miała uwzględniać kwestie genderowe i związane z ochroną środowiska. Pierwszy tom ukazał się w 1989 roku, ostatni w 1996. Dodatkowo w roku 2000 ukazały się trzy dodatkowe tomy. Encyklopedię zamówiło 54 tys. osób. W 1997 roku ukazało się wydanie elektroniczne na CD, a w 2000 pojawiło się wydanie internetowe, które jest uzupełniane na bieżąco.

Życiorys[ | edytuj kod]

Był najstarszym z sześciorga dzieci murarza Thomasa Aspdina. Początkowo zaangażowany w firmie ojca, w 1817 otworzył w Leeds własną działalność gospodarczą. Jego kilkuletnie eksperymenty z wytwarzaniem cementu budowlanego zostały nagrodzone patentem brytyjskim (nr BP5022) zatytułowanym: Poprawa sposobu wytwarzania sztucznego kamienia (ang. An Improvement in the Mode of Producing an Artificial Stone). W treści ww. patentu po raz pierwszy użyto sformułowania cement portlandzki przez analogię do wapienia z Portland, oolitowego wapienia budowlanego, wydobywanego na wyspie Portland (Dorset). Produkcję cementu na skalę przemysłową rozpoczął, początkowo wraz z Williamem Beverleyem, w 1825 w zakładzie w Kirkgate, Wakefield. W tym samym roku otrzymał kolejny patent na wykonywanie zaprawy murarskiej. Joseph Aspdin przeszedł na emeryturę w 1844. Jego fabryka cementu funkcjonowała pod kierownictwem starszego syna Jamesa nieprzerwanie do 1900.

Wakefield – miasto w północnej Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie metropolitalnym West Yorkshire, w dystrykcie City of Wakefield. Miasto położone nad rzeką Calder. W 2001 roku miasto liczyło 76 881 mieszkańców.Dictionary of National Biography (DNB) – słownik biograficzny stanowiący standardowy punkt odniesienia w dziedzinie biografii znanych postaci brytyjskiej historii, publikowany od 1885. W 1996 Uniwersytet Londyński opublikował wolumin korekcji zebranych na podstawie Biuletynu Instytutu Badań Historycznych. Zaktualizowany Oxford Dictionary of National Biography (ODNB) został opublikowany 23 września 2004 jako 60-tomowe wydawnictwo i publikacja on-line.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • A.J. Francis: The Cement Industry 1796-1914: a History. Wyd. 1. David & Charles, 1977. ISBN 0-7153-7386-2.
  • Cement – to hydrauliczne spoiwo mineralne, otrzymywane z surowców mineralnych (margiel lub wapień i glina) wypalonych na klinkier w piecu cementowym a następnie zmielenie otrzymanego spieku z gipsem, spełniającym rolę regulatora czasu wiązania. Stosowany jest do przygotowywania zapraw cementowych, cementowo-wapiennych i betonów. Wykorzystywany jest do łączenia materiałów budowlanych. W zależności od składu klinkieru, sposobu produkcji, cementy dzielą się na:Portland (ang. Isle of Portland) – wyspa położona u południowego wybrzeża Anglii, należąca do dystryktu Weymouth and Portland, w hrabstwie Dorset. Stanowi część Jurassic Coast. Wydobywany jest tutaj wapień portlandzki, od którego pochodzi nazwa cement portlandzki.




    Warto wiedzieć że... beta

    Zaprawa – mieszanina wody i spoiwa z drobnym kruszywem lub innym wypełnieniem mająca na celu wiązanie, czyli przejście ze stanu płynnego, plastycznego w stały.
    Wapień portlandzki (ang. Portland stone – kamień portlandzki) – jurajski wapień detrytyczny wydobywany na angielskiej wyspie Portland, w hrabstwie Dorset, od której wziął nazwę. Należy do formacji Portland stone i ogniwa Freestone. Na wyspie Portland znajduje się ponad 80 zamkniętych i czynnych kamieniołomów wapienia. Niektóre z nieczynnych wyrobisk stanowią dziś atrakcję turystyczną.
    Cement portlandzki "CEM I" – często stosowany rodzaj cementu. Jest to szary, sypki materiał, otrzymywany ze zmielenia klinkieru cementowego z gipsem w ilości do 5%. Wynalezienie cementu portlandzkiego przypisywane jest Anglikowi Josephowi Aspdinowi, który w 1824 uzyskał patent na jego wyrób. Nazwa pochodzi od koloru otrzymanego cementu, który przypominał wynalazcy kolor skał z wyspy Portland - wówczas jednego z najlepszych i najdroższych materiałów budowlanych w Wielkiej Brytanii.
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
    Leeds – miasto w północnej Anglii (Wielka Brytania), w hrabstwie West Yorkshire. Miasto położone jest u podnóża Gór Pennińskich, nad rzeką Aire.

    Reklama