• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jordanes



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Ernst Christian Wilhelm Wattenbach (ur. 22 września 1819 w Ranzau, zm. 1897) – niemiecki historyk i paleograf. Wnuk Augusta Henningsa. Ludy irańskie – grupa ludów indoeuropejskich mówiąca językami irańskimi, zamieszkująca terytoria rozciągające się od wschodniej Anatolii poprzez Wyżynę Irańską aż po Hindukusz, oraz od Azji Środkowej po Zatokę Perską. Region ten nazywany jest czasem Wielkim Iranem.
    Poglądy[ | edytuj kod]

    Sympatie probizantyńskie Jordanesa są dobrze widoczne, a sam napisał, że Getica powstała dla chwały cesarza Justyniana I Wielkiego. Historyk uważał go za prawowitego władcę i był zwolennikiem (inaczej niż Kasjodor) ścisłej współpracy Gotów z cesarstwem wschodniorzymskim. Opowiadać się miał za sojuszem Rzymian i Gotów, który miał istnieć od zawsze a którego uosobieniem miał być cesarz pochodzący z obu rodów władców — związanych z Justynianem Anicjuszy (cesarstwo) i Amalów (Goci). Jawi się jako zwolennik zlania się obu znanych mu rzeczywistości: Romanii i Gotii w jedność, tak jak on sam łączył swoje legitymistyczne rzymskie podejście z uwielbieniem dla barbaryzmu gockiego. Nie tworzył swoich dzieł, by schlebić swoim własnym gockim sentymentom, lecz w określonych celach politycznych. Jordanes miał uważać, że młody syn Germanusa i Matasunty jest niejako nadzieją na nową, wspólną przyszłość dla obu etnosów. Takie zapatrywania Jordanesa na kwestię gocko-rzymskich interakcji są kwestionowane. Podnosi się, że w jednym z utworów (Romanie) jego stosunek do Gotów nie jest jednoznacznie pozytywny, co tłumaczy się właśnie autorskim wkładem (w przeciwieństwie do Getiki). Ceni zdecydowanie wyżej waleczność u Belizariusza i cnoty u Justyniana niż tożsame zalety u Gotów. Sam Jordanes czytelnikowi swoich tekstów przekazuje praktyczny wykład dziejów i zwraca jednocześnie uwagę na małą istotność świata doczesnego (ukazanego przez pryzmat tragicznych historii różnych społeczności) i na to, że prawdziwe ukojenie może przynieść jedynie zwrot ku Bogu.

    Magister militum (liczba mnoga magistri militum) pełna nazwa comes et magister utriusque militiae (utriusque, czyli "obu" - gdyż łączył w sobie dwa dawniejsze tytuły: magister equitum i magister peditum, stąd oboczna nazwa magister equitum et peditum - "mistrz konnicy i piechoty") – głównodowodzący rzymskiej armii polowej. Magistri militum praesentales dowodzili armią wewnętrzna, natomiast magistri militum per Gallias, per Thraciam, per Orientem oraz per Illyricum wojskami w tych prowincjach. W Cesarstwie Wschodniorzymskim funkcję tę oddawano terminem strategos.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

    Twórczość[ | edytuj kod]

    Jordanes jest autorem dwóch, obu wydanych najprawdopodobniej w 551 r., gdy był już osobą starszą, dzieł, tj. Historii Rzymskiej (Romana) i Historii Gockiej (Getica). Swoje utwory napisał albo w samym Konstantynopolu lub w jego okolicach, albo w którymś z klasztorów w Mezji bądź Tracji. Ta druga możliwość była negowana ze względu na znajomość przez Jordanesa najnowszych kronik i najnowszych wydarzeń politycznych. Rozpoczęte prace nad Romaną zlecone przez przyjaciela Wigiliusza musiał przerwać, by zająć się, na prośbę swojego innego przyjaciela Kastaliusza, dokonaniem skrótu Historii Gockiej Kasjodora i dopiero po ukończeniu tego zadania powrócił do przerwanej pracy. Przypuszczano, że był — jeśli uznawano go za uchodźcę z italskiej Krotony, a jego przyjaciela Kastylisza uznawano także za mieszkańca Italii — szczególnie predestynowany do stworzenia kompilacji Kasjodorowego dzieła i że napisał ją w porozumieniu z tym ostatnim.

    Ewa Maria Wipszycka-Bravo (ur. 27 listopada 1933 w Warszawie) – historyk starożytności, profesor emeritus Uniwersytetu Warszawskiego.Getica — napisana ok. 551 r. kronika "O pochodzeniu i czynach Gotów" (org. Getica), która jest skróconą wersją (wyciągiem) większej pracy Kasjodora "Historia Gotów" w 12 księgach, która nie zachowała się do naszych czasów. Autorem był Jordanes - historyk i kronikarz gocki.

    Zwłaszcza Getica ma duże znaczenie dla nauki historycznej, stanowi bowiem wyciąg z cennej a niezachowanej pracy Kasjodora i jest dla wielu wydarzeń z ich historii jedynym źródłem, chociaż należy pamiętać, że zostały tam dodane treści pochodzące również z innych źródeł. Romana nie ma takiego statusu, ponieważ zachowały się inne źródła dla przedstawianych w niej informacji. Wartość historyczną umniejsza też nierzadkie mieszanie przekazów historycznych z legendarnymi. W swoich utworach często używa języka genealogii biblijnej.

    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.Ortografia (z gr. ορθο-, ortho- = poprawny, γραφος, grafos = piszący) inaczej pisownia – zbiór zasad i norm regulujących sposób zapisu słów danego języka za pomocą liter alfabetu lub innych symboli. W skład zasad ortograficznych wchodzą również zasady dotyczące interpunkcji, natomiast typografia jest osobnym zagadnieniem.

    Twórczość i umiejętności pisarskie Jordanesa oceniane są raczej negatywnie: przypisuje się mu brak krytycznego oglądu opisywanych wydarzeń i operowanie niezdarną łaciną, chociaż nie pozwala to na uznanie go za osobę, będącą całkowicie illiterata. Brak obu tym utworom wartości literackiej.


    Przezwisko – rodzaj pseudonimu stosowanego do określenia lub identyfikacji danej osoby. Przezwisko z reguły ma charakter obraźliwy. Przezwisko bez obraźliwego wydźwięku to pseudonim lub ksywa, w internecie używa się także określeń login lub nick.Tracja (gr. Θρᾴκη, Thraki, łac. Thracia, bułg. Тракия, Trakija, tur. Trakya). Historycznie: starożytna kraina położona między dolnym Dunajem, Morzem Czarnym, Morzem Egejskim i rzeką Strymon (Struma). Obecnie region geograficzny na pograniczu Bułgarii (Tracja Północna), Grecji (Tracja Zachodnia) i Turcji (Tracja Wschodnia).


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Leopold von Ranke vel Rung (ur. 21 grudnia 1795 w Wiehe w Turyngii, zm. 23 maja 1886) – niemiecki historyk, który wprowadził do historiografii metody badawcze polegające na krytycznej analizie źródeł i ich obiektywnym badaniu.
    Mezja (łac. Moesia) – prowincja rzymska istniejąca w latach 12-86 n.e., położona na południe od dolnego odcinka rzeki Dunaj, na terenie współczesnych państw Bułgarii i Serbii; północno-wschodni fragment Mezji (Delta Dunaju) znajduje się na terytorium Rumunii.
    Bałkany – region Europy, obejmujący w przybliżeniu obszar Półwyspu Bałkańskiego. Jednak nazwa ta mniej odnosi się do geografii, a bardziej do wspólnoty historyczno-kulturowej. Przy takim podejściu o przynależności danego kraju do Bałkanów decydują cechy kulturowe (np. język należący do ligi bałkańskiej, pewne elementy kultury ludowej), społeczne (np. wieloetniczność, współwystępowanie katolicyzmu, prawosławia i islamu) oraz historyczne (np. dawna przynależność do Cesarstwa Bizantyjskiego, zasiedlenie przez Słowian w VI wieku naszej ery, a przede wszystkim doświadczenie panowania tureckiego).
    Rawenna (wł. Ravenna) – miasto i gmina w północnych Włoszech w regionie Emilia-Romania, stolica prowincji Rawenna. Według danych na rok 2007 gminę zamieszkuje 151 055 osób, 228 os./km².
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Poganie − określenie używane wobec wyznawców religii niemonoteistycznych, głównie politeistycznych i animalistycznych.
    Awesta, Avesta, Apastak, Awistak (z irańskiego apartak=prawo) – to święta natchniona księga zawierająca teksty religijne wyznawców mazdaizmu i zaratusztrianizmu (zoroastryzmu), czyli fragmenty starych irańskich przekazów datowanych na VII wiek p.n.e. lub na okres jeszcze wcześniejszy: II tysiąclecie p.n.e.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.063 sek.