Jinja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Główny pawilon (honden) Yasukuni-jinja
Wnętrze Itsukushima-jinja
Hiyoshi-taisha w Ōtsu
Hokora – miniaturowy chram
Plan chramu: 1. Torii, 2. Kamienne schody, 3. Sandō, 4. Chōzuya, 5. Tōrō, 6. Kagura-den, 7. Shamusho (biuro administracyjne), 8. Ema, 9. Sessha / Massha, 10. Komainu, 11. Haiden, 12. Tamagaki, 13. Honden
Chigi i katsuogi (na końcach widoczne cesarskie chryzantemy)
Temizu-ya (chōzu-ya) w chramie Kushida, Fukuoka
Droga do chramu – omote-sandō, Usa-jinja, Usa, prefektura Ōita

Jinja (jap. 神社 jinja, kamiyashiro; chram sintoistyczny) – miejsce kultu w japońskiej religii shintō. Odróżnia się także inne typy i rodzaje tych budowli o nazwach: jingū, miya, taisha, mori, hokora.

Muromachi (jap. 室町時代, Muromachi-jidai) - okres w historii Japonii przypadający na lata 1336-1573 (w polskiej historiografii okres ten nazywany jest także Muromachi-Ashikaga).O-mamori (jap. 御守 lub お守り) – w Japonii talizman ochronny, mający chronić swojego posiadacza przed nieszczęśliwymi wydarzeniami.

Sferę sacrum od profanum rozdziela brama torii. Niektóre chramy są duże, lecz spotyka się też jedynie wydzielone place, drzewa lub małe ołtarze. Tradycyjnie chramy shintō buduje się z drewna, bez użycia gwoździ. Niektóre przebudowywane są co jakiś czas (przeważnie co 20 lat) na podstawie pierwotnego projektu. W Japonii jest około 80 tys. chramów.

Itsukushima (jap. 厳島, Itsukushima) potocznie znana jako Miyajima (jap. 宮島, Miyajima) - wyspa znajdująca się na Wewnętrznym Morzu Japońskim, na zachód od Hiroszimy. Dopływają tu promy i statki wycieczkowe z Hiroszimy do Miyajimaguchi. Następnie statkiem można dostać się na wyspę, na której znajduje się chram Itsukushima. Widok na wyspę i bramę torii należy do jednego ze słynnych "japońskich trzech pejzaży".Filozofia religii - dziedzina filozofii, której głównymi przedmiotami badań są: religia, Bóg oraz poruszająca zagadnienia związane z zakładanymi przez wierzenia religijne faktami, bytami czy spodziewanymi wydarzeniami.

Historia[ | edytuj kod]

W głębokiej starożytności nie istniały stałe obiekty składania czci bogom i chociaż są przykłady świętych przestrzeni zwanych iwakura i iwasaka (arch. → „wybrane miejsce nieskażonej ziemi, otoczone kamieniami”), to większość rytualnych kultów odbywała się w miejscach tymczasowych.

Komainu (jap. 狛犬 koma-inu) – kamienne figury par lwów-psów (ze względu na podobieństwo do tych zwierząt), mitycznych bestii strzegących przed demonami: chramy shintō, świątynie buddyjskie, prywatne domostwa. Teologia religii – dziedzina teologii oraz religioznawstwa, zajmująca się refleksją nad wierzeniami religijnymi z perspektywy teologii własnej religii. Wyróżnia się dwie odmiany teologii religii: theologia religionis, zajmującą się zjawiskiem religii w ogólności i jej znaczeniem, oraz theologia religionum, badającą doktrynę konkretnej religii. Główną cechą odróżniającą teologię religii od innych subdyscyplin religioznawstwa jest przyjęcie przez nią za punkt odniesienia przeświadczenia o prawdziwości własnej doktryny religijnej, w świetle której rozpatruje ona prawdziwość doktryn innych religii. Teologia religii uprawiana jest głównie w ramach czterech wyznań: chrześcijaństwa, hinduizmu, islamu i judaizmu.

Symboliczne „ciało kami” (shintai) jest zwykle w ukrytym miejscu, w głębi chramu. Shintai mogą przybierać formę luster, mieczy, klejnotów lub innych podobnych przedmiotów. Mogą to być obiekty naturalne: góry, drzewa, ale także obiekty, przedmioty, zwierzęta, do których boski duch jest przyciągany lub wzywany. Niektóre chramy posiadają wiele świętych obiektów, często związanych z ich legendarnymi początkami. W obrębie jednego, większego chramu mogą istnieć mniejsze sanktuaria, jak: sessha, massha, czy eda-yashiro. Czasami chramy mogą tworzyć „układ podwójny” składający się z głównego sanktuarium yamamiya („sanktuarium górskie”) usytuowanego na szczycie góry lub wysoko na jej zboczu oraz z obiektu satomiya („sanktuarium wiejskie”) znacznie poniżej szczytu lub w wiosce u podnóża góry. Służy to „kultowi na odległość” (yōhai).

Etnologia religii lub etnoreligioznawstwo dział religioznawstwa badający genezę i rozwój religii pierwotnych ludów nie posiadających koniecznie pisma.Kamakura (jap. 鎌倉時代 Kamakura-jidai) – okres w historii Japonii, trwający od 1185 (lub 1192) do 1333 roku.

Obiekty chramu[ | edytuj kod]

Obiekty usytuowane w obrębie terenu (keidaichi) chramu:

  • torii – symboliczna brama prowadząca do świętego obszaru chramów i miejsc świętych shintō;
  • honden (także: seiden) – główny pawilon (właściwy pawilon), w którym przechowywane są święte przedmioty;
  • haiden – pawilon poświęcony modłom i obrzędom kultowym;
  • heiden – pawilon przechowywania świętych ofiar, ale przeważnie budowany jako łącznik pomiędzy honden a haiden. Obecnie najczęściej służy jako miejsce rytuałów;
  • kagura-den (inaczej: mai-dono) – pawilon ze sceną lub oddzielna scena służące ceremonialnym, świętym tańcom kagura. Struktury te pojawiły się pod koniec okresu Heian (794–1185) i rozpowszechniły się w okresie Kamakura (1185–1333). W dawnych wiekach taniec odbywał się na otwartej przestrzeni przed chramem. Miało to odniesienie do tańca wykonanego przez bogów przed jaskinią, w której ukryła się bogini Amaterasu, w celu wywabienia jej stamtąd. Czasem haiden może być wykorzystywany do tego celu.
  • shamusho – biuro administracji chramu;
  • temizu-ya (czasem niewłaściwie: chōzu-ya) – zbiornik z bieżącą wodą, okryty niewielkim daszkiem, służący odwiedzającym chram do symbolicznego oczyszczenia poprzez opłukanie rąk i ust. W czasach starożytnych ceremonia ta odbywała się w rzece lub źródle położonym w obrębie terenu chramu. Użycie wody do usunięcia grzechów i skażeń (misogi) z ciała i umysłu ma swoje początki w micie o Izanagim, który oczyścił się poprzez ablucję w morzu po powrocie z Krainy Ciemności (Yomi-no-kuni);
  • komainu – figury par mitycznych bestii („koreańskie lwy”) strzegących chram przed demonami;
  • tamagaki – ogrodzenie (jedno lub kilka) otaczające chram lub święty obszar. Uważa się, że starożytną formą była bariera z zarośli lub drzew, ale historycznie do budowy ogrodzeń wykorzystywano również: kamień, drewno, a współcześnie nawet beton;
  • tōrō – kamienne latarnie ustawione wzdłuż drogi do głównego pawilonu. Pierwotnie były elementem świątyń buddyjskich, także o charakterze wotywnym. Większość z nich wykonywana jest z kamienia, w różnych stylach jako wiszące lub stojące (stałe i przenośne);
  • ema-dō, ema-den – miejsce służące do zawieszania tabliczek wotywnych ema;
  • sessha / massha – małe lub wręcz miniaturowe chramy „pomocnicze”, poświęcone bóstwom związanym z tymi, które przebywają w głównym sanktuarium. Nazywane także eda-miya lub eda-yashiro („chramy filialne”), a czczone w nich bóstwa, to eda-gami. Początkowo nazwa ta odnosiła się do kami pozostających w związku lub powinowactwie z głównym kami chramu, ale z biegiem czasu eda-yashiro stały się sanktuariami wszystkich kami dowolnego chramu pomocniczego (sessha, massha) w obrębie kompleksu jinja. Eda-yashiro jest dziś ogólnym synonimem sanktuariów „pomocniczych”;
  • sandō – droga prowadząca do chramu.
  • Japonia (jap. 日本, trb. Nihon lub Nippon) – państwo wyspiarskie usytuowane na wąskim łańcuchu wysp na zachodnim Pacyfiku, u wschodnich wybrzeży Azji, o długości 3,3 tys. km. Archipelag rozciąga się niemal południkowo (Japończycy utrzymują, że ich kraj ma kształt „trzydniowego Księżyca”) pomiędzy 45°33′ a 20°25′ stopniem szerokości północnej, od Morza Ochockiego na północy do Morza Wschodniochińskiego i Tajwanu na południu. Stolica Tokio jest usytuowana prawie dokładnie na tej samej szerokości geograficznej co Ateny, Pekin, Teheran i Waszyngton.Yasukuni Jinja (jap. 靖国神社, Yasukuni Jinja) – chram shintōistyczny w Chiyoda (Tokio), poświęcony duchom (kami) żołnierzy, którzy polegli w służbie cesarza Japonii.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




    Warto wiedzieć że... beta

    Sacrum (łac.) – sfera świętości, przeciwieństwo profanum – sfery świeckiej. Wokół niej koncentrują się wierzenia i obrzędy, praktyki religijne. Właściwość (stała bądź ulotna), która przysługuje niektórym przedmiotom (narzędzia kultu religijnego – naczynia, święte księgi, szaty), istotom (król, kapłan), przestrzeniom (świątynia, wzniesienie), okresom (niedziela, czas postu, Wielkanoc itp.). Siedzibą sacrum może stać się wszystko, nawet zwykłe przedmioty; miejsca czy osoby mogą otrzymać tę właściwość, lub ją utracić.
    Shimogamo-jinja (jap. 下鴨神社, formalnie: 賀茂御祖神社 Kamo-mioya-jinja) – chram shintō w Kioto, w Japonii, usytuowany w dzielnicy Sakyō-ku u zbiegu rzek Kamo i Takano.
    Nagare-zukuri (jap. 流れ造り, 流造 także: 流破風造 nagare-hafu-zukuri) – jeden ze stylów architektonicznych, stosowanych przeważnie w budownictwie głównych pawilonów (honden) w chramach shintō.
    Kannushi (jap. 神主, kannushi, lub 神職 shinshoku) – kapłan shintō, strażnik chramu shintōistycznego. Niegdyś termin ten odnosił się do głównego kapłana lub kogoś, kto został - według ścisłych reguł - wyznaczony do posługi w pośrednictwie z bogami, bóstwami (kami).
    Kraina Ciemności (jap. 黄泉, Yominokuni) – w mitologii japońskiej miejsce do którego udała się po śmierci Izanami.
    Kamigamo-jinja (jap. 上賀茂神社, formalnie: 賀茂別雷神社 Kamo-wake-ikazuchi-jinja) – chram shintō w Kioto, w Japonii, usytuowany w dzielnicy Sakyō-ku na wschodnim brzegu rzeki Kamo. Jest jednym z dwóch najważniejszych chramów shintō w Kioto. Jego zwyczajowa nazwa Kamigamo-jinja oznacza „Górny Chram Kamo”. Drugim jest Shimogamo-jinja „Dolny Chram Kamo”.
    Senja-fuda (jap. 千社札) – karta, tabliczka lub nalepka (współcześnie) wotywna z imieniem pielgrzyma, mocowana lub przylepiana m.in. na ścianach, bramach i filarach sintoistycznych chramów i świątyń buddyjskich w Japonii, mająca na celu zaznaczenie jego wizyty w danym miejscu.

    Reklama