Jean-Baptiste Alexandre Le Blond

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jean-Baptiste Alexandre Le Blond (ur. w 1679 prawdopodobnie w Paryżu – zm. 10 marca 1719 w Petersburgu) – francuski architekt i projektant ogrodów, związany głównie z Paryżem i Petersburgiem. Przedstawiciel okresu przejściowego w sztuce między barokiem a klasycyzmem.

Barok (z por. barocco – "perła o nieregularnym kształcie" lub z fr. baroque – "bogactwo ozdób") – główny kierunek w kulturze środkowo i zachodnioeuropejskiej, którego trwanie datuje się na zakres czasowy od końca XVI wieku do XVIII wieku. Uznany za oficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: "sztuka jezuicka" czy "sztuka kontrreformacyjna". W odróżnieniu od humanizmu antropocentrycznego doby renesansu, barok reprezentował humanizm teocentryczny. W znaczeniu węższym, barok to jeden z nurtów literackich XVII wieku, koegzystujący z klasycyzmem i manieryzmem; od niego XX-wieczni literaturoznawcy wyprowadzili jednak nazwę dla całej epoki.Auch, gask. Aush – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Midi-Pyrénées. Jest prefekturą departamentu Gers. Położone jest nad rzeka Gers.
Projekt dla Petersburga, 1716
Pałac Apraksina w Petersburgu

Podstawy budownictwa i architektury zdobywał u boku swojego wuja, Jeana Girarda, zatrudnionego u Filipa Orleańskiego. Sztuki zakładania ogrodów uczył się od André Le Nôtre’a. Uzyskawszy tytuł architekta królewskiego zaprojektował i kierował budowami kilku reprezentacyjnych budynków w Paryżu, wśród których były m.in. hôtel de Clermont przy rue de Varenne oraz hôtel de Vendôme przy rue d'Enfer (dzisiejszy Boulevard Saint-Michel). Wykonał również m.in. projekt monumentalnego pałacu w Auch (departament Gers) dla arcybiskupa Augustyna de Maupeou (zrealizowany dopiero w latach 1750-1770, za czasów arcybiskupa Jeana-François de Montillet de Grenaud).

International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. André Le Nôtre (ur. 12 marca 1613 w Paryżu, zm. 15 września 1700) – projektant ogrodów, twórca barokowej szkoły ogrodu francuskiego. Pracował dla króla Francji, Ludwika XIV, w okresie od 1645 do 1700.

W 1716 r. przyjął propozycję cara Piotra I przyjazdu do Rosji i objęcia stanowiska głównego architekta miejskiego w tworzącym się Petersburgu. Jednak przedstawiony przez niego projekt miasta na planie owalu, w którym centrum miejskie miało się mieścić na Wyspie Wasilewskiej, z regularną siatką ulic krzyżujących się pod kątem prostym i placami wzorowanymi wprost na rozwiązaniach francuskich nie został zaakceptowany przez władcę – podobnie jak plan rezydencji carskiej w Strelnej (1717). W tym samym roku wraz z Friedrichem Braunsteinem i Nicolą Michettim zaprojektował pierwszy pałac w Peterhofie, a następnie stojący tam nad samym brzegiem morza pałacyk „Mon Plaisir”. W samym Petersburgu natomiast zbudował pałac Apraksina i sporządził plany Ogrodu Letniego.

Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

Zmarł przedwcześnie zaraziwszy się ospą. W jego uroczystościach pogrzebowych uczestniczył sam car Piotr I.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Gallet Michel: Les architectes parisiens du XVIIIe siècle, Editions Mengès, Paris 1995, s. 285-287, ​ISBN 2-85620-370-1​;
  • Medvedkova Olga: Jean-Baptiste Alexandre Le Blond, architecte 1679-1719. De Paris à Saint-Pétersbourg, wyd. Alain Baudry et Cie, Paris 2007, s. 359.
  • Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.




    Warto wiedzieć że... beta

    Ospa prawdziwa, inaczej czarna ospa (łac. Variola vera) – wirusowa choroba zakaźna o ostrym przebiegu wywoływana przez jedną z dwóch odmian wirusa ospy prawdziwej (variola minor lub variola maior). Okres inkubacji trwa od 7 do 17 dni, średnio 13 dni. Chorobę cechuje śmiertelność u osób szczepionych około 3% (dla najczęściej spotykanej odmiany), a u nieszczepionych średnio 30% (istnieją postacie choroby o śmiertelności szacowanej na 95%).
    Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.
    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Store Norske leksikon (Wielka encyklopedia norweska) - norweska encyklopedia w języku bokmål. Powstała po fuzji dwóch dużych, tworzących encyklopedie i słowniki wydawnictw norweskich Aschehoug i Gyldendal w 1978 roku, które utworzyły wydawnictwo Kunnskapsforlaget. Były cztery wydania papierowe: pierwsza w latach 1978-1981 w 12 tomach, druga w latach 1986-1989 w 15 tomach, trzecia w latach 1995-1999 w 16 tomach i czwarta w latach 2005-2007 w 16 tomach. Ostatnie wydanie zawierało 150 tys. haseł i 16 tys. ilustracji i zostało opublikowana przy wsparciu finansowym stowarzyszenia Fritt Ord. W 2010 roku ogłoszono, że nie będzie już wydań papierowych encyklopedii. Encyklopedia dostępna jest on-line od 2000 roku, a od 2009 roku może być edytowane przez użytkowników. Kunnskapsforlaget korzysta jednak z pomocy ekspertów przy sprawdzaniu treści zamieszczonych przez czytelników.
    Wielka Encyklopedia Rosyjska (ros. Большая российская энциклопедия, БРЭ) – jedna z największych encyklopedii uniwersalnych w języku rosyjskim, wydana w 36 tomach w latach 2004–2017. Wydana przez spółkę wydawniczą o tej samej nazwie, pod auspicjami Rosyjskiej Akademii Nauk, na mocy dekretu prezydenckiego Władimira Putina nr 1156 z 2002 roku
    SUDOC (fr. Système Universitaire de Documentation, pol. Uniwersytecki System Dokumentacji) – centralny katalog informacji bibliograficznej francuskiego szkolnictwa wyższego.
    Biblioteka Narodowa Republiki Czeskiej (cz. Národní knihovna České republiky) – biblioteka narodowa Czech z siedzibą w Pradze. Biblioteka znajduje się w gmachu Clementinum. Jedna z najstarszych bibliotek na terenie Czech, której zbiory obejmują ponad 6,5 miliona woluminów.

    Reklama