Jazz awangardowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jazz awangardowy (avant-jazz) – jeden z trzech głównych stylów muzyki jazzowej (inne to: jazz tradycyjny i jazz nowoczesny). Przez środowisko jazzowe nazywany po prostu awangardą.

Andrzej Bieżan (ur. 23 listopada 1945 w Warszawie, zm. 15 grudnia 1983 w Poznaniu) – polski pianista, kompozytor, performer. Syn akordeonisty Włodzimierza Bieżana.Janusz Muniak (ur. 3 czerwca 1941 w Krakowie) – polski muzyk jazzowy, saksofonista, flecista, aranżer i kompozytor. Zadebiutował w Lublinie w 1960 roku. Lata 60. i 70. XX wieku to okres współpracy m.in. z Tomaszem Stańką, Andrzejem Trzaskowskim, Janem Jarczykiem... Od roku 1976 grał z własnymi zespołami.

Geneza[ | edytuj kod]

Wyrósł na kanwie eksperymentów przeprowadzanych przez muzyków będących entuzjastami muzyki poważnej. W Polsce kreował się w latach sześćdziesiątych XX wieku. Powstał wtedy tzw. Trzeci Nurt (z angielskiego tzw. Third Stream), który łączył w sobie elementy muzyki poważnej z najistotniejszymi elementami jazzu, zwłaszcza free jazzu. W związku z tym jazz awangardowy jest zwykle kojarzony z free jazzem, nieraz traktowany jako synonimy.

Aleksander Korecki, znany też jako Alek Korecki (ur. 1955) – polski saksofonista jazzowy i rozrywkowy, grający zwłaszcza na saksofonie altowym, kompozytor, autor tekstów. Ukończył Akademię Muzyczną we Wrocławiu, grając tam na flecie. Współautor i wykonawca muzyki do Lykantropii Piotra Dumały.Włodzimierz Kiniorski (Kinior) (ur. 1952 w Zagnańsku) – polski muzyk i kompozytor, grający m.in. na saksofonie. Twórca stylu Flap, promującego eklektyzm muzyczny.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Czesław Gładkowski (ur. 20 lipca 1940 w Stanisławowie) - polski kontrabasista, kompozytor i aranżer, publicysta muzyczny i pedagog.
Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.
Muzyka kreatywna – termin używany dla określenia nowej muzyki związanej z improwizacją i często wykraczającej poza jazz. Terminem muzycznym, który do pewnego czasu był wręcz synonimiczny z muzyką improwizowaną był jazz.
Krzysztof Zgraja (ur. 20 lutego 1950 w Gliwicach) – polski flecista, multiinstrumentalista, kompozytor, aranżer. Należy do czołówki najwybitniejszych europejskich flecistów jazzowych.
Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.
Tomasz Ludwik Stańko (ur. 11 lipca 1942 w Rzeszowie) – polski trębacz jazzowy. Dyrektor artystyczny festiwalu „Jazzowa Jesień w Bielsku-Białej”.
Jazz – gatunek muzyczny, który powstał w początkach XX wieku (zapoczątkowany około 1900 roku), na południu Stanów Zjednoczonych w dzielnicy prostytutek Storyville w Nowym Orleanie; tradycyjnie początki jazzu łączą się z Congo Square jako połączenie muzyki zachodnioafrykańskiej i europejsko-amerykańskiej (bluesa, ragtime’u i muzyki europejskiej). Stanowi on połączenie muzyki ludowej, artystycznej i rozrywkowej.

Reklama