Jawnuta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jawnuta (Jewnuta), (lit. Jaunutis), chrzestne imię Iwan (ur. ok. 1308, zm. po 1366) – jeden z młodszych synów wielkiego księcia litewskiego Giedymina, wielki książę litewski w latach 1341-1344.

Lista władców Litwy obejmuje imiona i lata panowania potwierdzonych przez źródła pisane monarchów litewskich. Osobny rozdział zawiera wykaz legendarnych książąt litewskich, których imiona zostały odnotowane przez XVI-wiecznych kronikarzy litewskich, a których historyczność nie został potwierdzona naukowo.Giedymin, także Gedymin, lit. Gediminas, biał. Гедымін (Giedymin) (ur. ok. 1275, zm. w grudniu 1341 pod Wieloną) – wielki książę litewski w latach 1316–1341, założyciel dynastii Giedyminowiczów, dziad Jagiełły.

Dokładna data urodzenia Jawnuty jest nieznana; badacze sądzą, że urodził się około 1308 roku.

Wyznaczony przez ojca na władcę Wilna i swego następcę. Jednakże jego bracia postanowili ogłosić wielkim księciem Olgierda i oddać jemu Wilno. W 1344 roku Kiejstut zajął miasto. Jawnuta zbiegł do Moskwy, gdzie przyjął prawosławie, mając nadzieję na pomoc moskiewską w odzyskaniu tronu wielkoksiążęcego. Rachuby te spełzły na niczym. Jawnuta zmuszony był powrócić do ojczyzny, pogodził się z braćmi i osiadł w wydzielonej mu przez nich dzielnicy, Księstwie Zasławskim, gdzie zmarł. Miał trzech synów: Siemiona (wzm. 1386), Grzegorza i Michała (zm. 1399), który był przodkiem książęcego rodu Zasławskich-Mścisławskich.

Olgierd (biał. Альгерд, ros. Ольгерд, lit. Algirdas, ur. ok. 1296 lub ok. 1304, zm. 1377) – wielki książę litewski, syn Giedymina, z dynastii Giedyminowiczów.Prawosławie – doktryna ortodoksyjnego (gr. ὀρθόδοξος – prawdziwie, prawidłowo wierzący) Kościoła chrześcijańskiego – jednej z dwóch grup Kościołów, obok Kościoła katolickiego, powstałych w wyniku rozłamu w chrześcijaństwie z 1054 roku (tzw. schizmy wielkiej – co uznaje się historycznie bardziej uzasadnione niż pojęcie tzw. schizmy wschodniej).

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. J. Tęgowski, Pierwsze pokolenia Giedyminowiczów.






Reklama