• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jan Klimak



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Oktawiusz Jurewicz (ur. 30 kwietnia 1926 w Białymstoku) – polski filolog klasyczny, historyk, bizantynista. Profesor nadzwyczajny w 1971, zwyczajny w 1986 Uniwersytetu Warszawskiego. Dyrektor Instytutu Filologii Klasycznej UW w latach 1971-1996, kierownik Zakładu Filologii Greckiej, Bizantyńskiej i Nowogreckiej w Instytucie Filologii Klasycznej w latach 1963-1966, prodziekan i następnie dziekan Wydziału Filologicznego UW 1966-1973. W latach 1973-1979 pracował na stanowisku profesora (professeur associe) Uniwersytetu Paris IV-Sorbonne i jednocześnie dyrektora Centre de Civilisation Polonaise tegoż Uniwersytetu. Założył i redagował czasopismo naukowe "Les Cahiers Franco Polonais" (roczniki 1977-1983). Odbył wiele stażów naukowych min. na uniwersytetach w Belgradzie, Berlinie, Budapeszcie, Kolonii, Monachium, Moskwie i Paryżu. Autor publikacji około 100 prac, artykułów, książek wydanych w językach polskim, niemieckim i włoskim oraz szeregu przekładów źródeł historycznych greckich na język ojczysty. Wykształcił kilkunastu magistrów, byłem promotorem trzech doktorów nauk humanistycznych, recenzował 14 prac doktorskich różnych uniwersytetów i 6 prac habilitacyjnych. Członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, członek Polskiego Towarzystwa Filologicznego, członek i członek honorowy Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN, członek Komisji Bizantynologicznej KNoKA PAN i jej przewodniczący do 2000 (obecnie członek honorowy), członek Polskiej Akademii Umiejętności, członek Towarzystwa Historycznego Mommsengesellschaft.Pustelnia Glińska, oficjalnie Glińska Pustelnia Narodzenia Matki Bożej – prawosławny męski klasztor w Sosniwce (rejon głuchowski obwodu sumskiego Ukrainy), o statusie stauropigialnym w strukturze Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. [za:] transkrypcja alfabetu greckiego (pol.). Grecja.home.pl. [dostęp 8 maja 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (16 kwietnia 2007)]..
    2. Naumowicz 2002 ↓, s. 184.
    3. Jurewicz 1984 ↓, s. 71.
    4. Benedykt XVI 2009 ↓, s. 81.
    5. Fros i Sowa 1998 ↓, s. 218.
    6. Jurewicz 1984 ↓, s. 73.
    7. Joann Liestwicznik 2011 ↓, Żitie.
    8. Fros 1998 ↓, s. 218.
    9. Jurewicz 1984 ↓, s. 72.
    10. Benedykt XVI 2009 ↓, s. 83.
    11. Benedykt XVI 2009 ↓, s. 84.
    12. Benedykt XVI 2009 ↓, s. 85.
    13. Benedykt XVI 2009 ↓, s. 86.
    14. Benedykt XVI 2009 ↓, s. 87.
    15. M. Gryczyński, Drabina św. Jana Klimaka
    16. Jurewicz 1984 ↓, s. 74.
    17. Joann Liestwicznik 2011 ↓, Tołkowania.
    18. Joann Liestwicznik 2011 ↓, Wlijanije Lestwicy.
    19. Joann Liestwicznik 2011 ↓, Wlianie Liestwicy.
    20. Joann Lestwicznik 2011 ↓, Żitie.
    21. Joann Lestwicznik 2011 ↓, Ikonografia.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Benedykt XVI, Mistrzowie duchowi. Ojcowie i pisarze pierwszego tysiąclecia, Poznań: W drodze, 2009, ISBN 978-83-7033-717-9.
  • John Chryssavgis: John Climacus, From the Egyptian Desert to the Synaite Mountain. Adlershot, Hampshire, Wielka Brytania: Ashgate Publishing, Ltd., 2004. ISBN 0-7546-5040-5. [dostęp 2009-05-08]. (ang.)
  • Joann Liestwicznik (ros.). W: Prawosławnaja encikłopedia, Т. 24., s. 404–431 [on-line]. 2011-03-11. [dostęp 2013-12-20].
  • Henryk Fros, Franciszek Sowa, Księga imion i świętych, t. 4, Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1998.
  • ks. Józef Naumowicz: św. Jan Klimak. W: Filokalia. Teksty o modlitwie serca. Kraków: Wydawnictwo M, 2002. ISBN 978-83-7595-068-7.
  • O. Jurewicz: Historia literatury bizantyńskiej. Wrocław: Ossolineum, 1984. ISBN 83-04-01422-X.
  • Źródła internetowe:

    Makary Wielki Egipski, Makary Starszy, cs. Prepodobnyj Makarij Wielikij, Jegipietskij (ur. ok. 300 w Górnym Egipcie, zm. ok. 390 w Skete) – chrześcijański mnich, uważany za jednego z ojców egipskiego monastycyzmu, święty katolicki i prawosławny.Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
  • Michael Plathow: Johannes Klimakus w: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (niem.).
  • Michał Gryczyński: „Drabina do raju” św. Jana Klimaka – z życia świętych (pol.). Opoka.org.pl. [dostęp 8 maja 2009].
  • Żywoty Świętych.
  • Wielebny Jan Klimak na cerkiew.pl (opr. Jarosław Charkiewicz)
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Jan Klimak: John Climacus Stairway to Paradise – fragmenty "Drabiny do raju" (ang.). Christian Readings. [dostęp 8 maja 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (22 lutego 2012)].
  • Św. Jan KlimakBenedykt XVI (Audiencja generalna 11 lutego 2009) na opoka.org.pl
  • Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.At-Tur (albo Al Tur lub El Tur, arab. الطور) znane też jako Tur Sinai, początkowo znane jako Raithu – stolica administracyjna Synaju Południowego (Dżanub Sina) w Egipcie, zlokalizowana na Półwyspie Synaj nad Morzem Czerwonym (Riwiera Morza Czerwonego) w Zatoce At-Tur.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Kult świętych – w katolicyzmie i prawosławiu szczególny szacunek do osób uważanych za zbawione, oraz do świętych aniołów, którzy stawiani są za wzór dla wszystkich żyjących. Do świętych można zwracać się z prośbą o wstawiennictwo do Boga.
    Eremita lub pustelnik (gr. ἐρημίτης herēmítēs, żyjący na pustkowiu) – osoba, która z pobudek religijnych wycofuje się z życia w społeczeństwie i decyduje się na życie w izolacji i celibacie. Poświęca się przede wszystkim modlitwie i życiu w ascezie. Utrzymuje się, jak to miało np. miejsce u zarania życia pustelniczego w Egipcie i Palestynie, z jałmużny lub rzemiosła.
    Patriarcha Antiochii – tradycyjny tytuł przysługujący biskupowi Antiochii, jeden z patriarchów w Kościołach Wschodnich. Z czasem doszło do podziałów i powstaniu kilku odrębnych stolic patriarszych.
    Makary, imię świeckie Michaił Jakowlewicz Głuchariow (ur. 30 października 1792 we Wiaźmie, zm. 1847) – rosyjski duchowny prawosławny, misjonarz na Ałtaju, tłumacz Biblii na język rosyjski.
    Kalendarz juliański – kalendarz słoneczny opracowany na życzenie Juliusza Cezara przez astronoma greckiego Sosygenesa i wprowadzony w życie w roku 709 AUC (45 p.n.e.) jako kalendarz obowiązujący w państwie rzymskim. Obowiązywał w Europie przez wiele stuleci, np. w Hiszpanii, Portugalii, Polsce i Włoszech do 1582, w Rosji od 1700 do 1918 (wcześniej stosowano kalendarz bizantyjski, w którym rok zaczynał się 1 września), a w Grecji aż do 1923. Kalendarz juliański został zastąpiony przez kalendarz gregoriański w roku 1582; do dzisiaj jednak niektóre Kościoły wciąż posługują się tym kalendarzem aby podkreślić swoją odrębność.
    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.
    Ikona (gr. εικων, eikón oznaczające obraz) – obraz sakralny, powstały w kręgu kultury bizantyńskiej wyobrażający postacie świętych, sceny z ich życia, sceny biblijne lub liturgiczno-symboliczne. Charakterystyczna dla chrześcijańskich Kościołów wschodnich, w tym prawosławnego i greckokatolickiego. Pierwowzorem ikon, były prawdopodobnie, ponieważ nie ma pewności wśród historyków sztuki portrety grobowe z Fajum bądź wczesnochrześcijańskie malarstwo katakumbowe.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.079 sek.