• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jan Klimak



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Oktawiusz Jurewicz (ur. 30 kwietnia 1926 w Białymstoku) – polski filolog klasyczny, historyk, bizantynista. Profesor nadzwyczajny w 1971, zwyczajny w 1986 Uniwersytetu Warszawskiego. Dyrektor Instytutu Filologii Klasycznej UW w latach 1971-1996, kierownik Zakładu Filologii Greckiej, Bizantyńskiej i Nowogreckiej w Instytucie Filologii Klasycznej w latach 1963-1966, prodziekan i następnie dziekan Wydziału Filologicznego UW 1966-1973. W latach 1973-1979 pracował na stanowisku profesora (professeur associe) Uniwersytetu Paris IV-Sorbonne i jednocześnie dyrektora Centre de Civilisation Polonaise tegoż Uniwersytetu. Założył i redagował czasopismo naukowe "Les Cahiers Franco Polonais" (roczniki 1977-1983). Odbył wiele stażów naukowych min. na uniwersytetach w Belgradzie, Berlinie, Budapeszcie, Kolonii, Monachium, Moskwie i Paryżu. Autor publikacji około 100 prac, artykułów, książek wydanych w językach polskim, niemieckim i włoskim oraz szeregu przekładów źródeł historycznych greckich na język ojczysty. Wykształcił kilkunastu magistrów, byłem promotorem trzech doktorów nauk humanistycznych, recenzował 14 prac doktorskich różnych uniwersytetów i 6 prac habilitacyjnych. Członek zwyczajny Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, członek Polskiego Towarzystwa Filologicznego, członek i członek honorowy Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN, członek Komisji Bizantynologicznej KNoKA PAN i jej przewodniczący do 2000 (obecnie członek honorowy), członek Polskiej Akademii Umiejętności, członek Towarzystwa Historycznego Mommsengesellschaft.Pustelnia Glińska, oficjalnie Glińska Pustelnia Narodzenia Matki Bożej – prawosławny męski klasztor w Sosniwce (rejon głuchowski obwodu sumskiego Ukrainy), o statusie stauropigialnym w strukturze Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.
    Zobacz też[ | edytuj kod]
  • kult świętych
  • modlitwa za wstawiennictwem świętego
  • święci i błogosławieni Kościoła katolickiego
  • święci prawosławni
  • cerkiew św. Jana Klimaka w Warszawie
  • Jakub, patriarcha
  • Święty Jan – inne postaci święte o imieniu Jan
  • Publikacje w języku polskim[ | edytuj kod]

  • O pokoju serca i modlitwie (Drabina do nieba, stopnie 27–28), przeł. i oprac. J. Naumowicz, „Cenobiun”.
  • Drabina, która prowadzi do nieba, przeł. i oprac. J. Naumowicz, „W drodze” R.23 (1995), z.9, s. 94–101; przedruk „Słowo Mag” 3 (1995), z.10, s.1719.
  • Uwagi[ | edytuj kod]

    1. liturgia katolicka
    2. liturgia prawosławna według kalendarza juliańskiego
    3. prawosławna liturgia według kalendarza gregoriańskiego
    4. Od gr. Κλίμαξ trans. klimaks – "drabina" w nawiązaniu do traktatu jego autorstwa Drabina do raju.
    5. Rosyjski idiom dosłownie "drabinnik" lub pol. drabiniasty (od drabiny) przymiotnik od rzeczownika ros. Лествица, trans. lestwica – drabina. Z uwagi na zbyt pospolite brzmienie w języku polskim stosuje się przydomek "Scholastyk", "Opat" lub "Synaita" – od klasztoru na górze Synaj, gdzie był opatem.
    6. Data dzienna prawdopodobna – data wspomnienia świętego zwyczajowo przypada w dniu jego śmierci.
    7. Tradycyjnie za Ksantopulem życie Jana Klimaka było datowane na lata 525–595 (605). Pogląd ten podtrzymuje z nowszych uczonych W. N. Beneszewicz, który na lata 592–596 datuje kierowanie przez Klimaka klasztorem na Synaju. Wczesne datowanie życia Klimaka zdaje się też potwierdzać list papieża Grzegorza I do Jana, opata Synaju z 600 roku, możliwe jednak, że papież pisał do innego Jana. Szereg nowszych badaczy opowiada się za przesunięciem okresu życia Klimaka w czasie. F. No przyjmuje, że święty urodził się w 579, a zmarł w 649 roku, na podstawie 29. i 32. rozdziału Pytań i odpowiedzi Anastazego z Synaju. Inni badacze (A. Binggelli, Flusin) datują dzieło Anastazego na lata 670-680, uznając rok 670 za możliwą datę śmierci Klimaka. L. Petit identyfikuje Klimaka z Janem Scholastykiem, występującym w Łące Jana Moschosa i Janem Retorem pojawiającym się w pismach Sofroniusza i datuje śmierć Klimaka na rok 680 (Dionizij Szlonow, Andriej Kordoczkin: Joann Lestwicznik w: Prawosławnaja Encikłopiedija, t. 24, s. 404-431)
    8. podwójne datowanie
    Makary Wielki Egipski, Makary Starszy, cs. Prepodobnyj Makarij Wielikij, Jegipietskij (ur. ok. 300 w Górnym Egipcie, zm. ok. 390 w Skete) – chrześcijański mnich, uważany za jednego z ojców egipskiego monastycyzmu, święty katolicki i prawosławny.Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.
    At-Tur (albo Al Tur lub El Tur, arab. الطور) znane też jako Tur Sinai, początkowo znane jako Raithu – stolica administracyjna Synaju Południowego (Dżanub Sina) w Egipcie, zlokalizowana na Półwyspie Synaj nad Morzem Czerwonym (Riwiera Morza Czerwonego) w Zatoce At-Tur.
    Kult świętych – w katolicyzmie i prawosławiu szczególny szacunek do osób uważanych za zbawione, oraz do świętych aniołów, którzy stawiani są za wzór dla wszystkich żyjących. Do świętych można zwracać się z prośbą o wstawiennictwo do Boga.
    Eremita lub pustelnik (gr. ἐρημίτης herēmítēs, żyjący na pustkowiu) – osoba, która z pobudek religijnych wycofuje się z życia w społeczeństwie i decyduje się na życie w izolacji i celibacie. Poświęca się przede wszystkim modlitwie i życiu w ascezie. Utrzymuje się, jak to miało np. miejsce u zarania życia pustelniczego w Egipcie i Palestynie, z jałmużny lub rzemiosła.
    Patriarcha Antiochii – tradycyjny tytuł przysługujący biskupowi Antiochii, jeden z patriarchów w Kościołach Wschodnich. Z czasem doszło do podziałów i powstaniu kilku odrębnych stolic patriarszych.
    Makary, imię świeckie Michaił Jakowlewicz Głuchariow (ur. 30 października 1792 we Wiaźmie, zm. 1847) – rosyjski duchowny prawosławny, misjonarz na Ałtaju, tłumacz Biblii na język rosyjski.
    Kalendarz juliański – kalendarz słoneczny opracowany na życzenie Juliusza Cezara przez astronoma greckiego Sosygenesa i wprowadzony w życie w roku 709 AUC (45 p.n.e.) jako kalendarz obowiązujący w państwie rzymskim. Obowiązywał w Europie przez wiele stuleci, np. w Hiszpanii, Portugalii, Polsce i Włoszech do 1582, w Rosji od 1700 do 1918 (wcześniej stosowano kalendarz bizantyjski, w którym rok zaczynał się 1 września), a w Grecji aż do 1923. Kalendarz juliański został zastąpiony przez kalendarz gregoriański w roku 1582; do dzisiaj jednak niektóre Kościoły wciąż posługują się tym kalendarzem aby podkreślić swoją odrębność.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.103 sek.