Jah

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hebrajski tetragram JHWH (hebr. ‏יהוה‎) i jego skrócona forma Jah (‏יה‎)
Kantyk Mojżesza (Pieśń Mojżesza) manuskrypt z VII w. n.e. zawierający fragment z 15 rozdziału Księgi Wyjścia, gdzie po raz pierwszy w Biblii użyto formy Jah.

Jah (hebr. יה) – skrócona forma biblijnego imienia Bożego Jahwe, pojawiająca się w Biblii.

Alleluja (hebr. הַלְלוּיָהּ hallelujah czy też halelu-Jáh) – wychwalajcie Jahwe. Biblijna aklamacja liturgiczna wychwalająca Jahwe i jednocześnie zwrot nawołujący do jego wychwalania. Zwrot ten jest użyty dwadzieścia cztery razy w Starym Testamencie, głównie w Księdze Psalmów oraz cztery razy w greckiej transliteracji w Nowym Testamencie. Po raz pierwszy pojawia się w Psalmie 104:35. Z wyjątkiem Psalmu 135:3 wprowadza i (lub) kończy psalmy, w których się znajduje. W Apokalipsie św. Jana: „na niebie mówiących: Allelu-Ja! Zbawienie i chwała i moc Bogu naszemu jest” (Ap. 19,1 Biblia Wujka 1599 r.), „jak gdyby głos wielkiego tłumu w niebie – mówiących: Alleluja!” Apokalipsa św. Jana Biblia Tysiąclecia 1965 r.). Alleluja stanowi tu wprowadzenie do serii hymnów.Księga Psalmów [Ps] (hebr. תְהִלִּים tehillim; gr. Ψαλμοί Psalmoi) – wchodząca w skład Biblii (Stary Testament) księga zawierająca zbiór 150 utworów poetyckich w języku hebrajskim. Samodzielne tłumaczenie bądź parafraza Księgi Psalmów, czasem w średniowieczu zawierające dodatkowe kantyki i hymny, to psałterz.

Występowanie w Biblii[ | edytuj kod]

Składa się z pierwszych dwóch liter tetragramu יהוה (JHWH): jod (י) i heʼ (ה). W oryginalnym tekście Biblii, Jah występuje 26 razy samodzielnie (wielokrotnie w Księdze Psalmów a także w Apokalipsie Jana 19: 1, 3, 4, 6) i 24 razy w słowie Hallelujah (Wysławiajmy Jah - hebr. Hallel - wysławiać i skrócona forma imienia Bożego Jah). Określenie Jah lub Jahwe, szczególna, nieprzypadkowo podwojona forma imienia Bożego, pojawia się w Biblii tylko dwa razy i obydwa razy w Księdze Izajasza: 12:2 i 26:4. W tekście masoreckim forma Jah pierwszy raz pojawia się dopiero w opisie wydarzeń, które się rozegrały po wyjściu Izraelitów z niewoli egipskiej po przejściu przez Morze Czerwone w Pieśni Mojżesza (Wj 15:2). Jah najczęściej występuje w emocjonalnych pieśniach pochwalnych, modlitwach i błaganiach.

Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie. Od północy rozpościera się Morze Śródziemne, a na wschodzie Morze Czerwone.Vernon "Prorok Gad" Carrington (ur. 1 listopada 1936, zm. 22 marca 2005) – założyciel odłamu Ruchu Rastafari o nazwie 12 Plemion Izraela (1968). Członkowie tego odłamu widzą w nim osobę, która rozpoczęła repatriacje członków Rastafari do Afryki. Był również członkiem Światowej Federacji Etiopskiej, którą założył Haile Selassie I.

Występowanie u rastafarian[ | edytuj kod]

Haile Selassie I jest uważany w rastafarianizmie za religijny symbol dla Jah (czyli Boga) wcielonego. Poprzez zwracanie się do niego jako Jah Rastafari, jego osoba jest uznawana za manifestację Jah, ale to jest tylko jedna z interpretacji albo metafor wierzeń rastafarian. Każdy rastafarianin jest zachęcany do samodzielnego poszukiwania prawdy i nie ma narzuconego jednolitego dogmatu. Innym sposobem wyrażania idei Jah jest sformułowanie Ja i ja (I&I). Symbolizuje ono jedność rastafarianina z Bogiem, tego że jest się częścią Jah, i siebie samego. W wierzeniach rastafari ludzie rasta uznają Lwa Judy za znak męstwa i siły albo też czasami za samego Jah.

Marcus Mosiah Garvey (ur. 17 sierpnia 1887 w Saint Ann na Jamajce, zm. 10 czerwca 1940 w Londynie) – uznawany za twórcę podstawowych elementów doktryny ruchu społeczno-religijnego Rastafari, choć sam nigdy się z nim nie utożsamiał. Jego wizerunek znajduje się na jednym dolarze jamajskim.12 Plemion Izraela – odłam rastafarian, powstały w 1968 roku, których założycielem był dr Vernon „Prorok Gad” Carrington. Propagował on wśród rasta zasadę czytania jednego rozdziału Pisma dziennie.

Występowanie jako składnik imion[ | edytuj kod]

 Zobacz więcej w artykule Teoforyczne imiona w Biblii, w sekcji Imiona na Jah.

Imię Jah występuje także w Biblii jako składnik wielu dwuczłonowych imion hebrajskich.

Imię Jah nosili hinduscy władcy począwszy od Asafa Jah I, a skończywszy na Asafie Jah VIII (władców Hajdarabadu).

Hajdarabad (hindi हैदराबाद, trb.: Hajdarabad, trl.: Haidarābād; telugu హైదరాబాదు; urdu حیدر آباد; ang. Hyderabad) - miasto w południowych Indiach, stolica stanu Andhra Pradesh, w środkowej części wyżyny Dekan, nad rzeką Musi (dopływ Kryszny). Miasto to zamieszkuje około 6,7 mln mieszkańców (2006). Podstawowe języki - telugu dla hindusów, urdu dla ludności muzułmańskiej. Coraz popularniejszy staje się angielski.Jamajka (ang. Jamaica) – wyspa i państwo na Morzu Karaibskim w archipelagu Wielkich Antyli, położone na południe od Kuby i na zachód od Haiti.




Warto wiedzieć że... beta

Bob Marley, właśc. Robert Nesta Marley (ur. 6 lutego 1945 w Nine Mile, zm. 11 maja 1981 w Miami) – jamajski wokalista, wykonawca muzyki reggae, zaś na początkowym etapie kariery – ska i rocksteady; współzałożyciel, główny wokalista i gitarzysta rytmiczny grupy The Wailers.
Kantyk Mojżesza, właśc. Pieśń morza albo Pieśń zwycięstwa Mojżesza, Pieśń dziękczynna (hebr: שירת הים) – pieśń biblijna, stanowiąca część Księgi Wyjścia (rozdział 15). Wedle zapisu biblijnego była śpiewana przez Mojżesza i Izraelitów po wyzwoleniu z niewoli egipskiej , zaraz po przekroczeniu Morza Czerwonego, w czasie ich wędrówki do Ziemi Obiecanej.
Leonard "Gong" Percival Howell (ur. 16 czerwca 1898, zm. w 1981) – jeden z pierwszych głosicieli ruchu Rastafari, zwany "Pierwszym Rasta".
Tetragram – cztery hebrajskie litery będące zapisem imienia własnego Boga w Biblii: jod, he, waw, he (hebr. יהוה). Termin „tetragram” pochodzi z języka greckiego i składa się z członów tetra, „cztero-” lub „cztery”, i grámma, „litera”; dosłownie znaczy więc „czteroliterowy”. W Biblii hebrajskiej tetragram pojawia się ponad 6800 razy. Różne formy jego zapisu można spotkać w źródłach pozabiblijnych, niektórych rękopisach Septuaginty oraz rękopisach qumrańskich. Nie występuje w Nowym Testamencie, wspominają jednak o nim Ojcowie Kościoła.
Babilon (sum. ká.dingir.ra /"brama boga"/; akad. Bāb-ilim /"brama boga"/ lub Bāb-ilāni /"brama bogów"/; gr. Βαβυλών Babylōn; bibl. בָּבֶל Bābel; arab. بابل Bābil) – starożytne miasto położone w Mezopotamii, nad Eufratem, dawna stolica Babilonii; obecnie stanowisko archeologiczne Atlal Babil w Iraku.
Teoforyczne imiona w Biblii – hebrajskie imiona odnoszące się do Boga lub bóstwa, występujące w Starym Testamencie lub Nowym Testamencie. Większość imion zawiera w sobie wyraz El (Bóg) albo Jah, skróconą formę imienia własnego - Jahwe.
Etiopia (Federalna Demokratyczna Republika Etiopii – w języku amharskim ኢትዮጵያ, ye-Ītyōṗṗyā Fēdēralāwī Dīmōkrāsīyāwī Rīpeblīk), dawniej Abisynia – państwo położone we wschodniej Afryce. Od południa graniczy z Kenią, na zachodzie z Sudanem i Sudanem Południowym, na wschodzie z Dżibuti i Somalią, a na północnym wschodzie z Erytreą.

Reklama