Inwazyjne badanie elektrofizjologiczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Inwazyjne badanie elektrofizjologiczne – inwazyjne badanie dodatkowe stosowane w kardiologii. Ma na celu diagnostykę zaburzeń rytmu serca (częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz komorowy), rzadziej zaburzeń przewodnictwa (blok przewodnictwa przedsionkowo-komorowego). Inwazyjne badanie elektrofizjologiczne zawsze wykonuje się przed zabiegiem ablacji przezskórnej.

Czasowa elektrostymulacja serca – to rodzaj elektrostymulacji serca, którą stosuje się u osób zagrożonych nagłym zgonem sercowym, wskutek zaburzeń tworzenia bodźców lub ich przewodzenia, do czasu usunięcia ich przyczyny lub wdrożenia stałej elektrostymulacji serca. Najczęstszym wskazaniem do jej stosowania są zaburzenia przewodnictwa w przebiegu zawału mięśnia serca.Sztuczny rozrusznik serca (inaczej stymulator serca, kardiostymulator) to urządzenie elektryczne (obecnie wszczepiane w ciało chorego) służące do elektrycznego pobudzania rytmu serca. Stosuje się go, gdy naturalny rozrusznik – węzeł zatokowy, w wyniku różnych schorzeń trwale przestaje spełniać swoją rolę (choroba węzła zatokowo-przedsionkowego), co prowadzi do objawów niedokrwienia mózgu lub niewydolności serca. Drugim wskazaniem do wszczepienia rozrusznika są zaburzenia przewodzenia (tzn. blok przewodnictwa przedsionkowo-komorowego) przez naturalne elektryczne połączenie pomiędzy przedsionkami i komorami serca – węzeł przedsionkowo-komorowy.

Przebieg zabiegu[ | edytuj kod]

Badanie wykonuje się w pracowni elektrofizjologii, zwykle w znieczuleniu miejscowym, u pacjenta pozostającego na czczo. Poprzez żyły obwodowe (zwykle żyłę udową, żyłę szyjną wewnętrzną, żyłę podobojczykową), po umieszczeniu w nich prowadnic z tworzywa sztucznego (koszulki naczyniowe), wprowadza się zmienną liczbę wewnątrzsercowych elektrod diagnostycznych (zwykle 3 lub 4), których końcówki pod kontrolą RTG umieszcza się w różnych strukturach serca. Elektrody pozwalają na odbieranie sygnałów elektrycznych z poszczególnych struktur serca, jak również na ich stymulację.

Ablacja przezskórna – zabieg kardiologiczny, który wykonywany jest w celu trwałego wyleczenie rodzaju zaburzenia rytmu serca nazywanego częstoskurczem. Polega on na zniszczeniu, najczęściej energią termiczną, obszaru serca, będącego anatomicznym podłożem występowania takiego zaburzenia.Węzeł zatokowo-przedsionkowy, węzeł Keitha-Flacka, węzeł SA (łac. nodus sinuatrialis, ang. sinoatrial node) – nadrzędny ośrodek układu bodźco-przewodzącego serca, znajdujący się w ścianie prawego przedsionka, pomiędzy ujściem żyły głównej górnej a grzebieniem granicznym (crista terminalis) pod nasierdziem. Węzeł zatokowy posiada wyspecjalizowane komórki posiadające zdolność do spontanicznych wyładowań, które rozpoczynają każdy cykl pracy serca.

Zazwyczaj końcówki elektrod umieszczane są w prawym przedsionku, prawej komorze i okolicy pęczka Hisa, ale o ich liczbie i położeniu decyduje rodzaj diagnozowanego zaburzenia rytmu. Następnie elektrody łączy się z elektrofizjologicznym systemem monitorującym. System ten ma możliwość wzmacniania, filtrowania oraz zapisu sygnałów elektrycznych zarejestrowanych w poszczególnych strukturach serca. Jest on ponadto podłączony do zewnętrznego stymulatora serca, z pomocą którego można przeprowadzać stymulację diagnostyczną.

Refrakcja – właściwość komórek pobudliwych (a także błon komórkowych wypustek tych komórek), polegająca na okresowej niewrażliwości na stymulujące je bodźce po przejściu potencjału czynnościowego.Węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł AV, węzeł Aschoffa-Tawary, węzeł Kocha (łac. nodus atrioventricularis) to część układu bodźcotwórczo-przewodzącego położona pomiędzy przedsionkami i komorami serca, która przewodzi normalne bodźce elektryczne z przedsionków do komór.

U osób posiadających wszczepiony sztuczny rozrusznik serca, automatyczny defibrylator-kardiowerter lub stymulator resynchronizujący badanie elektrofizjologiczne można przeprowadzić za pomocą tych urządzeń, bez dodatkowego wprowadzania elektrod diagnostycznych.

Analiza wyniku badania[ | edytuj kod]

Analiza zapisów wewnątrzsercowych uzyskanych w trakcie rytmu zatokowego pozwala na oszacowanie czasów przewodzenia w obrębie przedsionków, łącza przedsionkowo-komorowego i komór. Analiza zapisów uzyskanych w trakcie częstoskurczu pozwala ocenić sekwencję aktywacji różnych struktur serca w czasie arytmii, co umożliwia diagnostykę typu częstoskurczu i na wybranie miejsca docelowego ablacji przezskórnej. Stymulacja różnych struktur serca ma za zadanie określenie ich parametrów elektrofizjologicznych: refrakcji, prędkości przewodzenia, a także automatyzmu węzła zatokowego i sprawności przewodzenia poprzez węzeł przedsionkowo-komorowy. Stymulacji używa się także w celu sprowokowania częstoskurczu.

Żyła szyjna wewnętrzna (łac. vena iugularis interna) — duże parzyste naczynie na szyi. Jest głównym naczyniem żylnym odprowadzającym krew z twarzy, jamy czaszki i szyi.Wszczepialny kardiowerter-defibrylator serca (ang. ICD, implantable cardioverter defibrillator) – wszczepialne urządzenie medyczne, mające za zadanie przerwać potencjalnie groźną dla życia arytmię i przywrócić rytm zatokowy serca. Wszczepienia urządzenia dokonuje się u chorych, u których pomimo leczenia farmakologicznego istnieje duże ryzyko wystąpienia groźnych dla życia (tak zwanych złośliwych) zaburzeń rytmu serca, mogących doprowadzić do nagłego zatrzymania krążenia i śmierci sercowej.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Mark E.Josephson (red): Clinical Cardiac Electrophysiology: Techniques and Interpretations. Fourth Edition. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins, 2008. ISBN 978-0-7817-7739-1.
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Blok serca przedsionkowo-komorowy (łac. dissociatio atrioventricularis) to czasowe, napadowe lub stałe zaburzenie przewodzenia bodźców z węzła zatokowo-przedsionkowego do roboczego mięśnia komór, przebiegający w 3 stopniach zaawansowania:Częstoskurcz nadkomorowy (ang. supraventricular tachycardia, SVT) – szybki rytm serca pochodzący z przedsionków lub węzła przedsionkowo-komorowego, o częstotliwości >100/min. W zapisie EKG wąski zespół QRS, załamek P nieprawidłowy, może być przed zespołem albo po zespole QRS lub ukryty w załamku T, dlatego czasami nie jest zidentyfikowany ("brak załamka P").




    Warto wiedzieć że... beta

    Przedsionek serca – jedna z dwóch cienkościennych jam serca, które położone są ponad dwiema pozostałymi jamami – grubościennymi komorami. Przedsionki otrzymują krew z żył i pompują ją do komór. Wyróżnia się 2 przedsionki:
    Serce (łac. cor, cordis) – centralny narząd układu krwionośnego położony w klatce piersiowej, w śródpiersiu środkowym, wewnątrz worka osierdziowego.
    Tachykardia inaczej częstoskurcz (łac. tachycardia) – przyspieszenie akcji serca powyżej 100 uderzeń na minutę. Tachykardia nie zawsze jest objawem choroby. Najczęściej akcja serca przyspiesza wskutek zdenerwowania lub wysiłku fizycznego (tachykardia zatokowa).
    Pęczek Hisa, pęczek przedsionkowo-komorowy, pęczek Paladino-Hisa (łac. fasciculus atrioventricularis s. Paladino-Hisi; ang. bundle of His, AV bundle) – element układu bodźcoprzewodzącego w obrębie serca, leżący dystalnie od węzła przedsionkowo-komorowego (łac. nodus atrioventricularis). Przebija przegrodę międzykomorową w tylnej części i na wysokości grzebienia części mięśniowej dzieli się na dwie odnogi – prawą i lewą.
    Kardiologia (z gr. "καρδιά" – serce, "λόγος" – nauka) – dziedzina medycyny zajmująca się schorzeniami i wadami układu sercowo-naczyniowego (serca, aorty i mniejszych naczyń krwionośnych), ich rozpoznawaniem i leczeniem.
    Żyła udowa (łac. vena femoralis) - wielki pień żylny, będący przedłużeniem żyły podkolanowej. Towarzyszy tętnicy udowej.
    Żyła podobojczykowa (łac. vena subclavia) – żyła będąca przedłużeniem żyły pachowej, rozciągająca się od brzegu zewnętrznego żebra pierwszego do przyśrodkowego brzegu mięśnia pochyłego przedniego, gdzie zwykle łączy się z żyłą szyjną wewnętrzną, tworząc żyłę ramienno-głowową.

    Reklama