Internet rzeczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rysunek przedstawiający ideę Internetu rzeczy

Internet rzeczy, internet przedmiotów (ang. internet of things, IoT) – koncepcja, wedle której jednoznacznie identyfikowalne przedmioty mogą pośrednio albo bezpośrednio gromadzić, przetwarzać lub wymieniać dane za pośrednictwem instalacji elektrycznej inteligentnej KNX lub sieci komputerowej. Koncepcja znajduje zastosowanie w przemyśle przetwórczym, zarządzaniu miastami, świadczeniu usług zdrowotnych, urządzeniach gospodarstwa domowego, mobilności oraz urządzeniach noszonych (wearables).

Wearables, urządzenia ubieralne – ubrania oraz akcesoria zawierające w sobie komputer oraz zaawansowane technologie elektroniczne.Cisco Systems, Inc. – amerykańskie przedsiębiorstwo informatyczne, największe w branży sieciowej na świecie. Firma ma siedzibę w San Jose, w stanie Kalifornia – w sercu Doliny Krzemowej.

Opis[ | edytuj kod]

Termin został użyty po raz pierwszy przez brytyjskiego przedsiębiorcę i założyciela startupów Kevina Ashtona w 1999 roku, podczas prezentacji dla Procter & Gamble. Określono nim „sieć połączonych ze sobą przedmiotów”.

UPnP (ang. Universal Plug-and-Play) - protokół typu P2P ("połączenie bezpośrednie") dla komputerów osobistych oraz urządzeń inteligentnych i bezprzewodowych.WiMAX (Worldwide Interoperability for Microwave Access) – technika bezprzewodowej, radiowej transmisji danych. Została oparta na standardach IEEE 802.16 i ETSI HiperLAN. Standardy te stworzono dla szerokopasmowego, radiowego dostępu na dużych obszarach. Standardy te określają informacje dotyczące konfiguracji sprzętu tak, aby urządzenia różnych dostawców pracowały na tych samych konfiguracjach, tj. aby wzajemnie ze sobą współpracowały. W 2009 roku pojawiły się informacje, że największe światowe sieci komórkowe rezygnują z tej techniki na rzecz stopniowej migracji do sieci standardu LTE.

Istnieje także termin Internet Wszechrzeczy (ang. Internet of Everything – IoE), będący określeniem na sieć ludzi, procesów, danych i rzeczy podłączonych do Internetu. Termin ten powstał pierwotnie w firmie CISCO i jest obecnie często stosowany zamiennie z terminem Internet przedmiotów. Powstał także licznik zliczający przybliżoną liczbę elementów Internetu Wszechrzeczy.

Standard KONNEX / KNX (dawniej EIB) to pierwszy na świecie otwarty standard zarządzania i kontroli urządzeń i budynków. Jest efektem konwergencji kilku protokołów i rozwijających je organizacji:Wi-Fi – potoczne określenie zestawu standardów stworzonych do budowy bezprzewodowych sieci komputerowych. Szczególnym zastosowaniem Wi-Fi jest budowanie sieci lokalnych (LAN) opartych na komunikacji radiowej czyli WLAN. Zasięg od kilku metrów do kilku kilometrów i przepustowości sięgającej 300 Mb/s, transmisja na dwóch kanałach jednocześnie. Produkty zgodne z Wi-Fi mają na sobie odpowiednie logo, które świadczy o zdolności do współpracy z innymi produktami tego typu. Logo Wi-Fi jest znakiem handlowym należącym do stowarzyszenia Wi-Fi Alliance. Standard Wi-Fi opiera się na IEEE 802.11.

Szacuje się, że w 2020 roku podłączonych do sieci będzie od 25 mld do 50 mld urządzeń. W 2016 roku wartość rynku IoT szacowana była na 200 mld dolarów, a w 2019 roku na 1,3 bln dolarów.

W 2019 roku struktura rynkowa technologii Internetu rzeczy, uwzględniająca zastosowania w różnych dziedzinach działalności człowieka, przedstawia się następująco: inteligentne miasta (smart cities) - 26%, przemysłowy internet rzeczy (Industrial IoT) - 24%, artykuły zdrowotne (connected health) - 20%, inteligentne domy (smart homes) - 14%, połączone samochody (connected cars) - 7%, urządzeniach noszonych (wearables) - 4%, (smart utilities) - 3% i innych - 2%.

WebSocket jest technologią zapewniającą dwukierunkowy kanał komunikacji za pośrednictwem jednego gniazda TCP. Stworzono ją do komunikacji przeglądarki internetowej z serwerem internetowym, ale równie dobrze może zostać użyta w innych aplikacjach typu klient lub serwer.Extensible Messaging and Presence Protocol (XMPP, dawniej Jabber) – protokół bazujący na języku XML umożliwiający przesyłanie w czasie rzeczywistym wiadomości oraz statusu. Protokół ma zastosowanie nie tylko w komunikatorach, ale również w innych systemach natychmiastowej wymiany informacji.

Liczba zastosowań technologii Internetu rzeczy dynamicznie rośnie. Przewiduje się, że w ciągu następnych 10 lat stworzonych zostanie ponad 125 * 10 połączonych urządzeń. Inwestycje w te technologie były w 2021 roku szacowane na 120 * 10 USD, z roczną stopą wzrostu na poziomie 7,3%.

RFID (ang. Radio-frequency identification) – technika, która wykorzystuje fale radiowe do przesyłania danych oraz zasilania elektronicznego układu (etykieta RFID) stanowiącego etykietę obiektu przez czytnik, w celu identyfikacji obiektu. Technika umożliwia odczyt, a czasami także zapis układu RFID. W zależności od konstrukcji umożliwia odczyt etykiet z odległości do kilkudziesięciu centymetrów lub kilku metrów od anteny czytnika. System odczytu umożliwia identyfikację wielu etykiet znajdujących się jednocześnie w polu odczytu.SOAP (ang.) Simple Object Access Protocol – protokół wywoływania zdalnego dostępu do obiektów, wykorzystujący XML do kodowania wywołań i najczęściej protokołów HTTP lub RPC do ich przenoszenia, możliwe jest jednak wykorzystanie innych protokołów do transportu danych.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

PMID (ang. PubMed Identifier, PubMed Unique Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego artykułu naukowego bazy PubMed.
Przetwarzanie danych (ang. data processing) – przekształcanie treści i postaci danych wejściowych (ang. input) metodą wykonywania systematycznych operacji w celu uzyskania wyników (ang. output) w postaci z góry określonej. Wyróżnia się przetwarzanie numeryczne (stosunkowo skomplikowane algorytmy i niewielkie ilości danych) oraz systemowe (stosunkowo proste algorytmy i duże ilości danych).
Telefonia komórkowa czwartej generacji (4G) - standard telefonii komórkowej, następca 3G. Polega na przesyłaniu dźwięku i danych za pomocą komutacji pakietów opartej na IP. Posiada uproszczoną architekturę sieci szkieletowej oraz polepszoną przepływność w sieci radiowej w stosunku do poprzednich standardów.
Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
Bluetooth /ˈblu:tu:θ/ – standard bezprzewodowej komunikacji krótkiego zasięgu pomiędzy różnymi urządzeniami elektronicznymi, takimi jak klawiatura, komputer, laptop, palmtop, smartfon i wieloma innymi.
Przedmiot fizyczny (obiekt fizyczny) określa się tradycyjnie jako każdy przedmiot rozciągły w czasie i przestrzeni (choć konsekwencje zasady nieoznaczoności komplikują tę definicję). Jest sporne, czy istnieją jakieś przedmioty niefizyczne, np. przedmioty psychiczne i duchowe.
Bezprzewodowa sieć czujnikowa, WSN (od ang. wireless sensor network) – sieć złożona z wielu urządzeń rozlokowanych na pewnym obszarze w celu realizacji wspólnego zadania. Podstawowym elementem sieci jest węzeł wyposażony w czujnik monitorujący zmienność pewnych zjawisk (temperatury, wilgotności, obecności lub nieobecności obiektu, dźwięku, ciśnienia, ruchu, stopnia zanieczyszczenia powietrza) w różnych miejscach. Początkowo technologie oparte na bezprzewodowych sieciach czujnikowych rozwijane były tylko na potrzeby militarne, jednak zyskują one coraz szersze zastosowanie w dziedzinach życia codziennego (monitorowanie środowiska, zarządzanie ruchem, automatyzacja w domach).

Reklama