Instrukcja techniczna G-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Instrukcja techniczna G-2 – standard techniczny w geodezji w Polsce, obowiązujący do 2012 roku na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999, zbiór wytycznych dotyczących wysokościowej osnowy geodezyjnej wprowadzony zarządzeniem nr 4. Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 11 kwietnia 1980 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej "G-2 Wysokościowa osnowa geodezyjna". Ostatnim wydaniem jest wydanie IV z 1988 opracowane w Instytucie Geodezji i Kartografii przez Tadeusza Wyrzykowskiego w oparciu o "Koncepcję modernizacji wysokościowych osnów geodezyjnych kraju" Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, pozytywnie ocenioną przez Radę Geodezyjną i Kartograficzną, oraz w oparciu o zalecenia Biura Rozwoju Nauki i Techniki Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, które reprezentowali Leon Alexandrowicz i Edward Jarosiński.

Rozporządzenie – akt normatywny wydany na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Rozporządzenie stanowi jedno ze źródeł prawa powszechnie obowiązującego, obok Konstytucji, ratyfikowanych umów międzynarodowych, ustaw oraz aktów prawa miejscowego.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.

W związku z wprowadzeniem ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej z 4 marca 2010 roku, standardy techniczne jako przepisy wykonawcze zachowują moc do 8 czerwca 2012 roku. W 2012 roku instrukcja została zastąpiona rozporządzeniem z 14 lutego 2012 roku w sprawie osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych, które określiło m.in. nowe kryteria wysokościowej osnowy geodezyjnej w Polsce.

Wysokościowa osnowa geodezyjna w Polsce – zbiór punktów, które mają położenie wyznaczone w państwowym systemie odniesień przestrzennych, których wysokość (H) w stosunku do przyjętej powierzchni odniesienia została określona przy zastosowaniu technik geodezyjnych (wyznaczono rzędne wysokościowe względem przyjętego poziomu morza) oraz określono błąd ich wyznaczenia.Standardy techniczne w geodezji – instrukcje i wytyczne techniczne obowiązujące w geodezji na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 (Dz.U. Nr 30, poz. 297) w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie. W związku z wprowadzeniem ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej z 4 marca 2010 roku (Dz.U. 76 poz.489), standardy techniczne jako przepisy wykonawcze zachowały moc do 8 czerwca 2012 roku.

Osnowa wysokościowa w G-2[ | edytuj kod]

Instrukcja G-2 zawiera przepisy techniczne i porządkowe ustalające zasady klasyfikacji, podstawowe kryteria dokładności i obligatoryjne wymagania technologiczne, obowiązujące przy zakładaniu podstawowej i szczegółowej geodezyjnej osnowy wysokościowej. Przepisy tej instrukcji nie dotyczą obszarów o szczególnie intensywnych ruchach powierzchni.

Zarządzenie – akt normatywny, niestanowiący źródła powszechnie obowiązującego prawa, wydany przez organ jednoosobowy, np. Prezydenta RP, Prezesa Rady Ministrów i ministrów oraz sędziów czy kierowników urzędów centralnych na podstawie ustaw, niemogący stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów. Ma charakter najczęściej wewnętrzny i obowiązuje tylko jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu zarządzenie.Geodezja – nauka zajmująca się ustalaniem wielkości i kształtu Ziemi oraz określaniem położenia punktów na jej powierzchni.

Wysokościową osnowę geodezyjną stanowi usystematyzowany zbiór punktów, których wysokość w stosunku do przyjętej powierzchni odniesienia została określona, przy zastosowaniu techniki geodezyjnej. Ze względu na rolę i znaczenie dla opracowań geodezyjno-kartograficznych, osnowa wysokościowa dzieli się na osnowę podstawową, szczegółową i pomiarową (rodzaj) i klasy (od I do V). Dokładność osnowy danego rodzaju i klasy charakteryzuje ogólnie średni błąd pomiaru niwelacji, po wyrównaniu (m0).

Mareograf (pływomierz) – przyrząd pomiarowy (wodowskaz) służący do automatycznego pomiaru zmian poziomu morza (wysokości lustra wody).Kronsztad, Kronsztadt (ros. Кронштадт) – do 1723 Kronszłot, ros: Кроншлот, silnie ufortyfikowany rosyjski port morski, położony na wyspie Kotlin w Zatoce Fińskiej, około 30 km na zachód od Petersburga. Nazwa pochodzi od niem. Kronstadt.
  • Osnowę podstawową stanowią punkty I i II klasy w sieciach geodezyjnych o najwyższej dokładności (wysokości wyznaczone niwelacją precyzyjną), przy czym rozmieszczenie elementów tych sieci (linii niwelacyjnych) powinno być możliwe równomierne na obszarze całego kraju. Odpowiednie błędy tych klas to:
  • I klasa – m0 = 1 mm/km niwelacji
  • II klasa – m0 = 2 mm/km niwelacji
  • Osnowa szczegółowa III i IV klasy, o niższej dokładności niż osnowa podstawowa (wysokości wyznaczone niwelacją techniczną) stanowi jej zagęszczenie, przy czym stopień zagęszczenia powinien być zróżnicowany w zależności od intensywności zagospodarowania terenu. Odpowiednie błędy tych klas to:
  • III klasa – m0 = 4 mm/km niwelacji (przy średnim błędzie określenia wysokości punktu – reperu nie większym niż 0,01 m)
  • IV klasa – m0 = 10 mm/km niwelacji (przy średnim błędzie określenia wysokości punktu – reperu nie większym niż 0,02 m)
  • Osnowa pomiarowa V klasy, o niższej dokładności niż osnowa szczegółowa (wysokości wyznaczone niwelacją techniczną, trygonometryczną lub tachimetryczną), stanowi jej zagęszczenie. Dokładność, stopień zagęszczenia i sposób rozmieszczenia punktów powinny być dostosowane do konkretnych zadań geodezyjnych i przyjętej technologii ich realizacji. Błąd tej klasy to:
  • V klasa – m0 = 20 mm/km niwelacji (przy średnim błędzie określenia wysokości punktu nie większym niż 0,10 m)
  • Osnowę wysokościową podstawową i szczegółową tworzą sieci zakładane jako jednorzędowe. Przypadki stosowania drugiego rzędu mogą być dopuszczone przy dodatkowych dogęszczeniach sieci. Sieci każdej klasy, prócz I klasy, powinny być nawiązywane wielopunktowo (minimum 3 – 4 punkty) do sieci wyższych klas. Wysokości punktów osnowy wysokościowej wszystkich klas odniesione są do poziomu zera mareografu w Kronsztadzie i wyznaczane w systemie wysokości normalnych.

    Główny Urząd Geodezji i Kartografii (GUGiK) – urząd obsługujący i działający pod bezpośrednim kierownictwem Głównego Geodety Kraju. Główny Geodeta Kraju kieruje Urzędem przy pomocy wiceprezesa, dyrektora generalnego oraz dyrektorów komórek organizacyjnych.

    Wraz z wprowadzeniem tej instrukcji straciło moc zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 28 grudnia 1973 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej B-II "Osnowa wysokościowa lokalnego znaczenia I – IV klasy".

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Standardy techniczne dotyczące geodezji w Polsce
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Dz.U. z 1999 r. nr 30, poz. 297
    2. Instrukcja techniczna G-2. Warszawa: GUGiK, 1988.
    3. na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu z 13 czerwca 1956 r. o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej (D.U. nr 25, poz.115) oraz zarządzenia nr 39 Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 12 grudnia 1972 r. w sprawie uprawnień Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (Dz. Urz. nr 8, poz. 32)
    4. Dz.U. z 2021 r. poz. 214
    5. Dz.U. z 2012 r. nr 0, poz. 352
    6. Dz. Urz. GUGiK nr 13, poz.42




    Reklama