Ikara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ikaraaustralijski okrętowy system rakietowy przeznaczony do zwalczania okrętów podwodnych (rakietotorpeda) opracowany w latach 60. XX wieku.

Okręt – zwykle uzbrojona jednostka pływająca w służbie państwa, tj. jego sił zbrojnych – marynarki wojennej pod banderą wojenną, przeznaczona do wykonywania zadań bojowych. Także potocznie: duży statek.Języki australijskie – języki Aborygenów australijskich (około 40 tysięcy mówiących), których liczba zmniejsza się ze względu na asymilację. W ich skład wchodzi kilka rodzin językowych i języki izolowane. Zwyczajowo nie wlicza się do nich języków tasmańskich. Związki między poszczególnymi językami nie są do końca jasne, choć w ostatnich dziesięcioleciach dokonano już znaczącego postępu w ich badaniu. Żaden z tych języków nie posiada własnego piśmiennictwa.

Nazwa systemu pochodzi od aborygeńskiego słowa oznaczającego kij do rzucania (rodzaj prymitywnej broni).

Opis[ | edytuj kod]

Pocisk rakietowy Ikara przeznaczony był do odpalania z wyrzutni zamontowanej na pokładzie okrętu nawodnego. Kierunek lotu skrzydlatego pocisku ustalany był komputerowo, na podstawie odczytów pozycji celu (okrętu podwodnego) dokonanych przy pomocy okrętowego sonaru, a w trakcie lotu korygowany drogą radiową. Zasięg broni wynosił do 20 km, przy prędkości 1100 km/h i pułapie 300 m. Po dotarciu nad cel z pocisku wypuszczana była na spadochronie torpeda (Mark 44 lub Mark 46), która po wpadnięciu do morza i odczepieniu spadochronu obejmowała kurs na okręt podwodny, wykorzystując naprowadzanie akustyczne.

Australia (Związek Australijski, Commonwealth of Australia) – państwo położone na półkuli południowej, obejmujące najmniejszy kontynent świata, wyspę Tasmanię i inne znacznie mniejsze wyspy na Oceanie Indyjskim i Spokojnym. Jedyny kraj, który obejmuje cały kontynent. Siłą rzeczy nie posiada granic lądowych z żadnym państwem.Okręt podwodny – wojskowa jednostka pływająca, konstrukcyjnie przystosowana do prowadzenia działań i operacji zarówno na powierzchni, jak i pod wodą; współcześnie jedna z głównych klas okrętów. Okręty podwodne zdolne są do samodzielnego zanurzenia i wynurzenia oraz kontrolowanego pływania pod wodą, a także do prowadzenia w tym środowisku walki oraz wykonywania zadań transportowych i rozpoznawczych.

Historia[ | edytuj kod]

Prace nad pociskiem Ikara rozpoczęły się w 1960 roku jako wspólne przedsięwzięcie instytutów badawczych Aeronautical Research Laboratory w Fishermans Bend (Melbourne) i Weapons Research Establishment w Salisbury, australijskiej marynarki wojennej (Royal Australian Navy), państwowej wytwórni lotniczej Government Aircraft Factories oraz licznych podwykonawców. Broń opracowana została w obliczu zapoczątkowanej w latach 50. rozbudowy radzieckiej floty podwodnej. Przy realizacji projektu wykorzystano doświadczenia nabyte podczas prac nad przeciwpancernym pociskiem kierowanym Malkara oraz ówcześnie najnowsze osiągnięcia w technice sonarowej i komputerowej.

Malkara – jeden z pierwszych przeciwpancernych pocisków kierowanych opracowanych wspólnie przez Wielką Brytanię i Australię w okresie 1951-1954, w służbie od 1958 roku, sukcesywnie zastępowany w latach 60. przez zestaw Swingfire. Pocisk kierowany był przez operatora, który obserwując cel i lecącą rakietę, naprowadzał ją na cel sterując pociskiem z wykorzystaniem joystika, zaś sygnał sterujący trafiał do rakiety poprzez połączenie przewodowe. Pocisk ze względu na swoje duże rozmiary i niewielką prędkość, był podatny na boczny wiatr, a co za tym idzie nie był tak skuteczny jak przewidywano.Royal New Zealand Navy (maori: Te Ope Kaatua o Aotearoa) – marynarka wojenna Nowej Zelandii, jeden z trzech rodzajów sił zbrojnych. Na jej wyposażenie składa się 11 okrętów i pięć śmigłowców ZOP Kaman SH-2G(NZ) Super Seasprite należących do No. 6 Squadron RNZAF (pod dowództwem sił powietrznych i marynarki).

W 1963 roku na poligonie Woomera dokonano pierwszego wystrzelenia pocisku. W tym samym roku odbyły się pierwsze próby operacyjne systemu na pokładzie niszczyciela HMAS „Stuart”. W wersję produkcyjną systemu jako pierwszy wyposażony został okręt HMAS „Derwent” w 1966 roku. Publicznie pocisk odpalony został po raz pierwszy w 1968 roku z pokładu HMAS „Perth”.

Strefa Zakazana Woomera (ang. Woomera Test Range wcześniej znany jako Woomera Test Facility, Woomera Rocket Range i Long Range Weapons Establishment, Woomera) – obszar militarny położony w zachodniej części stanu Australia Południowa, zarządzany przez Royal Australian Air Force. Obecna powierzchnia poligonu wynosi 127 000 km². Obszar przez wojsko jest wykorzystywany od 1946 roku. W latach 50. i 60. XX wieku Wielka Brytania prowadziła badania nad bronią atomową. Na terenie tym prowadzono badania m.in. nad pociskami balistycznymi w ramach projektu Blue Streak oraz nad systemami obronnymi GWS Sea Wolf, Rapier, Sea Dart i Bristol Bloodhound, jak również testowano bezzałogowe samoloty GAF Jindivik.Bazy użyto również do startów rakiety Europa opracowanej przez ELDO. W strefie Woomera zakończyła się misja japońskiej sondy kosmicznej Hayabusa. Kapsuła powrotna sondy wylądowała pomyślnie 13 czerwca 2010 roku, kończąc trwającą 7 lat misję.Melbourne (wym. [ˈmelbən] lub [ˈmɛlbərn]) – w latach 1901–1927 stolica Australii, największe miasto stanu Wiktoria oraz drugie pod względem wielkości w Australii (po Sydney), z liczbą ludności wynoszącą 4,8 mln mieszkańców. Uznane przez czasopismo „The Economist” za „Najlepsze miasto do życia na świecie” w latach 2011–2017. W Melbourne – obok Sydney – znajduje się największe skupisko polonijne Australii. Siedziba konsula honorowego Polski.

Poza Australią pociski Ikara znalazły zastosowanie w brytyjskiej Royal Navy (która przy udziale British Aerospace współuczestniczyła w dalszych pracach nad bronią) oraz marynarkach wojennych Nowej Zelandii i Brazylii.

Rosnące koszty utrzymania systemu oraz upadek Związku Radzieckiego zadecydowały o wycofaniu go z użycia w Royal Australian Navy w 1991 roku.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Ikara (ang.). Department of Defence Science and Technology. [dostęp 2019-01-18].
  2. Snippets of History – Ikara Trials (ang.). Fleet Air Arm Association of Australia. [dostęp 2019-01-18].
  3. Ikara anti-submarine missle (ang.). Australian National Maritime Museum. [dostęp 2019-01-18].
Royal Navy, Królewska Marynarka Wojenna – marynarka wojenna Wielkiej Brytanii, najstarsza zorganizowana siła zbrojna Zjednoczonego Królestwa.Zwalczanie okrętów podwodnych (ZOP, ang. ASW – Anti-Submarine Warfare) – dział morskiej sztuki wojennej, który stawia sobie za cel wykrywanie i niszczenie (uszkodzenie) wrogich okrętów podwodnych przy pomocy własnych okrętów nawodnych i podwodnych, min przeciw podwodnych oraz samolotów i helikopterów.




Warto wiedzieć że... beta

Torpeda – rodzaj broni podwodnej, poruszający się pod wodą za pomocą własnego napędu pocisk, służący do niszczenia za pomocą wbudowanego ładunku wybuchowego jednostek nawodnych lub podwodnych przeciwnika. Nazwa wywodzi się od łacińskiej nazwy drętwokształtnych – Torpediniformes, rzędu ryb chrzęstnoszkieletowych
Mark 44 – amerykańska torpeda lekka przeznaczona do działań przeciwpodwodnych zop, przenoszona przez statki powietrzne, okręty nawodne, a także jako element torpedowy rakietotorped ASROC. Torpeda wymagała do ataku wcześniejszego wprowadzenia danych o głębokości i kursie, w następnej jednak fazie samonaprowadzała się na cel akustycznie. Licencja na produkcję tej torpedy została sprzedana za granicę, prawdopodobnie jednak nie jest już dzisiaj produkowana, choć pozostaje wciąż na wyposażeniu marynarek wojennych niektórych państw. W większości jednak przypadków, jako przestarzała, została już zastąpiona torpedą Mk.46.
Rakietotorpeda – system uzbrojenia okrętów służący do zwalczania okrętów podwodnych. W jego skład wchodzi rakieta przenosząca torpedę.
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, Związek Radziecki, ZSRR (ros. Советский Союз, Союз Советских Социалистических Республик [СССР], trb. Sowietskij Sojuz, Sojuz Sowietskich Socyalisticzeskich Riespublik, [SSSR]) – historyczne państwo socjalistyczne w Europie północnej i wschodniej oraz Azji północnej i środkowej.
Marinha do Brasil – marynarka wojenna Brazylii odpowiedzialna za prowadzenie operacji morskich na Atlantyku, istnieje od uzyskania przez kraj niepodległości od Portugalii w 1822. Obecnie posiada około 100 okrętów i 85 statków powietrznych, okrętem flagowym jest odkupiony od Francji w 2000 roku lotniskowiec typu Clemenceau, główną siłę stanowi sześć brytyjskich fregat typu Niterói i pięć niemieckich okrętów podwodnych typu 209. Dawniej marynarka wykorzystywała także lotniskowiec typu Colossus oraz cztery amerykańskie fregaty typu Garcia. W 2011 roku w Brazylii rozpoczęto budowę pierwszego z czterech nowych okrętów podwodnych typu Scorpène, w 2012 zakupiono też trzy wyprodukowane w Wielkiej Brytanii duże patrolowce typu Port of Spain.
Przeciwpancerny pocisk kierowany (ppk) – pocisk rakietowy służący do niszczenia czołgów i innych wozów bojowych przeciwnika.
Mark 46 (Mk 46) amerykańska lekka torpeda do zwalczania okrętów podwodnych, stanowiąca aktualnie standardową torpedę flot krajów NATO, a obok torped Mk 48 oraz Mk 50, jedna trzech z podstawowych pocisków tego typu w US Navy. Mk 46 może być odpalana zarówno z pokładów okrętów nawodnych, a także z samolotów lub helikopterów ZOP, jest też częścią innych rodzajów uzbrojenia - rakietowych systemów przeciwpodwodnych ASROC RUR-5 ASROC i VL-ASROC oraz miny torpedowej Mark 60 Captor

Reklama