Igigi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Igigi (sum. NUN.GAL.MEŠ, tłum. „Wielcy Książęta”; akad. Igigū) - w mitologii mezopotamskiej ogólna nazwa bóstw babilońskich; określenie paralelne do Anunnaki, jednak zwykle używane kolektywnie w odniesieniu do bóstw mniej znacznych.

Język sumeryjski (sum. eme-gi7/gir15, akad. Ŝumeru) – język starożytnego Sumeru, używany w południowej Mezopotamii od co najmniej IV tysiąclecia p.n.e., najstarszy zapisany język. Został wyparty przez język akadyjski około 2000 p.n.e., ale był używany w Mezopotamii jako język tekstów religijnych, ceremonialnych i naukowych do około I wieku p.n.e., a następnie został zapomniany aż do odczytania w XIX wieku. Język sumeryjski nie jest spokrewniony z innymi językami używanymi przez okoliczne ludy i jest na ogół uważany za język izolowany. Do jego zapisu używano pisma klinowego. Sumeryjski jest językiem aglutynacyjnym.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. tłumaczenie w oparciu o dane zawarte w: John A. Halloran, Sumerian Lexicon (dostęp 20 lipca 2010)

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Hammurabi, Kodeks Hammurabiego, Marek Stępień (tłum.), Warszawa: Wydawnictwo ALFA, 2000, s. 152, ISBN 83-7179-192-5, OCLC 69561864.




  • Reklama