Icenowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Map of the Territory of the Iceni.svg

Icenowie – plemię Brytów zamieszkujące w starożytności obszary dzisiejszych hrabstw Norfolk i Suffolk (Wielka Brytania). Wsławili się w 60 r. n.e. zrywem powstańczym pod wodzą Boudiki.

Neron (Lucius Domitius Ahenobarbus, po adopcji przez Klaudiusza Nero Claudius Caesar Drusus Germanicus, ur. 15 grudnia 37 w Ancjum, zm. 9 czerwca 68 w Rzymie) – cesarz rzymski w latach 54-68, syn Gnejusza Domicjusza Ahenobarbusa i Agrypiny Młodszej, późniejszej żony cesarza Klaudiusza.Boudika, inaczej Budyka, Boadicea lub Boudicca (ur. 22 n.e., zm. 61 n.e.; jej imię oznacza Zwycięstwo) – królowa Icenów zamieszkujących wschodnią Brytanię. Wykorzystując nieobecność rzymskiego namiestnika Brytanii, Swetoniusza Paulinusa, który w tym czasie oblegał twierdzę druidów Mona na wyspie Anglesey, przy północnym wybrzeżu Walii, około 60 roku n.e. wznieciła powstanie przeciw Rzymianom, odpowiadając w ten sposób na falę terroru i poniżeń, jaka stała się udziałem Icenów po śmierci jej męża Prasutagusa.

Rzymianie przejęli władzę na ziemiach Icenów poprzez podległego im króla Prasutagusa. Po śmierci władcy, który zostawił swe ziemie dwóm córkom i Neronowi, Rzym usiłował zaanektować całą domenę Icenów. Doprowadziło to do powstania, które po początkowych sukcesach upadło, jeszcze w tym samym roku, w którym wybuchło.

Represje po upadku powstania doprowadziły do spadku znaczenia i liczebności Icenów, którzy skupili się wokół Venta Icenorum (dzisiejsze Caistor St. Edmund w Norfolk).





Reklama