Iaso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Iaso (gr. Ἰασώ Iasṓ, łac. Iaso) – w mitologii greckiej bogini i uosobienie uzdrawiania.

Pierre Grimal (ur. 21 października 1912 w Paryżu, zm. 11 listopada 1996 w Paryżu) – francuski historyk specjalizujący się z historii starożytnego Rzymu.Telesforos (Τελεσφόρος), znany też jako Akesis (Άκεσις) lub Euamerion (Ευαμεριων) – w mitologii greckiej młodzieńczy bóg, syn Asklepiosa, uważany za bóstwo przynoszące chorym wyzdrowienie.

Uchodziła za córkę boga Asklepiosa (Eskulapa) i Epione. Była siostrą Higiei, Panakei (Panacei), Ajgle, Akeso, Podalejriosa i Machaona, przypuszczalnie także Telesforosa (Akesisa). Należała do orszaku Asklepiosa.

Zygmunt Kubiak (ur. 30 kwietnia 1929, zm. 19 marca 2004) − polski pisarz, eseista, tłumacz, propagator kultury antycznej, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, laureat Nagrody Kościelskich za 1963 rok.Epione (gr. Ἠπιόνη Epiónē, łac. Epione) – w mitologii greckiej bogini. Była małżonką boga Asklepiosa, z którym spłodziła córki Iaso, Panakeję, Ajgle i Akeso. Była czczona wraz z Asklepiosem w Epidauros. Według niektórych źródeł, zwłaszcza według tradycji z wyspy Kos, była nie małżonką, ale córką Asklepiosa.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 154. ISBN 83-04-04673-3.
  2. Pierre Grimal, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Jerzy Łanowski (red.), Maria Bronarska (tłum.), Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo, 2008, s. 87, ISBN 978-83-04-04673-3, OCLC 297685612.
  3. Młodsi bogowie. W: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 266. ISBN 83-7391-077-8.
  4. Pierre Grimal, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Jerzy Łanowski (red.), Maria Bronarska (tłum.), Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo, 2008, s. 45, ISBN 978-83-04-04673-3, OCLC 297685612.
  5. Aaron J. Atsma: Telesphoros (ang.). theoi.com. [dostęp 2011-08-05].
  6. Mity o herosach. W: Michał Pietrzykowski: Mitologia starożytnej Grecji. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979, s. 177. ISBN 83-221-0111-2.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Aaron J. Atsma: Iaso (ang.). theoi.com. [dostęp 2011-08-05].
  • Iaso (ang.). mythindex.com. [dostęp 2011-08-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-03)].
  • William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Iaso (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-03-28].
  • Panakeja (także Panaceja, Panacea, gr. Πανάκεια Panákeia, łac. Panacea ‘Wszechlecząca’, ‘Wszech-lek’, ‘lek uniwersalny’) – w mitologii greckiej bogini i uosobienie uzdrawiania za pomocą ziół (ziołolecznictwo) i panaceum (środka uniwersalnego przeciw wszystkim chorobom), mocy leczenia wszystkich chorób, lecznictwa.Higieja (także Hygieja, Hygea, Hygia, Zdrowie, gr. Ὑγίεια Hygíeia ‘zdrowie’, łac. Hygea, Salus ‘zdrowie’) – w mitologii greckiej bogini i uosobienie zdrowia.




    Warto wiedzieć że... beta

    W mitologii greckiej Machaon (gr. Μαχάων Macháōn, D. Μαχάωνος Macháōnos, łac. Machaon) był jednym z synów Asklepiosa. Wraz ze swym bratem Podalejriosem poprowadził wojska z Tesalii (lub Messenii) w wojnie trojańskiej po stronie Greków. Obaj byli wysoko cenionymi medykami (Machaon jako internista, Podalejrios jako chirurg). Machaon (lub jego brat) w czasie wojny uzdrowił Filoktetesa Telephusa. W Iliadzie Machaon w dziesiątym roku wojny został zraniony przez Parysa, a następnie zabity przez Eurypylosa. Pochowano go w Gerenii w Messenii, gdzie był czczony przez lud.
    Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama