IEEE 802.11f

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z IAPP)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

IEEE 802.11f lub Inter Access Point Protocol – zalecenie IEEE, opisujące opcjonalne rozszerzenie standardu 802.11. Definiuje roaming w sieciach 802.11a, 802.11g i 802.11h przy zastosowaniu protokołu IAPP. Zapewnia bezprzewodową komunikację z jednym punktem dostępu (ang. access point) oraz jego wybór spośród wielu dostępnych. Umożliwia m.in. przemieszczanie się z laptopem pomiędzy strefami zasięgu różnych punktów dostępu bez przerywania połączenia.

IAPP (ang. Inter-Access Point Protocol) to nazwa protokołu umożliwiającego roaming pomiędzy punktami dostępowymi w sieciach bezprzewodowych.IEEE (ang. Institute of Electrical and Electronics Engineers – Instytut Inżynierów Elektryków i Elektroników, wymowa: ‘Eye-triple-E’) – organizacja typu non-profit skupiająca profesjonalistów. Powstała z konsolidacji grup AIEE oraz IRE w 1963 roku. Jednym z podstawowych jej zadań jest ustalanie standardów konstrukcji, pomiarów itp. dla urządzeń elektronicznych, w tym standardów dla urządzeń i formatów komputerowych.

Główne zadania 802.11f[ | edytuj kod]

  • Komunikacja pomiędzy punktami dostępu poprzez „system dystrybucji” (ang. distribution system).
  • Wymiana informacji o stacjach mobilnych pomiędzy punktami dostępu.
  • Zarządzanie tabelami przekazywania mostków.
  • Zabezpieczanie komunikacji pomiędzy punktami dostępu.
  • IEEE 802.11 nie specyfikuje komunikacji pomiędzy punktami dostępu w celu wspomagania roamingu użytkowników z jednego punktu dostępu do innego i ustalania równego obciążenia punktów dostępu. Standard celowo nie definiuje tych elementów, aby zapewnić elastyczność w pracy z różnymi przewodowymi oraz bezprzewodowymi systemami dystrybucji (np. przewodową siecią szkieletową, która łączy ze sobą bezprzewodowe punkty dostępu).

    IEEE 802.11g-2003 bądź też 802.11g to poprawka do specyfikacji IEEE 802.11, która zwiększa przepustowość do 54 Mbitów/s używając tego samego pasma – 2.4 Ghz.802.11 to grupa standardów IEEE dotyczących sieci bezprzewodowych sporządzonych przez grupę 11 z IEEE 802. Czasami określenia 802.11 używa się też w stosunku do pierwszego standardu z tej rodziny. Standardy 802.11 stanowią podstawę certyfikatów Wi-Fi.

    Protokół jest przeznaczony do wymuszania unikatowych przypisań w całym rozszerzonym zestawie serwisowym (ang. Extended Service Set) oraz do bezpiecznej wymiany kontekstu bezpieczeństwa stacji (ang. station’s security context) pomiędzy aktualnym punktem dostępu oraz nowym punktem dostępu podczas przekazywania połączenia. Oparte na poziomie zabezpieczeń, klucze sesji komunikacji są rozprowadzane przez serwer RADIUS, który także zapewnia usługę mapowania pomiędzy adresami fizycznymi MAC oraz adresami logicznymi IP.

    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Reklama