Hypsykratia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hypsykratia (rysunek ze zbioru Promptuarii Iconum Insigniorum

Hypsykratia (zm. 63 p.n.e.) – kaukaska kochanka i szósta żona króla Pontu Mitrydatesa VI Eupatora.

Pont – kraina historyczna w północno-wschodniej Azji Mniejszej, nadmorska część Kapadocji, w starożytności niezależne królestwo, a następnie prowincja rzymska.Plutarch z Cheronei (gr. Πλούταρχος ὁ Χαιρωνεύς, Plutarchos ho Chaironeus, ur. ok. 50 n.e., zm. ok. 125 n.e.) – jeden z największych pisarzy starożytnej Grecji, historyk, filozof-moralista oraz orator.

Hypsykratia była szóstą i najbardziej ukochaną żoną Mitrydatesa VI. Z miłości do niego uczestniczyła w bitwach jakie toczył, nosiła zbroję i ścinała włosy jak mężczyźni, towarzyszyła mu również w wygnaniu. Kilkakrotnie oddała na rzecz skarbu królewskiego swoje klejnoty i bogactwa, dowodziła jego armią i sam Mitrydates uważał ją za największą pociechę wśród morza porażek Miała bardzo dobrze posługiwać się toporem, włócznią, mieczem oraz łukiem.

Mitrydates VI Eupator (ur. 132 p.n.e., zm. 63 p.n.e.) – król Pontu z dynastii Mitrydatydów, panował w latach 120-63 p.n.e., władca Bosporu od około 107 do 63 p.n.e.Gnaeus Pompeius Magnus, Gnejusz Pompejusz Wielki (ur. 29 września 106 p.n.e., zm. 28 września 48 p.n.e.) – rzymski polityk i dowódca wojskowy, jeden z twórców I triumwiratu, zwany przez współczesnych Pompejuszem Wielkim ze względu na wielkie sukcesy polityczne i militarne oraz zasługi dla Rzymu.

Kiedy Mitrydates VI został pokonany przez Pompejusza Wielkiego Hypsykratii udało się uciec za zgodą męża ze strzeżonego przez Rzymian Pontu i z Azji Mniejszej działać na korzyść męża. Po jego samobójczej śmierci obcięła włosy, poraniła sobie twarz i przywdziała żałobę mówiąc, że nie przystoi, by psy kładły się tam gdzie leżał jeleń. Do śmierci miała pozostać jego zagorzałą sojuszniczką.

Między tymi była także hetera Hypsykratia, zawsze jakoś męski zachowująca charakter, męską odwagę. Sam król nazywał ją Hypsykratesem. Wtedy też miała perski strój męski i konia. Nie nużyła się fizycznie długimi jazdami ani się męczyła opieką nad królem i jego koniem.

Waleriusz Maksymus tak opisuje niezwykłą urodę Hypsykratii:

Królowa Hypsykratia niezwykle kochała męża – to dla niego porzuciła zacny blask jej urody niewieściej i przejąwszy męski strój w wojnę mu towarzyszyła. Obcięła swoje piękne włosy i do konia i broni tak przywykła, że mogła odtąd dzielić jego trudy i zwycięstwa. Gdy został pokonany przez wielkiego Pompejusza, towarzyszyła mu w wygnaniu i w ciele i w duchu nieporuszonym. Jej niezwykła wierność była dla Mitrydatesa największą osłodą wygnania.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Waleriusz Maksymus:Ksiąg o sławnych czynach i powiedzeniach dziewięć ks. VI, 6
  2. Paweł Orozjusz: Siedem ksiąg przeciwko poganom ks. 5 3-5
  3. Plutarch: Żywoty równoległe. Żywot Pompejusza Wielkiego 32.




Reklama