Hybris (mitologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hybris, Hybreos (stgr. Ὑβρις, Ὑβρεος) – w mitologii greckiej bóstwo i uosobienie arogancji i bezczelności, także przemocy, rozpusty, pychy oraz lekkomyślności i ogólnie skandalicznego zachowania.

Bakchylides z Keos (stgr. Βακχυλίδης; ur. ok. 516 p.n.e. - zm. 450 p.n.e.) – liryczny poeta grecki, siostrzeniec poety Symonidesa z Keos.Pindar (stgr. Πίνδαρος, Píndaros, ur. m. 522 a 518 p.n.e. w Kynoskefalaj pod Tebami, zm. m. 443 a 438 p.n.e. w Argos) – grecki twórca liryki chóralnej (oda) – wykonywanej przez chór przy akompaniamencie instrumentów dętych (aulos) lub strunowych (kitara). Jego pieśni, połączone z układami tanecznymi, rozbrzmiewały ku czci bogów, ale także wyrażały żal po śmierci jakiejś osoby. Pindar znany jest głównie z utworów sławiących zwycięzców igrzysk panhelleńskich w Olimpii, Koryncie, Delfach, Nemei oraz tych, które zainspirowane były dziełami Safony.

Była córką Nyks i Ereba lub (według innych wersji) Dysserbi oraz matką Korosa. Jej rzymskim odpowiednikiem jest Petulantia.

Wersja bajek Ezopa podaje, że gdy bogowie dokonywali po kolei zaślubin, Polemos (Wojna), jako jedyny samotny wybrał Hybris jako jedyną pozostałą jeszcze bez męża, i obecnością swą prześladował ją wszędzie. Dlatego niechętnie pozwalano jej zbliżyć się do miast i ludzkich skupisk, gdyż za nią zawsze podążał wojowniczy Polemos.

Atenajos z Naukratis (stgr. Ἀθήναιος Nαυκρατίτης Athenaios Naukratites, łac. Athenaeus Naucratita) – grecki retor i gramatyk działający na przełomie II i III wieku n.e. Autor zachowanej do naszych czasów Deipnosophistae (Uczty mędrców).Ereb (gr. Ἔρεβος Érebos, łac. Erebus ‘mrok’) – w mitologii greckiej bóg i uosobienie ciemności podziemnej; najciemniejsza część podziemnego świata zmarłych – Hadesu.

Hybris jako bóstwo stanowi w starożytnej literaturze greckiej postać szczególnie negatywną. Krytycznie przedstawiali ją i odradzali chodzenia jej śladem tacy pisarze, jak Bakchylides, Hezjod Atenajos czy Pindar.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Ajschylos, Eumenides, 532.
  2. Ezop, Bajka 533.
  3. Bakchylides, Oksyrhynchos Papyrus 2363.
  4. Hezjod, Prace i dnie, 214.
  5. Atenajos, Deipnosophistae II, 36d.
  6. Pindar, Fragment 2.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • «Hybris» w Aaron J. Atsma: Greek Mythology (ang.) [dostęp 28 kwietnia 2014]
  • Język starogrecki, greka starożytna (stgr. dialekt attycki: ἡ Ἑλληνικὴ γλῶττα, he Hellenikè glõtta) – ogólna nazwa okresu w rozwoju języka greckiego, trwającego od okresu archaicznego przez okres klasyczny aż po okres hellenistyczny w dziejach starożytnej Grecji. W takim ujęciu nazwa "język starogrecki" odnosi się do następujących faz rozwojowych języka:Nyks (także Noc, gr. Νύξ Nýx, łac. Nox ‘noc’) – w mitologii greckiej bogini i uosobienie nocy (ciemności nocnej).




    Warto wiedzieć że... beta

    Hezjod (gr. Ἡσίοδος, Hesiodos) z Beocji – epik grecki. Przypuszczenia co do daty jego narodzin wahają się od 850 do 700 p.n.e. (raczej bliżej tej drugiej daty, o czym informuje filolog aleksandryjski Arystarch z Samotraki). Jego imię tłumaczy się jako „ten, co wysyła pieśń”, co może świadczyć o fakcie, iż Hezjod należał do grona aojdów. Jest pierwszym w historii literatury poetą, o którego życiu wiemy dzięki umieszczeniu poszczególnych faktów we własnych dziełach.
    Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).
    Mitologia rzymska – zbiór wierzeń, rytuałów i obrzędów dotyczących zjawisk nadprzyrodzonych wyznawanych i obchodzonych przez starożytnych Rzymian od czasów najdawniejszych do chwili, gdy chrześcijaństwo całkowicie zastąpiło rdzenne religie Imperium Rzymskiego.

    Reklama