Dazu Huike

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Huike)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Huike (慧可) znany także jako Dazu Huike (大祖慧可), Huike Daishi oraz Shenguang Huike (神光慧可); (kor. Hyega Taesa (혜가); jap. Eka Daishi; wiet. Huệ Khả Đại Sư (487-593) – drugi patriarcha (chiń. erzu 二祖) buddyzmu chan (przed Sengcanem), jeden z czterech uczniów Bodhidharmy.

Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.Bodhićitta (z sanskrytu: बोधिचित्त bodhicitta; chiń. putixin 菩提心; kor. porisim; jap. bodaishin; wiet. Bồ-đê-tâm; tyb. byang chub kyi sems བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ , dosł. umysł oświecenia, przebudzone serce-umysł lub serce przebudzonego umysłu) — w buddyzmie aspiracja osiągnięcia oświecenia dla dobra wszystkich czujących istot (pragnienie uwolnienia wszystkich istot od cierpienia).

Życiorys[ | edytuj kod]

Jak głosi legenda, gdy w rodzinie Ji z Wulao (w prow. Henan) urodził się chłopiec, rodzice ujrzeli duchową istotę, bodhisattwę Wei Tou, noszącego złotą zbroję, który przybył zaoferować ochronę dziecka. Dlatego chłopiec otrzymał imię Shenguang, co znaczy duchowe światło.

Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Niutou Farong (牛頭法融; ur. 594, zm. 657) (kor. Udu Pǒpyung ( ); jap. Gozu Hōyū ( ); wiet. Ngưu Đầu Pháp Dung) – chiński mistrz chan, twórca pierwszego rozłamu w szkole chan.

Od najmłodszych lat był niezwykle oczytanym i wykształconym człowiekiem. Studiował konfucjanizm i taoizm. jego duchowość i osobista kultura były bardzo rozwinięte. Po zapoznaniu się z literaturą buddyjską został mnichem w klasztorze Smoczej Bramy na Pachnącej górze w Luoyangu, gdzie praktykował u mistrza chan Baojinga. Odwiedzał wielu nauczycieli zarówno hinajany jak i mahajany. W 32. roku życia powrócił do klasztoru.

Luoyang (chin. upr.: 洛阳; chin. trad.: 洛陽; pinyin: Luòyáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Henan, nad rzeką Luo He (dopływ Huang He). W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 391 054. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 156 510 mieszkańców. Ośrodek regionu sadowniczego i rzemiosła artystycznego; rowinięty przemysł środków transportu, maszynowy, bawełniany, spożywczy i gumowy; w mieście funkcjonują szkoły wyższe.Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

Prawdopodobnie ok. 25. roku życia rozpoczął samorzutnie uprawiać zazen, co kontynuował przez 8 lat. Głęboki mistyczny wgląd podczas medytacji nakazał mu konieczność udania się na południe Chin, i właśnie tam ok. 526 r. spotkał się w klasztorze Szaolin z Bodhidharmą.

Według dzieła Daoxuana Gaoseng zhuan’er ji znanego także jako Xugaoseng zhuan (Dalsze biografie wybitnych mnichów) powstałego ok. połowy VII w. Huike przybył na początku zimy do klasztoru Szaolin, z zamiarem osiągnięcia oświecenia, jednak nie udało mu się to. Postanowił zatem zostać uczniem Bodhidharmy, który medytował w jaskini znajdującej się nieopodal klasztoru. Mistrz nie chciał go przyjąć, sugerując, iż obaj zmarnują swój czas. Huike był zdeterminowany – stał przed wejściem jaskini recytując sutry, nie zważał na przenikliwe zimno i powoli przysypujący go śnieg. Bodhidharma wciąż jednak ignorował jego osobę. Wówczas Huike odciął sobie dłoń i wrzucił do jaskini. Bohidharma widząc skalę jego determinacji przyjął go na ucznia i nazwał Huike ("zdolny osiągnąć mądrość"). W wielu wersjach tej opowieści motyw odcięcia dłoni (ręki) powtarza się, choć trudno ocenić na ile jest prawdziwy. Według Chuan fabao ji z 710 r. Dufeia jest to nieprawda i autor udowadnia, że Huike stracił rękę podczas bandyckiego napadu. Jednak zapewne cele pedagogiczne dopiero kształtującej się nowej szkoły buddyjskiej spowodowały powstanie wersji determinacyjnej Huikego. Dość powszechny pogląd głosi, iż wielkie poświęcenie na jakie zdobył się Huike ma podkreślać znaczenie w treningu zen bodhićitty, czyli pragnienia oświecenia.

Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.Vinītaruci (wiet. Tý ni đa lưu chi, chiń. 毘尼多流支); zm. 594) – indyjsko-wietnamski mistrz thiền ze szkoły vinītaruci.

Huike osiągnął oświecenie podczas pierwszej rozmowy z Bodhidharmą: Huike wręczając odciętą rękę mistrzowi poskarżył się Mój umysł nie jest jeszcze spokojny! Proszę cię mistrzu, uspokój mój umysł! Bodhidharma rzekł Przynieś tu swój umysł, a ja uspokoję go. Huike odparł Nie mogę znaleźć mojego umysłu i nie mogę go tobie dać. A więc twój umysł jest już uspokojony powiedział Bodhidharma.

Huike po tych słowach osiągnął oświecenie.

Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.Daoxuan (道宣; ur. 595, zm. 667) (kor. Tosǒn (도선), jap. Dōsen, wiet. Đaô Tuyên) – chiński mnich buddyjski, założyciel szkoły winai – lüzong.

Huike ćwiczył chan u boku Bodhidharmy przez ok. 6 lat. Gdy Bodhidharma zdecydował się na śmierć, wezwał wszystkich uczniów aby sprawdzić ich umysły. Uczniowie dawali różne odpowiedzi, a gdy Huike pokłonił się w milczeniu przed nauczycielem, Bodhidharma rzekł Masz mój szpik i przekazał mu szaty i miski patriarchów wraz z jedynym egzemplarzem Sutry Lankawatary (skt Lankāvatara sūtra). Po śmierci Bodhidharmy Huike udał się do ówczesnej stolicy Yedu w Henanie i tam nauczał przez 30 lat.

Daman Hongren (大滿弘忍, Wade-Giles Ta-man Hung-jen), ur. 601; zm. 674 [lub 602– 675]) (kor. Hongin (홍인 ); jap. Daiman Kōnin ( ); wiet. Hoằng Nhẫn) - piąty patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).Baotang Wuzhu (保唐无住; ur. 714, zm. 774) – chiński mistrz chan, założyciel krótkotrwałej szkoły baotang w Syczuanie

Swoim nauczaniem doprowadził wielu ludzi do urzeczywistnienia, a jego nieortodoksyjna postawa spowodowała wystąpienia przeciw niemu, zwłaszcza ze strony słynnego, a zazdrosnego nauczyciela konwencjonalnej dhjany Daohuana. Wysyłał on swoich uczniów aby sprawdzali nauczanie Huike w celu oskarżenia go później o herezję. Jednak żaden z tych uczniów już do Daohuana nie powrócił, gdyż wszyscy zostali uczniami Huike.

Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. (Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).

W 575 r. wybuchły w Chinach prześladowania buddyzmu i Huike zmuszony był do ucieczki na południe, gdzie osiadł w górskich rejonach rzeki Jangcy. Zarzucił wtedy zewnętrzne oznaki bycia mnichem, chociaż duchowo był nim nadal. Gdy fala prześladowań opadła, powrócił do Yedu, gdzie jego niezależne i rewolucyjne nauczanie znów spowodowało opór ze strony ortodoksyjnych nauczycieli. Pewnego dnia, gdy wielce uczony mistrz, znany jako Bianhe, nauczał w świątyni Kuangqiu, Huike przypadkowo zaczął pogawędki z przechodzącymi obok świątyni ludźmi i wkrótce cała sala, w której nauczał Bianhe, opustoszała. Nakazał on aresztowanie Huike jako nauczyciela fałszywej doktryny. W wyniku jego intrygi Huike został skazany na śmierć jako bezbożny, 106-letni rewolucjonista.

Oświecenie (albo samourzeczywistnienie, bodhi skr. बोधि, poch. od rdzenia budh "wiedzieć", w stronie biernej "być przebudzonym") – stan umysłu (lub raczej cały szereg stanów), jaki według większości religii i filozofii Wschodu (buddyzm, zen, joga, wedanta, dżinizm, w pewnym sensie taoizm) czasami – lub na trwałe – przytrafia się albo po długotrwałej praktyce medytacyjnej, albo z nagła, bez żadnego przygotowania (spór gradualizmu z subityzmem).WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

Huike wychował 10 oświeconych uczniów, wśród nich kilku ludzi świeckich.

Spadkobiercą jego Dharmy został tajemniczy Sengcan. Gatha wygłoszona przez Huike podczas przekazu Dharmy brzmiała: Z miejsca spoczynku nasiona [w twoim umyśle] [Dharma] daje wzrastać kwiatom. Jednak tam nie ma nasiona Ani też kwiatów

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
Yuquan Shenxiu (玉泉神秀; ur. 605, zm. 706; kor. Okchŏn Simsu, jap. Gyokuzen Jinshū, wiet. Ngọc Tuyền Thần Tú) – chiński mistrz chan, założyciel Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), zwanej też szkołą "stopniowego oświecenia"
Klasztor Shaolin (chin. 少林寺; pinyin:Shàolín Sì), w spolszczeniu: Szaolin – świątynia buddyjska wybudowana w 495 roku w Cesarstwie Chińskim (obecnie: ChRL), w prowincji Henan. Historyczny ośrodek buddyzmu mahajana i sekty chan, miejsce legendarne dla chińskich sztuk walki, obecnie ważny ośrodek turystyczny. W roku 2010 klasztor i znajdujące się w jego pobliżu pagody (oraz inne zabytki w okolicy) zostały wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Dhjana (dewanagari ध्यान , trl. dhyāna, pali jhana wym. [dżana], chiński 禪 chán, koreański sŏn 선, japoński zen, wietnamski thiền) – hinduistyczna oraz buddyjska praktyka medytacyjna, skupienie.
Mahajana (skt. mahāyāna "Wielki Wóz", chin.: 大乘, dàshèng; kor. 대승 taesŭng, jap.: 大乗, daijō, wiet. đại thừa) — kierunek buddyzmu, który wyodrębnił się w I wieku p.n.e..
Pŏmnang (VII/VIII w.) – koreański mistrz sŏn. Pierwszy mistrz sŏn w Korei, założyciel linii przekazu Dharmy, która prowadziła do jednej z 9 górskich szkół sŏn hŭiyang.
Konfucjanizm (儒學, rúxué, lub 儒家, rújiā) – system filozoficzno-religijny zapoczątkowany w Chinach przez Konfucjusza (Kong Fuzi, Kongzi) w V wieku p.n.e., a następnie rozwinięty m.in. przez Mencjusza (konfucjanizm idealistyczny) i Xunzi (konfucjanizm realistyczny) w III wieku p.n.e. Konfucjanizm głosi, że zbudowanie idealnego społeczeństwa i osiągnięcie pokoju na świecie jest możliwe pod warunkiem przestrzegania obowiązków wynikających z hierarchii społecznej oraz zachowywania tradycji, czystości, ładu i porządku.

Reklama