Hrabiowie Tusculum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Drzewo genealogiczne władców i hrabiów Tusculum
Marozja i Teodora, jedne z antenatek rodu Tusculum
Benedykt IX, ostatni papież z rodu Tusculum

Hrabiowie Tusculumarystokratyczny ród hrabiów, sprawujący władzę w średniowiecznym Rzymie. Byli oni także spokrewnieni w linii żeńskiej z rodem Krescencjuszy. W przeciwieństwie jednak do Krescencjuszy, byli oni stronnictwem procesarskim.

Benedykt VIII (łac. Benedictus Octavus, właśc. Teofilatto di Tuscolo; ur. ok. 980 w Tusculum, zm. 9 kwietnia 1024 w Rzymie) – papież od 17 maja 1012 do 9 kwietnia 1024.Stolica Apostolska, Stolica Święta (łac. Sancta Sedes, wł. Santa Sede) – siedziba papieży (także papiestwo, władza zwierzchnia papieża w Kościele katolickim wraz z jej instancjami wykonawczymi, stanowiąca suwerenny podmiot prawa międzynarodowego) mieszcząca się w państwie Watykan, który jest z nią połączony unią personalną i funkcjonalną i nad którym sprawuje ona wyłączne zwierzchnictwo oraz suwerenną władzę i jurysdykcję.

Tuskulańczycy byli rodem wywodzącym się od księcia Alberyka I, zięcia rzymskiego konsula, Teofilakta. W X wieku zdobyli oni władzę nad Rzymem, dzięki czemu zapewnili sobie możliwość wpływania na wybór papieża. Co najmniej pięciu papieży, a także kilku antypapieży zostało desygnowanych właśnie dzięki rodzinie z Tusculum. Po raz drugi, władzę przejęli po rządach Krescencjuszy, na początku XI wieku. Literatura źródłowa podaje, że po raz pierwszy nazwani są „hrabiami Tusculum” ok. 999 roku – wcześniej byli władcami miasta, lecz bez tytułu szlacheckiego.

Princeps (l.mn. principes) – łaciński termin oznaczający „ten, który zajmuje pierwsze miejsce, pierwszy”, używany w różnych okresach historycznych w odniesieniu do sprawujących władzę.Otton II (ur. 955, zm. 7 grudnia 983 w Rzymie) - król niemiecki od 973, Święty Cesarz Rzymski od 980 z dynastii Ludolfingów. Syn Ottona I i Adelajdy.

Geneza[ | edytuj kod]

Kiedy w 887 roku nastąpiła abdykacja Karola Grubego, we Włoszech rozpoczęły się wojny pomiędzy feudałami. Spowodowało to powszechną anarchię – zarówno tron papieski, jak i cesarski straciły swój autorytet. Skutkiem tego było zwiększenie wpływów cesarstwa bizantyńskiego w południowych Włoszech. Głównymi pretendentami do żelaznej korony byli władcy Spoleto, Toskanii, Ivrei i Friuli. W 888 roku w Pawii, na króla koronował się Berengariusz z Friuli, lecz już rok później, władcą ogłosił się Gwidon z Toskanii. Po śmierci Gwidona i jego syna, Berengariusz pozostał jedynym królem i choć nie mógł podporządkować sobie środkowych Włoch, musiał się zmierzyć z atakami Węgrów (z północy) i Arabów (z południa). Poniósł jednak klęskę w bitwie pod Brentą i został usunięty z tronu. Wkrótce potem, w 926 roku, królem został Hugon z Prowansji, który podobnie jak poprzednicy nie opanował Rzymu. Umożliwiło mu to dopiero małżeństwo z Marozją. Była ona córką Teofilakta i jego żony Teodory. Teofilakt pełnił funkcję konsula i przybrał tytuł od nazwy miasta Tusculum.

Maryn II, Marynus II lub Marcin III (łac. w zależności od przyjętej wersji imienia Marinus II albo Martinus III, ur. w Rzymie, zm. w maju 946) – papież w okresie od 30 października 942 do maja 946.Anastazy III (łac. Anastasius III zm. w 913) – papież, którego pontyfikat przypadał od czerwca 911 do sierpnia 913.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Patrycjusz (łac. patricius, gr. πατρίκιος) – tytuł honorowy wysokich urzędników w późnym cesarstwie rzymskim, wprowadzony przez Konstantyna Wielkiego na początku IV w. Pierwotnie był przyznawany tylko wąskiej grupie osób, których cesarz chciał szczególnie uhonorować. Na Zachodzie w zasadzie zanikł wraz z upadkiem Cesarstwa zachodniorzymskiego, choć okazjonalnie był używany. Papież Stefan II przyznał tytuł „patrycjusza rzymskiego” (patricius romanorum) Pepinowi Krótkiemu.
Otton I Wielki (ur. 23 listopada 912, zm. 7 maja 973 w Memleben) – książę Saksonii 936–961, król niemiecki od 936 i cesarz rzymsko-niemiecki od 962, z dynastii Ludolfingów.
Pontyfikat – w Kościele katolickim okres sprawowania władzy przez papieża lub biskupa. Pochodzi od łac. słowa pontifex (pol. budowniczy mostów), a oznaczającego pontyfika – kapłana należącego do kapłańskiego kolegium w starożytnym Rzymie. Termin pontificatus oznaczający początkowo władzę pontyfika przeniesiono później na władzę papieża i biskupa.
Grzegorz VI (właśc. Jan Gracjan Pierleone, zm. w 1047 w Kolonii) – papież w okresie od 1 maja 1045 do 20 grudnia 1046.
Friuli (wł. Friuli, friul. Friûl,słow. Furlanija, niem. Friaul) – region historyczno-geograficzny położony w północno-wschodnich Włoszech. Obecnie wchodzi w skład autonomicznego regionu Friuli-Wenecja Julijska i stanowi 96% jego terytorium. Stolicą i najważniejszym miastem Friuli jest miasto Udine nazywane "Capitâl dal Friûl". Region głównie zamieszkują Friulowie mówiący na co dzień w języku friulskim. Ponadto niektóre gminy strefy przygranicznej zamieszkiwane są przez ponad 50-tysięczną mniejszość słoweńską.
Stefan VII lub Stefan VII (VIII) (łac. Stephanus VII, ur. w Rzymie, zm. w lutym 931) – papież w okresie od grudnia 928 do lutego 931.
Święty cesarz rzymski (łac. Sancti Imperator Romanus, niem. Heiliger Römischer Kaiser) – termin używany przez historyków na określenie średniowiecznego władcy, który otrzymał tytuł cesarza rzymskiego od papieża. W historiografii używane jest również określenie „cesarz rzymski narodu niemieckiego”, odnoszące się do władców Królestwa Niemieckiego mających prawo do używania tytułu „cesarz rzymski”.

Reklama