Horyzontalizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Horyzontalizm – koncepcja opowiadająca się za tworzeniem i rozwijaniem poziomych (niehierarchicznych) struktur społecznych albo system oparty na takich strukturach.

Polityka (z gr. poly: mnogość, różnorodność; polis - miasto-państwo) – pojęcie właściwe naukom społecznym, rozumiane na wiele sposobów.Struktura społeczna (w socjologii) – układ wzajemnie powiązanych elementów składowych społeczeństwa, np. ról społecznych czy pozycji, między którymi zachodzą mniej lub bardziej dynamiczne procesy oraz występuje hierarchia społeczna. Jest to też układ stosunków społecznych pomiędzy poszczególnymi osobami, kategoriami społecznymi lub organizacjami.

Horyzontalne struktury i stosunki społeczne miałyby funkcjonować w oparciu o uczestnictwo wszystkich osób w decyzjach. Koncepcja jest związana z teorią i praktyką anarchizmu. Dla anarchistów horyzontalizm jest warunkiem wolności, ponieważ pozwala na osobistą swobodę w warunkach równości społecznej. Horyzontalizm dotyczy tutaj zarówno sfery politycznej, jak i ekonomicznej, a także osobistego upodmiotowienia z jednej, a zbiorowego upodmiotowienia z drugiej strony.

Horyzontalizm ma pozwolić wszystkim na aktywne i bezpośrednie uczestnictwo w podejmowaniu decyzji politycznych i ekonomicznych. Równość polega na tym, że zamiast kierownictwa funkcjonują wzajemne porozumienia i zobowiązania.

Termin funkcjonuje przede wszystkim w kontekście radykalnych ruchów, które pojawiły się w Argentynie po kryzysie gospodarczym z 2001 r.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Horizontalism: voices of popular power in Argentina, red. Marina Sitrin, AK Press, Edinburgh 2006 (ang.).




  • Reklama