Horace Silver

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Horace Silver, właśc. Horace Ward Martin Tavares Silva (ur. 2 września 1928 w Norwalk, zm. 18 czerwca 2014 w New Rochelle) – amerykański pianista jazzowy i kompozytor, jeden z pionierów hard bopu. Laureat NEA Jazz Masters Award 1995.

A Prescription for the Blues – album studyjny amerykańskiego pianisty jazzowego Horace’a Silvera, wydany z numerem katalogowym IMPD-238 (Stany Zjednoczone) oraz IMP 12382 (Europa) w 1997 roku przez Impulse!. Utwór Whenever Lester Plays the Blues Silver napisał ku pamięci saksofonisty Lestera Younga. Kenny Clarke, właśc. Kenneth Clarke Spearman, znany również jako Liaqat Ali Salaam (ur. 9 stycznia 1914 w Pittsburghu , zm. 26 stycznia 1985 w Paryżu) – perkusista jazzowy. Znany ze współpracy z takimi muzykami jak Bud Powell, Miles Davis, Pierre Michelot czy Francy Boland, a przede wszystkim z wieloletniej gry w zespole Modern Jazz Quartet. Laureat NEA Jazz Masters Award 1983.

Jego ojciec, John Tavares Silva, pochodził z wyspy Maio w Republice Zielonego Przylądka.

Silver zaczynał jako saksofonista, ale szybko zdecydował się na fortepian. Początkowo występował w klubach, dla szerokiej publiczności odkrył go w 1950 Stan Getz. W 1951 Silver przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie pracował w jazzowym klubie Birdland. W tym czasie poznał wykonawców grających dla Blue Note i zaczął występować w składzie różnych zespołów jako sideman. W latach 1952 i 1953 zaczął nagrywać z własnym zespołem, do którego należeli Gene Ramey, Curly Russell i Percy Heath.

You Gotta Take a Little Love – album studyjny amerykańskiego pianisty jazzowego Horace’a Silvera oraz współpracujących z nim w kwintecie muzyków, wydany z numerem katalogowym BST 84309 w 1969 roku przez Blue Note Records. Columbia Records – najstarsza na świecie wciąż działająca firma fonograficzna, założona w 1888 roku w Stanach Zjednoczonych. Obecnie jest częścią koncernu Sony Music – jednak płyty pod szyldem Columbia Records nadal są wydawane.

Od 1956 miał podpisany kontrakt na wyłączność z Blue Note. W czasie tego okresu stał się także jednym z pionierów tworzącego się wówczas stylu hard bop, który łączył rhythm and blues i gospel z jazzem.

Dyskografia[ | edytuj kod]

Jako lider[ | edytuj kod]

Wydawnictwo | edytuj kod]

  • 1952: New Faces-New Sounds
  • 1953: Introducing the Horace Silver Trio
  • 1955: Horace Silver and the Jazz Messengers
  • 1956: 6 Pieces of Silver
  • 1957: The Stylings of Silver
  • 1958: Further Explorations by the Horace Silver Quintet
  • 1959: Finger Poppin’ with the Horace Silver Quintet
  • 1959: Blowin’ the Blues Away
  • 1960: Horace-Scope
  • 1961: Doin’ the Thing: The Horace Silver Quintet at the Village Gate
  • 1962: The Tokyo Blues
  • 1963: Silver’s Serenade
  • 1964: Song for My Father
  • 1965: The Cape Verdean Blues
  • 1966: The Jody Grind
  • 1968: Serenade to a Soul Sister
  • 1969: You Gotta Take a Little Love
  • 1970: The United States of Mind Phase 1: That Healin’ Feelin’
  • 1971: The United States of Mind Phase 2: Total Response
  • 1972: The United States of Mind Phase 3: All
  • 1972: In Pursuit of the 27th Man
  • 1975: Silver 'N Brass
  • 1976: Silver 'N Wood
  • 1977: Silver 'N Voices
  • 1978: Silver 'N Percussion
  • 1979: Silver 'N Strings Play the Music of the Spheres
  • Silveto Records[ | edytuj kod]

  • 1981: Guides to Growing Up
  • 1983: Spiritualizing the Senses
  • 1984: There’s No Need to Struggle
  • 1985: Continuity of Spirit
  • 1988: Music to Ease Your Disease
  • | edytuj kod]

  • 1956: Silver’s Blue
  • 1993: It’s Gotta Be Funky
  • 1994: Pencil Packin’ Papa
  • Impulse! Records[ | edytuj kod]

  • 1996: The Hardbop Grandpop
  • 1997: A Prescription for the Blues
  • Występy gościnne[ | edytuj kod]

    Silver brał udział w nagraniach towarzysząc wielu innym artystom, pojawił się na płytach takich wykonawców jak Nat Adderley, Art Blakey, Dee Dee Bridgewater, Kenny Burrell, Donald Byrd, Paul Chambers, Kenny Clarke, Al Cohn, Miles Davis, Kenny Dorham, Lou Donaldson, Art Farmer, Stan Getz, Terry Gibbs, Gigi Gryce, Coleman Hawkins, J.J. Johnson, Milt Jackson, Howard McGhee, Hank Mobley, J.R. Monterose, Lee Morgan, Clifford Jordan, John Gilmore, Rita Reys, Sonny Rollins, Sonny Stitt, Clark Terry, Phil Urso i Lester Young.

    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Milton „Milt” Jackson (ur. 1 stycznia 1923 w Detroit, zm. 9 października 1999 w Nowym Jorku) – amerykański wibrafonista i pianista jazzowy, jedna z najważniejszych postaci stylu hard bop. Laureat NEA Jazz Masters Award 1997.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.
    Lester Willis Young, pseud. „Prez” lub „Pres” (ur. 27 sierpnia 1909 w Woodville w stanie Missisipi, zm. 15 marca 1959 w Nowym Jorku) – amerykański saksofonista i kompozytor jazzowy.
    Louis A. „Lou” Donaldson (ur. 1 listopada 1926 w Badin w stanie Karolina Południowa) – amerykański saksofonista jazzowy. Laureat NEA Jazz Masters Award 2013.
    Hank Mobley, właśc. Henry Mobley (ur. 7 lipca 1930 w Eastman, zm. 30 maja 1986 w Filadelfii) – amerykański saksofonista i kompozytor jazzowy.
    Sonny Rollins, właśc. Theodore Walter Rollins (ur. 7 września 1930 w Nowym Jorku) – amerykański saksofonista i kompozytor jazzowy.
    Clark Terry (ur. 14 grudnia 1920 w Saint Louis) – amerykański trębacz jazzowy, pionier jazzowej gry na flugelhornie, wokalista, bandlider, kompozytor i nauczyciel jazzu.
    Miles Dewey Davis III (ur. 26 maja 1926 w Alton, zm. 28 września 1991 w Santa Monica) – amerykański trębacz, lider grup jazzowych i kompozytor, uznawany za jednego z najbardziej znaczących i innowacyjnych muzyków XX wieku. Słynął z ospałego, melodycznego stylu i lakonicznej, czasem konfrontacyjnej osobowości. Był symbolem potencjału komercyjnego muzyki jazzowej.

    Reklama