Hongren (malarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nadejście jesieni, tusz na papierze, 1658-61, Honolulu Museum of Art

Hongren lub Hong Ren (chiń. upr. 弘仁; pinyin Hóngrén; ur. 1610 – zm. 1663) – chiński malarz z okresu wczesnej dynastii Qing.

Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

Urodzony jako Jiang Tao (江鞱). Po upadku dynastii Ming został buddyjskim mnichem (Hongren to imię klasztorne). Ponieważ resztę życia spędził w stosunkowym odosobnieniu, nie zachowały się szczegóły jego biografii.

Malował chłodne pejzaże w duchu Ni Zana (XIV w.), które mimo oszczędności kreski ukazywały jego wrażliwość. Nie był jednak naśladowcą Ni Zana, zapożyczył jedynie od niego podstawowy styl, który rozwinął w wyraźnie osobisty sposób, unikając charakterystycznego dla czasów qingowskich eklektyzmu. Jego sztuka zbliżona jest do dawnych mistrzów raczej duchem, niż przez proste naśladownictwo. Zmarł dość młodo, i pozostawił niewiele dzieł, ale ich jakość spowodwała, że zalicza się go do najważniejszych malarzy wczesnej epoki Qing oraz od tzw. „czterech mistrzów z Anhui”. Zaliczenie to ma charakter jedynie formalny, bo nie należał on do żadnej grupy malarskiej, będąc artystycznym indywidualistą. Najbliższym mu stylistycznie był Gong Xian, inny malarz wczesnoqingowski. Aczkolwiek obaj tworzyli pejzaże, w których odbijała się samotność i wycofanie w odosobnienie, obrazy Hongrena różnią się brakiem poczucia smutku i posępności.

Gong Xian (chiń. upr.: 龚贤; chiń. trad.: 龔賢; pinyin: Gōng Xián; Wade-Giles: Kung Hsien), znany też pod imionami Banqian (半千) i Zhaizhangren (柴丈人); ur. ok. 1618, zm. 1689 – chiński malarz tworzący w epoce Qing.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
Cykl pejzaży Hongrena znajdujących się w Metropolitan Museum of Art
  • MET DP205810.jpg
  • MET DP205811.jpg
  • MET DP205812.jpg
  • MET DP205813.jpg
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Michael Sullivan: The Arts of China. Berkeley: University of California Press, 1973, s. 217–221. ISBN 0-520-02548-2.
    2. Laurence Sickman, Alexander Coburn Soper: The art and architecture of China. Londyn: Penguin Books, 1971, s. 352. ISBN 0-14-056110-2.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.




    Warto wiedzieć że... beta

    Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.
    National Library of Australia (pol. Biblioteka Narodowa Australii) – australijska biblioteka narodowa w Canberrze, założona w 1960 roku.
    SUDOC (fr. Système Universitaire de Documentation, pol. Uniwersytecki System Dokumentacji) – centralny katalog informacji bibliograficznej francuskiego szkolnictwa wyższego.
    Malarstwo chińskie – tradycja sztuki malarskiej, wykształcona i kontynuowana w Chinach od czasów starożytnych do współczesnych. Charakteryzowała się m.in. wykorzystaniem podobnych technik i narzędzi jak pismo chińskie i kaligrafia chińska, użyciem farb i tuszy wodnych, oraz papieru i jedwabiu jako podkładu. Stosunkowo wcześnie, ok. V w. n.e., powstała też myśl teoretyczna, postulująca tworzenie obrazów, które oddawały raczej stan ducha artysty w chwili tworzenia, niż czyste odwzorowanie form, oraz ideał artysty-amatora raczej niż pracującego na zamówienie rzemieślnika. Najwyżej cenioną formą malarstwa było rozwijające się od czasów dynastii Tang monochromatyczne malarstwo pejzażowe, które osiągnęło szczyt rozwoju w wiekach IX–XIV. Jego twórcami byli często uczeni konfucjańscy, należący do intelektualnej elity kraju. Malarstwo chińskie wywarło znaczny wpływ na sztukę krajów sąsiednich (np. na Japonię), które wytworzyły własne formy pochodne. Od początku XX w. w Chinach zaznaczają się coraz silniejsze wpływy malarstwa w stylu europejskim, z wykorzystaniem np. technik olejnych, ale tradycyjne malarstwo jest wciąż kontynuowane.
    Narodowy Uniwersalny Katalog Centralny (NUKAT) – katalog centralny polskich bibliotek naukowych i akademickich funkcjonujący od lipca 2002 roku. Katalog obejmuje pozycje ze wszystkich katalogów rozproszonych naukowych bibliotek uniwersyteckich tworzących NUKAT. Obecnie jest to 130 bibliotek naukowych, w tym 37 z Warszawy oraz 17 z Krakowa, w dalszej kolejności są biblioteki gdańskie (10), wrocławskie (10) oraz łódzkie (9).
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
    The Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku – najstarsze i największe muzeum w Ameryce, usytuowane w nowojorskim Central Parku; założone w 1870 roku, natomiast w 1880 roku przeniesione do nowej – obecnej – siedziby. Budynek muzeum znajduje się w rejestrze National Historic Landmark i National Register of Historic Places.

    Reklama