Artykuł na Medal

Hokej na lodzie na zimowych igrzyskach olimpijskich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Olympic rings.svg Ice hockey pictogram.svg Ice sledge hockey - Paralympic pictogram.svg

Hokejowe turnieje olimpijskie rozgrywane są od 1920 roku. Turniej mężczyzn wprowadzony został do programu igrzysk podczas letnich igrzysk w Antwerpii, zaś cztery lata później rozgrywki hokeja pojawiły się podczas pierwszych zimowych igrzysk olimpijskich w Chamonix. Turniej kobiet po raz pierwszy odbył się w 1998 roku podczas igrzysk w Nagano. Turniej olimpijski pierwotnie przeznaczony był dla sportowców amatorskich. Od 1988 roku mogli w nim brać udział profesjonalni zawodnicy, zaś od 1998 roku National Hockey League (dalej NHL) pozwoliła graczom tej ligi uczestniczyć w turnieju. Od 1924 do 1988 roku turniej rozgrywany był systemem kołowym, a po zakończeniu serii gier odbywała się runda finałowa, w której również grano systemem kołowym. Medale były przyznawane na podstawie punktów zgromadzonych w tej rundzie. Mecze na igrzyskach rozgrywane są według zasad międzynarodowych, stosowanych podczas turniejów organizowanych przez Międzynarodową Federację Hokeja na Lodzie. Zasady te różnią się od zasad obowiązujących w lidze NHL. Podczas igrzysk odbywają się kontrole antydopingowe prowadzone przez Światową Agencję Antydopingową dotyczące dopingu wydolnościowego. Od momentu wprowadzenia tych testów w 1972 roku kilku zawodników uzyskało pozytywny wynik wobec zakazanych substancji.

Szwecję na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 reprezentowało 99 zawodników. Był to osiemnasty start Szwecji na zimowych igrzyskach olimpijskich.Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1928, oficjalnie jako II Igrzyska Zimowej Olimpiady – multidyscyplinarne zawody sportowe, które odbyły się w szwajcarskim mieście St. Moritz od 11 do 19 lutego 1928 roku. Były to pierwsze igrzyska olimpijskie organizowane w Szwajcarii. Oficjalnego otwarcia dokonał prezydent kraju Edmund Schutess.

W rozgrywkach mężczyzn największe sukcesy w początkowej historii turnieju olimpijskiego osiągnęła reprezentacja Kanady, która w pierwszych siedmiu edycjach zdobyła sześć złotych oraz jeden srebrny medal. W tym okresie często medale zdobywały również reprezentacje Stanów Zjednoczonych, Czechosłowacji i Szwecji. W latach 1920–1968 triumfator turnieju olimpijskiego zostawał jednocześnie mistrzem świata w hokeju na lodzie. Podczas igrzysk olimpijskich w Cortina d’Ampezzo po raz pierwszy wystąpiła drużyna Związku Radzieckiego. Zespół ten zdominował kolejne edycje turnieju, wygrywając w tym czasie siedem z dziewięciu jego edycji, ulegając w 1960 i 1980 roku reprezentacji USA. W 1980 roku hokeiści ZSRR niespodziewanie przegrali z amatorską drużyną gospodarzy w meczu znanym jako cud na lodzie. Po zwycięstwie w 1952 roku w Oslo reprezentacja Kanady na kolejny złoty medal czekała 50 lat. Zdobyła go podczas turnieju w Salt Lake City, a sukces ten powtórzyła 8 lat później, będąc gospodarzem igrzysk w Vancouver. Inne państwa, które zdobyły tytuł mistrza olimpijskiego w całej historii tych rozgrywek, to: Wielka Brytania w 1936, Wspólnota Niepodległych Państw w 1992, Szwecja w 1994 i 2006 oraz Czechy w 1998 roku. Na podium stawały ponadto: Szwajcaria, Niemcy, Finlandia oraz Rosja.

Żelazna kurtyna – określenie porządku pojałtańskiego, które spopularyzował Winston Churchill 5 marca 1946 roku, podczas historycznego przemówienia w amerykańskim mieście Fulton w stanie Missouri. Wygłosił on tam zdanie o "żelaznej kurtynie" (ang. iron curtain), przebiegającej od Szczecina po Triest.Igor Nikołajewicz Łarionow (ros. Игорь Николаевич Ларионов, ur. 3 grudnia 1960 w Woskriesiensku w ZSRR) – były rosyjski hokeista. Reprezentant ZSRR i Rosji.

W 1986 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej MKOl) umożliwił wszystkim sportowcom (również profesjonalnym) uczestniczenie w igrzyskach olimpijskich, począwszy od 1988 roku. Początkowo sceptycznie do tego pomysłu nastawieni byli działacze zarządzający ligą NHL, którzy aby umożliwić start w turnieju zawodnikom z tej ligi musieliby przerywać rozgrywki w środku sezonu zasadniczego. Jednakże dzięki porozumieniu, od 1998 roku hokeiści wszystkich klubów z Ameryki Północnej mogli brać udział w turnieju olimpijskim, którego format został dopasowany do ligowego terminarza. W 1998 i 2002 roku w pierwszej fazie turnieju mecze rozgrywane były bez zawodników NHL lub sześciu najlepszych drużyn świata tj.: Kanady, Czech, Finlandii, Rosji, Szwecji i Stanów Zjednoczonych, a następnie w fazie decydującej o medalach do składów dołączali zawodnicy z NHL. W 2006 roku format turnieju zmieniono i we wszystkich meczach mogli uczestniczyć zawodnicy z NHL. W 2018 roku pierwszy raz od porozumienia w 1998 roku w turnieju olimpijskim zabrakło zawodników z NHL.

Flaga Zjednoczenia – flaga używana przez oba państwa koreańskie – Koreę Północną i Południową – w trakcie niektórych zawodów sportowych. Po raz pierwszy zaprezentowana w 1991, kiedy to oba kraje wystąpiły jako jedna drużyna podczas 41. mistrzostw świata w tenisie stołowym w Chiba (Japonia) oraz podczas 6. młodzieżowych mistrzostw świata w piłce nożnej w Lizbonie (Portugalia). Obie Koree maszerowały pod wspólną flagą na ceremoniach otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w 2000 i 2004 roku. Jednak podczas samych zawodów oba kraje startowały już oddzielnie.Zimna wojna – trwający w latach 1947-1991 stan napięcia oraz rywalizacji ideologicznej, politycznej i militarnej pomiędzy ZSRR i państwami satelitarnymi ZSRR skupionymi od 1955 w Układzie Warszawskim a także państwami pozaeuropejskimi pod hegemonią ZSRR (określanych jako blok komunistyczny, lub wschodni), a państwami niekomunistycznymi skupionymi od 1949 w NATO i paralelnych blokach obronnych (SEATO, CENTO) - pod politycznym przywództwem Stanów Zjednoczonych (określanych jako blok zachodni). Zimnej wojnie towarzyszył wyścig zbrojeń obu bloków militarnych wywołany polityką ZSRR dążącego do rozszerzania zasięgu jego światowej ekspansji terytorialnej i narzucania siłą ustroju komunistycznego i kontrakcją USA i jego sojuszników w tej sprawie.

W lipcu 1992 roku MKOl zatwierdził konkurencję hokeja na lodzie kobiet jako konkurencję olimpijską. Jej pierwsza edycja odbyła się w Nagano w 1998 roku. Rozgrywki zdominowały drużyny z Ameryki Północnej, zdobywając dotychczas wszystkie złote medale. W 1998 i 2018 roku wygrały Amerykanki, a w 2002, 2006, 2010 i 2014 roku Kanadyjki. Brązowe medale zdobyły drużyny Szwecji, Finlandii oraz Szwajcarii.

Günther Sabetzki (ur. 4 czerwca 1915 r. w Düsseldorfie; zm. 21 czerwca 2000 r.) był jednym z założycieli Niemieckiego związku hokeja na lodzie (Deutscher Eishockey-Bund) w 1963 roku. W 1966 r. został wybrany na członka Międzynarodowej Federacji hokeja na lodzie, a w 1975 r. został wybrany na prezydenta IIHF. Funkcję tę pełnił do 1994 r.Stany Zjednoczone na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1952 reprezentowało 66 zawodników: 56 mężczyzn i dziesięć kobiet. Był to szósty start reprezentacji Stanów Zjednoczonych na zimowych igrzyskach olimpijskich.

Hokej na sledgach zadebiutował na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 1994 w Lillehammer. Chociaż turnieje na igrzyskach paraolimpijskich są mieszane – do udziału dopuszczani są mężczyźni i kobiety – to w historii rozgrywek płeć żeńską reprezentowały dwie zawodniczki. Najbardziej utytułowaną drużyną w hokeju na sledgach jest reprezentacja Stanów Zjednoczonych, która zdobyła cztery złote i jeden brązowy medal olimpijski. Po jednym złotym medalu zdobyły również reprezentacje Szwecji, Norwegii i Kanady.

Nagano (jap. 長野市, Nagano-shi) – miasto w środkowej części wyspy Honsiu w Japonii; stolica prefektury Nagano; główny ośrodek sportów zimowych na wyspie.Sidney Patrick Crosby (ur. 7 sierpnia 1987 w Cole Harbour, Nowa Szkocja) – kanadyjski hokeista, reprezentant Kanady, dwukrotny olimpijczyk.

Hokej w programie olimpijskim[ | edytuj kod]

Reprezentujący Kanadę zawodnicy Winnipeg Falcons (na zdjęciu w drodze na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1920) zostali pierwszymi mistrzami olimpijskimi w hokeju na lodzie

Pierwszy turniej olimpijski w hokeju na lodzie odbył się podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1920 w Antwerpii – w czasach, kiedy struktury organizacyjne hokeja dopiero powstawały. Od 15 maja 1908 roku światowym hokejem na lodzie zarządza Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie (ang. International Ice Hockey Federation, IIHF), pierwotnie działająca pod nazwą Ligue Internationale de Hockey sur Glace (LIHG). Na Kongresie Olimpijskim w Paryżu w 1914 roku hokej na lodzie został wpisany na listę sportów opcjonalnych, które w przyszłości mogłyby zostać objęte programem olimpijskim. Decyzja o włączeniu tego sportu do programu letnich igrzysk olimpijskich zapadła w styczniu 1920 roku – trzy miesiące przed rozpoczęciem zawodów. Przyczyn debiutu hokeja na lodzie na igrzyskach w 1920 było kilka, m.in. zobowiązanie się pięciu europejskich krajów do wzięcia udziału w turnieju. Istotnym czynnikiem był również głos właścicieli Palais de Glace d'Anvers, gdzie miały być rozgrywane mecze; mianowicie warunkiem odbycia się zawodów w łyżwiarstwie figurowym w tej hali było włączenie hokeja na lodzie do programu olimpijskiego. Mimo że turniej odbył się na igrzyskach w 1920, IIHF zalicza go do rangi mistrzostw świata – tym samym zawody w Antwerpii w 1920 zostały pierwszymi mistrzostwami świata w hokeju na lodzie. Od tego czasu oba wydarzenia odbywały się jednocześnie, a każdy turniej olimpijski w hokeju na lodzie do 1968 uważa się za mistrzostwa świata. Pierwotnie igrzyska olimpijskie były przeznaczone dla amatorów. Zawodowcy z National Hockey League (NHL) i innych profesjonalnych lig byli wyłączeni z udziału w turniejach olimpijskich.

IIHF – Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie (ang. International Ice Hockey Federation). Organizacja hokejowa powstała w 1908 roku.Allan Cup – trofeum przyznawane za zwycięstwo w amatorskich rozgrywkach hokeja na lodzie Kanadyjskiej Hokejowej Ligi. Zostało ufundowane w 1908 roku przez podpułkownika Sir H. Montagu Allana jako trofeum dla amatorskich zespołów, zastępując Puchar Stanleya – który stał się trofeum przyznawanym w lidze zawodowej.

I Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się we francuskiej miejscowości Chamonix w 1924 roku. Rozdział 1., artykuł 6., punkt 2. Karty Olimpijskiej (na przykładzie edycji obowiązującej od 2 sierpnia 2015) opisuje sporty zimowe jako „sporty, które uprawia się na śniegu lub lodzie”. MKOl na stałe ustanowił zimowe igrzyska olimpijskie, a hokej na lodzie i łyżwiarstwo figurowe zostały trwale włączone do ich programu. Do 1992 roku odbywały się one tego samego roku co letnie igrzyska olimpijskie. Od 1992 roku zimowe igrzyska olimpijskie są rozgrywane trzeciego roku każdej olimpiady.

Doping wydolnościowy – sztuczne podnoszenie wydolności fizycznej i psychicznej zawodnika metodami wykraczającymi poza normalny, "naturalny" trening, choć w praktyce granica między dopingiem i treningiem jest często bardzo trudna do ustalenia. Ogólnie za doping uważa się metody medyczne, potencjalnie szkodliwe dla zdrowia, które zostały oficjalnie zabronione.Stany Zjednoczone na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 reprezentowało 186 zawodników. Był to osiemnasty start Stanów Zjednoczonych na zimowych igrzyskach olimpijskich.

Turnieje[ | edytuj kod]

Turniej mężczyzn[ | edytuj kod]

Letnie Igrzyska Olimpijskie 1920[ | edytuj kod]

Pierwszy olimpijski turniej w hokeju na lodzie mężczyzn odbył się podczas letnich igrzysk w 1920 w Antwerpii. Jego organizatorem był komitet, którego członkiem był przyszły prezydent IIHF Paul Loicq. Mecze były rozgrywane według systemu Bergvalla. Pierwsza runda miała format turnieju eliminacyjnego, który wyłaniał złotego medalistę. W drugiej rundzie grały zespoły, które wcześniej przegrały mecze ze złotym medalistą; zwycięzca został nagrodzony srebrnym medalem. W ostatniej rundzie walczyły zespoły, które przegrały zarówno ze zwycięzcą pierwszej i drugiej rundy; zwycięzca otrzymywał brązowy medal.

Wielką Brytanię na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924 reprezentowało 44 zawodników: 41 mężczyzn i trzy kobiety kobieta. Był to pierwszy start reprezentacji Wielkiej Brytanii na zimowych igrzyskach olimpijskich.Igrzyska VII Olimpiady, nazywane zwykle Letnie Igrzyska Olimpijskie Antwerpia 1920, rozgrywane były w Antwerpii (Belgia) między kwietniem, a wrześniem 1920.

Turniej odbywał się w dniach 23–29 kwietnia; wzięło w nim udział siedem drużyn: Kanada, Czechosłowacja, Stany Zjednoczone, Szwajcaria, Szwecja, Francja i Belgia. Kanadę reprezentowali zdobywcy Allan Cup – Winnipeg Falcons. Amerykanie na turniej wysłali drużynę gwiazd, która składała się m.in. z czterech zawodników urodzonych w Kanadzie. Reprezentacja Szwecji składała się w większości z zawodników bandy, z których znaczna część nie miała wcześniej styczności z hokejem. Kanadyjczycy wygrali wszystkie trzy spotkania w pierwszej rundzie i zdobyli złoty medal. W finale pokonali Szwedów 27-1. W dwóch kolejnych rundach Stany Zjednoczone zdobyły srebrny, a Czechosłowacja brązowy medal. System Bergvalla był mocno krytykowany, zwłaszcza przez Szwedów, którzy musieli rozegrać sześć meczów w siedem dni (w tym trzy mecze zwycięskie), a zdobywcy brązowego medalu Czechosłowacy trzy (w tym zwycięski jeden). Eric Bergvall, twórca systemu, oświadczył że został on użyty nieprawidłowo i że wszystkie drużyny przegrane w pierwszej rundzie miały zagrać o srebrny medal (zamiast tylko trzech, które przegrały z Kanadą). Z powodu krytyki system Bergvalla nie został ponownie użyty w rozgrywkach hokeja na lodzie.

Kiriłł Olegowicz Kaprizow (ros. Кирилл Олегович Капризов; ur. 26 kwietnia 1997 w Nowokuźniecku) – rosyjski hokeista.Francja na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1920 w Antwerpii reprezentowana była przez 304 sportowców - w tym przez 8 kobiet. Zawodnicy francuscy zdobyli łącznie 42 medali. Dodatkowo w Konkursie Sztuki i Literatury srebrny medal zdobyła Henriette Brossin de Polanska.

1924–1952[ | edytuj kod]

Na pierwszych zimowych igrzyskach w 1924 w Chamonix turniej hokeja na lodzie był rozgrywany systemem kołowym, składającym się z rundy wstępnej i rundy medalowej. O końcowej klasyfikacji decydował stosunek liczby meczów wygranych do meczów przegranych. Format ten był wykorzystywany aż do 1988, chociaż w tym czasie liczba drużyn i rozgrywanych spotkań ulegały nieznacznym zmianom. Reprezentujący Kanadę Toronto Granites zapisali się w historii jako jeden z najbardziej dominujących zespołów w historii igrzysk olimpijskich. Reprezentacja Kanady zdeklasowała drużyny rywali, zdobywając 110 goli i tracąc 3. Na czele klasyfikacji strzelców uplasował się Harry Watson z 36 trafieniami. Amerykanie zdobyli srebrny, a Brytyjczycy brązowy medal. 36 goli Watsona pozostaje rekordem turnieju hokeja na igrzyskach olimpijskich, a liczba 36 punktów (równe golom, ponieważ asysty nie liczyły się w tamtym czasie do punktacji) została poprawiona dopiero w 2010 roku przez Teemu Selänne.

Aleksiej Wiktorowicz Kasatonow, ros. Алексей Викторович Касатонов (ur. 14 października 1959 w Leningradzie) – były radziecki i rosyjski hokeista. Reprezentant ZSRR.Puchar Świata w hokeju na lodzie – rozgrywany regularnie od 1996 turniej hokeja na lodzie, będący następcą Canada Cup. Puchar rozgrywany jest na zasadach NHL. W dotychczasowych dwóch edycjach wystartowały reprezentacje: Kanady, Stanów Zjednoczonych, Czech, Finlandii, Niemiec, Rosji, Słowacji oraz Szwecji.
Mecz między Kanadą a Szwecją na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1928

W Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1928 w Sankt Moritz wzięło udział jedenaście drużyn. Kanadyjczycy otrzymali wolny los (ang. bye), dzięki czemu turniej rozpoczęli już od rundy medalowej. Odnieśli zwycięstwo we wszystkich swoich spotkaniach, z łącznym stosunkiem bramek 38–0 (11:0 ze Szwecją, 14:0 z Wielką Brytanią i 13:0 ze Szwajcarią). Reprezentacje Szwecji i Szwajcarii zdobyły swoje pierwsze medale – kolejno srebrny i brązowy. Innym wydarzeniem był debiut drużyny niemieckiej, która ukończyła turniej na dziewiątym miejscu. Na igrzyskach w 1932 Kanada ponownie zdobyła złoto, ale tym razem w turnieju udział brały cztery drużyny, które grały ze sobą dwukrotnie. Niemcy zdobyły historyczny brązowy medal, pierwszy w tej dyscyplinie sportu dla tego kraju.

Igrzyska olimpijskie – najstarsza i zarazem największa międzynarodowa impreza sportowa organizowana co 2 lata (na przemian letnie i zimowe) w różnych krajach, pod hasłem szlachetnego współzawodnictwa i braterstwa wszystkich narodów Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. NHLPA (ang.National Hockey League Players Association) - jest to związek zawodowy, który zajmuje się sprawami graczy National Hockey League. Związek ten został założony w czerwcu 1967 roku. Pierwszym prezydentem był Bob Pulford. Obecnie jest nim Ted Saskin. To właśnie on stoi na czele rady w której skład wchodzą gracze NHL reprezentujących swoje zespoły. Lockout w NHL był spowodowany przez brak porozumienia między władzami NHL a NHLPA. Siedziba związku znajduje się w Toronto w Kanadzie.

Dwa dni przed Zimowymi Igrzyskami Olimpijskimi 1936 w Garmisch-Partenkirchen kanadyjscy oficjele złożyli protest dotyczący dwóch graczy brytyjskiego zespołu – Jamesa Fostera i Alexa Archera, którzy grali w Kanadzie, ale przenieśli się bez zgody do klubów występujących w English National League. Dawało im to możliwość występowania w barwach Wielkiej Brytanii podczas igrzysk. IIHF przyznała rację Kanadyjczykom, ale reprezentacja Wielkiej Brytanii zagroziła wycofaniem się z turnieju w przypadku wykluczenia z zawodów Fostera i Archera. By uniknąć konfliktu, na krótko przed rozpoczęciem igrzysk Kanadyjczycy wycofali protest. Turniej składał się z czterech grup z udziałem piętnastu drużyn. Wielka Brytania jako pierwsza drużyna w historii pokonała Kanadę i zdobyła złoto olimpijskie. Kanadyjczycy zdobyli srebro, a Amerykanie brąz. II wojna światowa uniemożliwiła przeprowadzenie Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1940 i 1944.

Hockey Hall of Fame (pl. Galeria Sławy Hokeja – znajdująca się w Toronto w Kanadzie galeria sławy, a zarazem muzeum poświęcone historii hokeja na lodzie. Są w niej wystawiane trofea National Hockey League.Albertville – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Sabaudia. Przez gminę przepływa rzeka Isère.
Zdobywcy brązowego medalu w 1936 – amerykańska reprezentacja olimpijska

Niedługo przed igrzyskami w Sankt Moritz światło dzienne ujrzał konflikt między dwoma amerykańskimi związkami hokejowymi – American Hockey Association (AHA) i Amateur Athletic Union (AAU). AAU, który zarządzał amatorskim hokejem w Stanach Zjednoczonych od 1930 roku, został wykluczony przez IIHF w 1947 roku, kiedy odmówił wsparcia drużyny składającej się z graczy z AHA. AAU stał na stanowisku, że pensje zawodników zrzeszonych w AHA są jawne, a w tamtym czasie igrzyska olimpijskie były przeznaczone wyłącznie dla amatorów (zarabianie na grze wykluczało amatorskość). Organizator igrzysk, Szwajcarski Olimpijski Komitet Organizacyjny (ang. Swiss Olympic Organizing Committee, SOOC) przyjął skargę AHA, lecz Avery Brundage, wpływowy działacz Komitetu Olimpijskiego Stanów Zjednoczonych (ang. United States Olympic Committee, USOC), zagroził wycofaniem z turnieju drużyny amerykańskiej w przypadku włączenia do turnieju reprezentacji AHA. W odpowiedzi IIHF zagroziła całkowitym wycofaniem rozgrywek w hokeju na lodzie z igrzysk, jeśli drużyna AHA nie zostałaby dopuszczona do gry. MKOl zasugerował wykluczenie obu amerykańskich zespołów, ale organizator (SOOC) nie przystał na tę propozycję. MKOl postanowił zmienić turniej w hokeju w nieoficjalne rozgrywki, ale odstąpił od tego planu gdy został osiągnięty kompromis. Drużyna AHA została dopuszczona do turnieju, ale nie była uznawana za oficjalnego uczestnika i nie miała możliwości zdobycia medalu. Ostatecznie reprezentacja AHA zajęła czwarte miejsce. Czechosłowacja i Kanada wygrały po siedem spotkań, a w meczu między sobą nie potrafiły rozstrzygnąć meczu na korzyść którejkolwiek z drużyn. Złoty medal został przyznany na podstawie różnicy goli – Kanadyjczycy ze średnią zdobytych 13,8 goli na mecz zdobyli złoto, w porównaniu do Czechosłowaków, którzy strzelali średnio 4,4 gola na mecz. Reprezentacja Czechosłowacji czyniła postępy, które przyniosły jej złoto w mistrzostwach świata w 1947 i 1949 roku.

VIII Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się we Stanach Zjednoczonych, w miejscowości Salt Lake City, Utah w dniach 7 - 16 marca 2002.Reprezentacja Szwecji w hokeju na lodzie kobiet – jedna z najlepszych drużyn świata w hokeju kobiecym. Obecnie znajduje się na czwartym miejscu w rankingu IIHF. Występowała dotychczas we wszystkich edycjach Mistrzostw Świata oraz w trzech dotychczas rozegranych turniejach olimpijskich. W rankingu IIHF zajmuje czwarte miejsce.

W Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1952 w Oslo złoto przypadło Kanadyjczykom – drugi raz z rzędu. Na kolejny tytuł mistrzów olimpijskich czekali oni 50 lat. Amerykanie zdobyli srebrny, a Szwedzi brązowy medal. Na turnieju zadebiutowała reprezentacja Finlandii.

1956–1976[ | edytuj kod]

Władisław Trietjak – jedyny sportowiec, który zdobył jeden srebrny i trzy złote medale olimpijskie w hokeju na lodzie

Pierwsze mistrzostwa świata, w których udział wzięła reprezentacja Związku Radzieckiego, odbyły się w 1954 roku. Debiutanci pokonali Kanadyjczyków i zdobyli swój pierwszy złoty medal. Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956 w Cortina d’Ampezzo drużyna Związku Radzieckiego wygrała wszystkie spotkania i zdobyła swój pierwszy złoty medal olimpijski. Reprezentacja Kanady przegrała w rundzie medalowej zarówno z ZSRR, jak i ze Stanami Zjednoczonymi, plasując się na trzecim miejscu podium. Na igrzyskach olimpijskich w 1960 w Squaw Valley po raz pierwszy i jak dotąd ostatni wystąpiła reprezentacja Australii. Faworytów do zdobycia złotego medalu upatrywano w reprezentacjach Kanady, Związku Radzieckiego, Czechosłowacji i Szwecji, ale wszystkie zostały pokonane przez drużynę amerykańską, która wygrała wszystkie siedem meczów i wywalczyła swój pierwszy złoty medal olimpijski. Kanadyjczycy zdobyli srebrny, a drużyna Związku Radzieckiego brązowy medal.

Amerykańska Agencja Antydopingowa (ang. The United States Anti-Doping Agency (USADA)) – pozarządowa agencja amerykańska odpowiedzialna za wdrożenie Światowego Kodeksu Antydopingowego w Stanach Zjednoczonych. Rozpoczęła działalność 1 października 2000 roku.IX Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się we włoskiej miejscowości Turyn w dniach 10 - 19 marca 2006. Były to pierwsze zimowe igrzyska paraolimpijskie we Włoszech.

Na igrzyskach w 1964 w Innsbrucku turniej zdominowała drużyna Związku Radzieckiego, która zdobyła złoty medal, wygrywając wszystkie siedem spotkań. Kanadyjczycy z pięcioma zwycięstwami i dwoma porażkami mieli taką samą liczbę zwycięstw i porażek co Szwedzi i Czechosłowacy. Przed 1964 rokiem, w przypadku takiej samej liczby meczów wygranych i przegranych, o końcowej klasyfikacji decydowała różnica bramek w rundzie medalowej. Przy zastosowaniu tych zasad, Kanada zakończyłaby turniej na trzecim miejscu, wyprzedzając Czechosłowację. Na turnieju olimpijskim w Innsbrucku zasady zostały jednak zmienione. Do ustalenia różnicy bramek wzięto pod uwagę wszystkie mecze, a nie jak dotychczas, tylko z rundy medalowej. W efekcie reprezentacja Kanady została bez medalu. W tamtym czasie igrzyska olimpijskie były traktowane jak mistrzostwa świata. Jeśli zastosowanoby niezmienione zasady z tych rozgrywek, Kanada zakończyłaby turniej z brązowym medalem mistrzostw świata.

Kanadę na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1952 reprezentowało 39 zawodników: 31 mężczyzn i osiem kobiet. Był to szósty start reprezentacji Kanady na zimowych igrzyskach olimpijskich. Innsbruck – miasto w Austrii, stolica kraju związkowego Tyrol. Położone jest na wysokości 574 m n.p.m. w dolinie rzeki Inn. Liczy około 120 tys. mieszkańców. Około 30 km na południe od miasta znajduje się przełęcz Brenner (1370 metrów n.p.m.).

Radziecka dominacja była kontynuowana na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Grenoble i została udokumentowana trzecim złotym medalem olimpijskim z rzędu. Czechosłowacja i Kanada zdobyły kolejno srebrny i brązowy medal. Igrzyska w 1968 były ostatnimi, na których zawody były uznawane za mistrzostwa świata. Po sporze, dotyczącym wystawiania w składach profesjonalnych graczy, Kanada nie wystawiła swojej reprezentacji w rozgrywkach międzynarodowych w 1970. Protest trwał również podczas igrzysk olimpijskich w 1972 w Sapporo i w 1976 w Innsbrucku. Reprezentacja Związku Radzieckiego, na czele z bramkarzem Władisławem Trietjakiem, a także napastnikami Walerijem Charłamowem, Aleksandrem Jakuszewem, Władimirem Pietrowem i Borisem Michajłowem, zdobyła złoto w obu turniejach olimpijskich. W 1971 Amerykanie zajęli ostatnie miejsce na mistrzostwach świata i spadli do I Dywizji. Drużyna zakwalifikowała się jednak na igrzyska olimpijskie w 1972 i zdobyła srebro. Tym samym Amerykanie zostali pierwszą drużyną z I Dywizji, która zdobyła medal olimpijski. W 1972 brąz przypadł Czechosłowacji. W 1976 Czechosłowacja zdobyła srebro, a RFN brąz. W tym samym turnieju do protestującej przeciwko zakazowi korzystania z profesjonalnych graczy Kanady dołączyła Szwecja, która również nie wystawiła swojej reprezentacji.

Rogers Arena, dawniej General Motors Place także GM Place, a na czas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 Canada Hockey Place – duża hala sportowo-widowiskowa znajdująca się w mieście Vancouver w Kanadzie. Przede wszystkim jest to lodowisko zawodowego zespołu hokejowego Vancouver Canucks.Stany Zjednoczone na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 – kadra sportowców reprezentujących Stany Zjednoczone na igrzyskach w 2014 roku w Soczi. Kadra liczy 230 sportowców.

1980: Cud na lodzie[ | edytuj kod]

 Główny artykuł: Cud na lodzie.
Złota drużyna amerykańska z 1980 podczas zapalenia znicza ognia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002

W 1980 zimowe igrzyska olimpijskie powróciły do Lake Placid. W turnieju wzięło udział dwanaście drużyn, w tym po raz pierwszy od 12 lat reprezentacja Kanady. Związek Radziecki startował w roli faworyta, a z powodu trwającej zimnej wojny rywalizacja z drużyną amerykańską nabrała również politycznego wymiaru. Prowadzona przez Herba Brooksa reprezentacja Stanów Zjednoczonych, która w dużej mierze składała się ze studentów, w pierwszej rundzie najpierw zremisowała ze Szwedami, a następnie niespodziewanie wygrała z drużyną czechosłowacką. Do rundy medalowej poza Amerykanami awansowały również drużyny Szwecji, Finlandii i Związku Radzieckiego.

Wielką Brytanię na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1936 reprezentowało 38 zawodników: 28 mężczyzn i dziesięć kobiet. Był to czwarty start reprezentacji Wielkiej Brytanii na zimowych igrzyskach olimpijskich.I Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się we francuskiej miejscowości Chamonix w 1924. W programie igrzysk pojawiło się 16 konkurencji sportowych, w których udział wzięło łącznie 314 zawodników (w tym 13 kobiet) z 19 krajów.

22 lutego 1980 rozegrano mecz rundy medalowej pomiędzy Amerykanami a reprezentacją radziecką, który przeszedł do historii jako „cud na lodzie” (ang. Miracle on Ice). Sowieci objęli prowadzenie 2–1, ale na sekundę przed zakończeniem pierwszej tercji Amerykanie wyrównali. Na drugą tercję w bramce pojawił się Władimir Myszkin, zastępując Władisława Trietjaka. Na jej samym początku Sowieci objęli prowadzenie, jednak dzięki dobrej grze bramkarza Jima Craiga, Amerykanie nie pozwolili drużynie radzieckiej na zwiększenie różnicy bramek. W trzeciej tercji Amerykanie trafili dwukrotnie – raz grając w przewadze, a drugi na 10 minut przed zakończeniem spotkania, gdy Myszkina pokonał kapitan Mike Eruzione. Craig powstrzymał kolejne ataki Sowietów i drużyna amerykańska zachowała prowadzenie 4-3. W ostatnich sekundach spotkania, Al Michaels, komentator American Broadcasting Company wypowiedział słynne zdanie: „Do you believe in miracles? Yes!” (Czy wierzycie w cuda? Tak!).

Wiaczesław Aleksandrowicz Fietisow (ros. Вячеслав Александрович Фетисов; ur. 20 kwietnia 1958 w Moskwie) – rosyjski hokeista.Walerij Borisowicz Charłamow (ros. Валерий Борисович Харламов, ur. 14 stycznia 1948 w Moskwie, zm. 27 sierpnia 1981 tamże) – radziecki hokeista. Reprezentant ZSRR.

Ostateczna klasyfikacja bazowała na liczbie punktów zdobytych w meczach przeciwko drużynom występującym w rundzie medalowej. Mimo błędnego przekonania, że Amerykanie zdobyli złoto bezpośrednio po zwycięstwie nad Sowietami, to de facto złoty medal zdobyli dwa dni później, po pokonaniu Finów 4-3. Związek Radziecki turniej zakończył ze srebrem, a brąz trafił w ręce Szwedów. W 2008 roku IIHF wybrała cud na lodzie najważniejszym wydarzeniem hokejowym na stulecie swojego istnienia.

Stany Zjednoczone na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010 reprezentowało dwustu szesnastu zawodników, w tym 123 mężczyzn i 93 kobiety. Sportowcy USA zdobyli łącznie 37 medali (9 złotych, 15 srebrnych i 13 brązowych). USA miało swoich przedstawicieli we wszystkich 15 sportach, natomiast zdobywało medale w 9 dyscyplinach. Był to drugi najlepszy występ Amerykanów na zimowych igrzyskach olimpijskich, lepiej spisali się tylko w Salt Lake City w 2002 roku. Chorążym na ceremonii otwarcia był saneczkarz Mark Grimmette, dla którego były to piąte igrzyska. Piąty raz na igrzyskach startowali także kombinator norweski Todd Lodwick i narciarz dowolny Casey Puckett, który na IO w 1992, 1994, 1998 i 2002 startował w narciarstwie alpejskim. Dla 12 zawodników, w tym saneczkarza Bengta Waldena, który wcześniej trzykrotnie startował w reprezentacji Szwecji, były to czwarte igrzyska. Trzeci raz na igrzyska pojechało 22 zawodników, a drugi – 50. Na igrzyskach debiutowało 129 zawodników.Szwecję na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1952 reprezentowało 65 zawodników: 56 mężczyzn i dziewięć kobiet. Był to szósty start reprezentacji Szwecji na zimowych igrzyskach olimpijskich.

1984–1994[ | edytuj kod]

W związku z powołaniem do kadry Kanady na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1984 w Sarajewie zawodników z historią w zawodowym hokeju: Marka Morrisona. Dona Dietricha, Mario Gosselina i Dana Wooda, Komitet Olimpijski Stanów Zjednoczonych (USOC) złożył oficjalny protest. Kanada zagroziła wycofaniem się z turnieju w przypadku korzystnego dla Amerykanów werdyktu MKOl. Decyzją MKOl ze składów reprezentacji musieli zostać usunięci zawodnicy z przeszłością w NHL: Mark Morrison i Don Dietrich z Kanady, Jim Corsi i Rich Bragnalo z Włoch oraz Greg Holst z Austrii; Mario Gosselin przed turniejem olimpijskim związał się z Quebec Nordiques, jednak nie rozegral jeszcze meczu w profesjonalnych rozgrywkach, natomiast Dan Wood występował wyłącznie w Central Hockey League. Na turnieju w Sarajewie hokeiści Związku Radzieckiego zdobyli swój szósty złoty medal. Czechosłowacja i Szwecja wywalczyły kolejno srebrny i brązowy medal. Cztery lata później, na igrzyskach w 1988 w Calgary, drużyna radziecka zdobyła swój siódmy i zarazem ostatni złoty medal. W ostatnim występie w historii na igrzyskach olimpijskich przeciwnikiem reprezentacji Związku Radzieckiego byli Finowie, którzy nie byli postrzegani jako kandydat do medalu. Mimo długiej historii występów w mistrzostwach świata – począwszy od 1939 roku – Finlandia nie miała w dorobku ani jednego medalu. W historycznym dla tej reprezentacji meczu Finowie pokonali Związek Radziecki 2–1 i zdobyli srebro. W niektórych przypadkach złoty medalista był wyłoniony jeszcze przed rozegraniem ostatniego meczu; z tego względu IIHF postanowiła zmienić format turnieju. Podczas kongresu w 1990 roku IIHF wprowadziła system play-offów, który zadebiutował na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992 w Аlbertville. W pierwszej rundzie drużyny były podzielone na dwie grupy, w których mecze rozgrywano w systemie kołowym. Drużyny z dwóch ostatnich miejsc w obu grupach walczyły o miejsca 9–12 w rundzie pocieszenia. Reprezentacje, które w grupach zajęły miejsca 1–4, awansowały do rundy pucharowej, która kończyła się meczem finałowym o złoto.

Szwajcaria na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 – kadra sportowców reprezentujących Szwajcarię na igrzyskach w 2014 roku w Soczi. Kadra liczy 163 sportowców.Time – amerykański tygodnik społeczno-polityczny wydawany od 1923 w Nowym Jorku. Ma największy nakład spośród amerykańskich tygodników.
Fiński środkowy Raimo Helminen, sześciokrotny olimpijczyk; srebrny medalista z 1988 i brązowy z 1994 i 1998

Do 1989 roku zawodnicy żyjący za żelazną kurtyną nie byli dopuszczani przez radzieckie władze do gry w NHL, jednak po mistrzostwach świata w 1989 zakaz transferowy został zdjęty. Wielu z najlepszych radzieckich zawodników wyjechało za ocean, by grać w NHL, w tym „Rosyjska Piątka” – Igor Łarionow, Wiaczesław Fietisow, Władimir Кrutow, Siergiej Makarow i Aleksiej Kasatonow. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w grudniu 1991 dziewięć byłych republik radzieckich zostało włączonych do struktur IIHF i rozpoczęło swoje występy na arenie międzynarodowej. Na igrzyskach w 1992 roku reprezentacje Armenii, Białorusi, Kazachstanu, Rosji, Uzbekistanu i Ukrainy wystartowały pod flagą olimpijską jako Wspólnota Niepodległych Państw, która w finale odniosła zwycięstwo nad reprezentacją Kanady i zdobyła złoto. Na najniższym miejscu podium turniej zakończyła Czechosłowacja.

Szwecję na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1928 reprezentowało 24 zawodników (sami mężczyźni). Był to drugi start reprezentacji Szwecji na zimowych igrzyskach olimpijskich.Szwecję na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994 reprezentowało 84 zawodników. Był to siedemnasty start Szwecji na zimowych igrzyskach olimpijskich.

1 stycznia 1993 Czechosłowacja podzieliła się na dwa osobne państwa: Czechy i Słowację. IIHF uznała Czechy prawnym następcą Czechosłowacji, co pozwoliło reprezentacji tego kraju utrzymać pozycję w najwyżej dywizji mistrzostw świata, podczas gdy Słowacja musiała rozpoczynać rozgrywki w najniższej II Dywizji. Słowacy występ w igrzyskach wywalczyli w kwalifikacjach. Oba kraje, jak również Rosja, zadebiutowały w turnieju olimpijskim podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1994 w Lillehammer. Słowacja i Finlandia zakończyły rundę grupową bez porażki. Słowacy w ćwierćfinale przegrali z Rosjanami, którzy w meczu o brązowy medal ulegli Finom. W finale pomiędzy Szwecją i Kanadą wynik został rozstrzygnięty w rzutach karnych (ang. shootout) – po zakończeniu 3. tercji na tablicy widniał remis 2–2. W pierwszych w historii finałów igrzysk rzutach karnych zawodnicy obu drużyn strzelili po dwie bramki. Następnym przy krążku był Szwed Peter Forsberg, który zdobył jedną z najsłynniejszych bramek w historii igrzysk, sugerując strzał z forhendu, a do bramki wpychając krążek jednoręcznym bekhendem tuż obok bramkarza Coreya Hirscha. Strzał Kanadyjczyka Paula Kariya został obroniony przez Tommy’ego Salo i Szwecja zdobyła swój pierwszy złoty medal olimpijski. Moment oddawania strzału przez Forsberga został uwieczniony na znaczku pocztowym. O wielkim znaczeniu dla Szwedów tamtej chwili świadczy fakt, że miejsce na nim z reguły jest zarezerwowane dla królów. Jednak między filatelistycznym odwzorowaniem, a rzeczywistym zdjęciem występują niewielkie różnice; Corey Hirsch na plecach ma numer 11., a nie 1. jak w rzeczywistości, natomiast bluza zamiast koloru czerwonego jest niebieska. W przeciwieństwie do Forsberga, zawstydzony przepuszczonym krążkiem Hirsch nie zgodził się na wykorzystanie swojego wizerunku na znaczku pocztowym, czego niedługo później żałował.

VI Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się w norweskiej stolicy Oslo w 1952 roku. Uczestniczyło w nich 694 zawodników (109 kobiet) z 30 krajów. Po raz pierwszy po II wojnie światowej wystąpiła reprezentacja RFN i Japonii. Reprezentacja NRD odmówiła wzięcia udziału w igrzyskach, po tym jak MKOl zaproponował, aby reprezentacje RFN i NRD wystąpiły pod jedną flagą. Zawodnicy Związku Radzieckiego także do igrzysk nie przystąpili.National Basketball Association (skrót ang. NBA) – amerykańsko-kanadyjska liga koszykarska, o charakterze profesjonalnym. Tworzą ją 30 zespołów, w tym: 29 ze Stanów Zjednoczonych i jeden z Kanady. Liga jest aktywnym członkiem USA Basketball, oddziału Fédération Internationale de Basketball na terytorium Stanów Zjednoczonych. Jej komisarzem od 1984 roku jest David Stern, który swój urząd zda w 2014 roku. NBA jest jedną z czterech największych północnoamerykańskich zawodowych lig sportowych (oprócz niej NFL, NHL i MLB). Gracze NBA są najlepiej opłacanymi sportowcami świata (w średniej rocznych zarobków).

1998–2018[ | edytuj kod]

Mecz finałowy z 1998 między Rosją i Czechami był pierwszym finałem, w którym zagrały ze sobą drużyny składające się głównie z zawodników NHL

W 1995 roku MKOl, IIHF, NHL i NHLPA doszły do porozumienia, na mocy którego zawodnicy NHL mieli możliwość występowania na igrzyskach. Format turnieju na igrzyskach w 1998 w Nagano został dostosowany do terminarza NHL. 7 lutego rozpoczęła się runda wstępna (dwie grupy; z każdej awansowała jedna reprezentacja do rundy grupowej), w której nie uczestniczyli zawodnicy NHL ani reprezentacje „wielkiej szóstki” (Kanady, Republiki Czeskiej, Finlandii, Rosji, Szwecji i Stanów Zjednoczonych). Tego samego dnia w NHL odbywały się jeszcze mecze, które następnie zostały wstrzymane na kolejne 17 dni, by dać zawodnikom czas na aklimatyzację po przybyciu do Nagano. Format turnieju był krytykowany za to, że uniemożliwiał reprezentacjom korzystanie z zawodników NHL w przeciągu całego turnieju. Sześć najlepszych drużyn otrzymało bezpośrednią przepustkę do rundy grupowej, w której zmagania rozpoczęły 13 lutego. Będąca faworytem do zdobycia złotego medalu reprezentacja Kanady niespodziewanie przegrała z drużyną czeską w półfinale, a następnie straciła brąz w spotkaniu z Finami. Czesi na czele z bramkarzem Dominikiem Haškiem odnieśli zwycięstwo nad reprezentacją Rosji, która pokonała ich w grupie sześć dni wcześniej. Tym samym reprezentacja Czech zdobyła swój pierwszy złoty medal w tej dyscyplinie sportu. W trakcie turnieju Rosjanin, Pawieł Bure ustanowił olimpijski rekord, zdobywając pięć bramek w jednym meczu (w spotkaniu półfinałowym z Finlandią). Szwed Ulf Samuelsson został wykluczony z turnieju po wyjściu na jaw informacji o złożeniu przez niego wniosku o amerykańskie obywatelstwo. Zgodnie z obowiązującym w tamtym czasie szwedzkim prawem podwójne obywatelstwo było niedozwolone. Samuelsson wystąpił w pierwszym meczu z Białorusią, mimo to Szwecja zachowała zdobyte punkty za zwycięstwo. Czeski Komitet Olimpijski stał na stanowisku, że Szwecja powinna stracić punkty i złożył protest do Sportowego Sądu Arbitrażowego, który jednak został odrzucony.

Grenoble (oksyt. Grenòble, Granòble; średniowieczny oksyt. Grasanòbol; franko-prow. Grenoblo) – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Rodan-Alpy, w departamencie Isère.X Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się we francuskim mieście Grenoble w dniach 6-18 lutego 1968 roku. Zawody, oprócz Grenoble, przeprowadzono również na obiektach położonych w departamencie Isère. Były to drugie zimowe igrzyska olimpijskie, które odbyły się we Francji. Po raz pierwszy zimową olimpiadę Francuzi zorganizowali w 1924 roku w Chamonix. Miasto zostało wybrane gospodarzem igrzysk, dzięki zwycięstwu w głosowaniu na organizację igrzysk podczas 61. sesji Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w Innsbrucku 28 stycznia 1964. Francuska kandydatura okazała się lepsza od: kanadyjskiego Calgary, fińskiego Lahti, japońskiego Sapporo, norweskiego Oslo oraz amerykańskiego Lake Placid. Oficjalnego otwarcia igrzysk dokonał prezydent Francji Charles de Gaulle, a przyrzeczenie w imieniu sportowców złożył alpejczyk Léo Lacroix.
Teemu Selänne z Finlandii – rekordzista w liczbie zdobytych punktów w turnieju mężczyzn

Ten sam format turnieju został wykorzystany podczas igrzysk w 2002 w Salt Lake City. W kwalifikacjach do turnieju olimpijskiego IIHF brała pod uwagę końcową klasyfikację mistrzostw świata w 1999 – pierwsza szóstka awansowała bezpośrednio do rundy grupowej turnieju olimpijskiego, a reprezentacje z miejsc 7–8 premiowane były do rundy wstępnej. Rywalizacja o miejsca 9–14 i udział w rundzie wstępnej odbywały się w innych turniejach. Przerwa w rozgrywkach NHL rozpoczęła się dopiero w trakcie drugiego tygodnia igrzysk. Ze względu na to, że turniej odbywał się w Stanach Zjednoczonych, gdzie zlokalizowana była zdecydowana większość drużyn NHL, reprezentacje w meczach rundy wstępnej mogły korzystać wyłącznie z tych zawodników NHL, którzy nie byli w tym czasie zobligowani do grania w klubach. Słowacja była szczególnie dotknięta tym ograniczeniem, przez co nie zdołała awansować do rundy grupowej. Trzy miesiące później, na mistrzostwach świata w 2002, Słowacy zdobyli złoto. Fiński środkowy Raimo Helminen stał się pierwszym hokeistą, który wziął udział w sześciu turniejach igrzysk olimpijskich. Ćwierćfinałowe zwycięstwo Białorusi ze Szwecją jest jedną z największych niespodzianek hokeja od cudu na lodzie w 1980. Białorusini w półfinale ulegli Kanadyjczykom, a w meczu o brąz Rosjanom. Team Canada prezentowała się znacznie lepiej niż w fazie grupowej i w finale pokonała drużynę Stanów Zjednoczonych, zdobywając pierwsze złoto olimpijskie od 50 lat.

American Broadcasting Company (krócej ABC lub ABC Network) − jedna z trzech głównych amerykańskich sieci telewizyjnych w USA, powstała w 1932 jako radio NBC Blue Network. Obecnie należy ona do The Walt Disney Company.XI Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie odbędą się w Soczi w Rosji w dniach 7 - 16 marca 2014. Zawody oprócz Soczi będą odbywać się również w Krasnej Polanie.

Na igrzyskach w 2006 format turnieju hokejowego został zmieniony. Na czas turnieju liga NHL zarządziła przerwę w rozgrywkach, co dało szansę na grę w turnieju olimpijskim wszystkim zawodnikom. Liczba drużyn została zmniejszona do 12. Zrezygnowano ponadto z rundy wstępnej, a sześć najsilniejszych reprezentacji rozpoczęło grę w rundzie grupowej. Szwecja zdobyła złoty medal, Finlandia srebrny, a Czechy brązowy. Trzy miesiące później Szwecja triumfowała w mistrzostwach świata w 2006 roku i została pierwszą drużyną, która zdobyła złoto olimpijskie i złoto mistrzostw świata w jednym roku.

Czechosłowację na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1920 reprezentowało 119 zawodników, 118 mężczyzn i 1 kobieta. Był to debiut reprezentacji Czechosłowacji na letnich igrzyskach olimpijskich.Szwecję na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2006 reprezentowało 106 zawodników. Był to dwudziesty start Szwecji na zimowych igrzyskach olimpijskich.
Drużyna kanadyjska świętująca po złotym golu Sidneya Crosbyego na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010

W 2010 roku zimowe igrzyska olimpijskie odbyły się w Vancouver. Pierwszy raz od dopuszczenia zawodników NHL do igrzysk olimpijskich miasto z klubem NHL zostało gospodarzem turnieju. Również po raz pierwszy mecze były rozgrywane na węższym, dostosowanym do standardów ligi NHL lodowisku o wymiarach 61 na 26 m, zamiast międzynarodowego standardu o wymiarach 61 na 30,5 m. Dzięki temu organizatorzy zaoszczędzili 10 milionów dolarów kanadyjskich oraz powiększyli liczbę miejsc dla kibiców. Spotkania odbywały się w halach UBC Winter Sports Centre i Rogers Arena (wtedy znane jako GM Place), której nazwa na czas igrzysk została zmieniona na Canada Hockey Place z powodu zakazu umieszczania nazw sponsorów w nazwach obiektów olimpijskich. W turnieju wzięło udział dwanaście zespołów podzielonych na trzy grupy po cztery zespoły. Na prośbę NHL liczbę meczów rundy wstępnej ograniczono do trzech. Po zakończeniu rundy wstępnej utworzono ranking punktowy wszystkich zespołów. Cztery pierwsze drużyny bezpośrednio awansowały do ćwierćfinału, natomiast o kolejne cztery pozycje rywalizowały pozostałe drużyny. Osiem wyłonionych zespołów walczyło o medale w fazie pucharowej.

Vancouver – miasto w zachodniej Kanadzie, w prowincji Kolumbia Brytyjska, przy ujściu rzeki Fraser do cieśniny Strait of Georgia (Ocean Spokojny). Quebec Nordiques, (franc. Nordiques de Québec) – nieistniejący kanadyjski klub hokejowy z siedzibą w Québec. Drużyna występowała w latach w rozgrywkach WHA (1972–1979) i w NHL (1979–1995). W 1995 roku klub został przeniesiony do Denver.

Teemu Selänne z Finlandii zdobył swój 37. punkt, poprawiając wówczas rekord 36 punktów należący do Kanadyjczyka Harry’ego Watsona z 1924 roku, który później został wyrównany przez Vlastimila Bubníka z Czechosłowacji i Walerija Charłamowa ze Związku Radzieckiego. Słowacja awansowała do finałowej czwórki po raz pierwszy w historii, ale w meczu o brąz przegrała z Finlandią. W finale spotkały się Kanada i Stany Zjednoczone – po trzech tercjach drużyny remisowały 2–2. Do wyłonienia zwycięzcy konieczna była dogrywka (overtime, OT) – dopiero druga w historii finałów igrzysk. W ósmej minucie dogrywki Kanadyjski napastnik Sidney Crosby strzelił zwycięską bramkę, dzięki czemu Kanada zdobyła ósmy złoty medal olimpijski w hokeju na lodzie mężczyzn.

Pawieł Walerjewicz Daciuk, (ros. Павел Валерьевич Дацюк; ur. 20 lipca 1978 w Swierdłowsku, w ZSRR obecnie Jekaterynburg, w Rosji) – zawodowy rosyjski hokeista występujący w Detroit Red Wings. Reprezentant Rosji.Finlandia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 – kadra sportowców reprezentujących Finlandię na igrzyskach w 2014 roku w Soczi. Kadra liczy 103 sportowców.

Na igrzyskach olimpijskich w Soczi w 2014 zastosowano ten sam format turnieju, co cztery lata wcześniej w Vancouver, jednak powrócono do międzynarodowego standardu rozmiaru lodowiska. W turnieju zadebiutowała reprezentacja Słowenii, niespodziewanie pokonując Słowację w meczu grupowym, by turniej zakończyć porażką ze Szwecją w ćwierćfinale. Był to najlepszy wynik reprezentacji Słowenii w historii jej startów w rozgrywkach międzynarodowych. W rundzie kwalifikacyjnej faworyci Szwajcarzy przegrali z Łotyszami, którzy również po raz pierwszy awansowali do olimpijskiego ćwierćfinału. Tam jednak nieznacznie ulegli Kanadyjczykom. Rosja, będąca organizatorem zawodów i głównym faworytem do złota, przegrała w meczu ćwierćfinałowym z Finlandią 1–3 i zakończyła turniej na piątym miejscu. Po awansie do półfinałów Amerykanie, ze stosunkiem bramek 20–6 we wcześniejszych spotkaniach, najpierw w półfinale przegrali z Kanadą 0–1, a w meczu o brąz ulegli Finom, przegrywając 0–5. Teemu Selänne po zdobytych kolejnych sześciu punktach poprawił rekord olimpijski (43 punkty) i został MVP turnieju. W wieku 43 lat został również najstarszym medalistą olimpijskim i najstarszym zdobywcą gola na turnieju olimpijskim. W finale Kanada pokonała Finlandię 3–0 i zdobyła swój 9. złoty medal olimpijski. Kanadyjczycy nie przegrali ani jednego spotkania, zostając pierwszą niepokonaną reprezentacją na turnieju olimpijskim od igrzysk olimpijskich w 1984 roku.

Szwecję na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1960 reprezentowało 47 zawodników w sześciu dyscyplinach. Zdobyli w sumie siedem medali.Kanadę na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1928 reprezentowało 23 zawodników. Był to drugi start Kanady na zimowych igrzyskach olimpijskich.

W turnieju olimpijskim w Pjongczangu w 2018 po raz pierwszy od igrzysk w Lillehammer w 1994 zabrakło zawodników NHL. Faworytami do zdobycia złotego medalu byli hokeiści z Rosji, którzy decyzją MKOl mogli wystąpić pod flagą olimpijską po przejściu testów antydopingowych, co było efektem afery dopingowej w tym kraju. W finale zmierzyły się reprezentacje Niemiec, która niespodziewanie wyeliminowała w półfinale Kanadyjczyków, oraz Olimpijscy sportowcy z Rosji. Po zwycięstwie 4:3 hokeiści z Rosji zdobyli pierwszy od 1992 roku złoty medal olimpijski. Zwycięską bramkę w dogrywce zdobył Kiriłł Kaprizow, który pokonał niemieckiego bramkarza Danny’ego aus den Birkena po uderzeniu krążka bez przyjęcia. Brąz zdobyli Kanadyjczycy po wygranej 6:4 z Czechami.

II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Ranking IIHF ma na celu ustalenie kolejności reprezentacji państw należących do Międzynarodowej Federacji Hokeja na lodzie. Ranking oparty jest na wynikach z ostatnich zimowych igrzysk olimpijskich oraz ostatnich czterech Mistrzostw Świata. Wyniki z wcześniejszych zawodów mają większe znaczenie. Ranking ten ustala rozstawienie zespołów w następnych mistrzostwach świata oraz wyłania uczestników zimowych igrzysk olimpijskich bez rozgrywania kwalifikacji. Pierwszy ranking został przedstawiony w 2003 roku i był oparty na wynikach z zimowych igrzysk olimpijskich z 2002 roku oraz mistrzostw świata z 2000 i 2003 roku.

Turniej kobiet[ | edytuj kod]

Włączenie do programu olimpijskiego[ | edytuj kod]

Kanadyjka Hayley Wickenheiser – czterokrotna złota medalistka igrzysk olimpijskich

Na 99. sesji MKOl w lipcu 1992 roku doszło do przyjęcia hokeja na lodzie kobiet do grupy dyscyplin olimpijskich, począwszy od zimowych igrzysk olimpijskich w 1998. Celem MKOl było zwiększenie liczby sportowców płci żeńskiej biorących udział w zimowych igrzyskach olimpijskich. W momencie ogłoszenia Nagano organizatorem, kobiecy hokej nie był w programie olimpijskim, więc decyzja o jego włączeniu należała do organizatora. Początkowo tamtejszy komitet olimpijski był temu niechętny, a głównymi powodami były wyższe koszty organizacji oraz duże prawdopodobieństwo słabego występu Japonek, które nie zakwalifikowały się do rozgrywanych w tym roku Mistrzostw Świata w Hokeju na Lodzie Kobiet. W listopadzie 1992 między MKOl, a organizatorem doszło do porozumienia, na mocy którego turniej hokeja na lodzie kobiet został włączony do programu igrzysk w 1998. Częścią tego porozumienia było ograniczenie liczby zespołów do sześciu oraz zapewnienie braku konieczności budowy dodatkowych obiektów na potrzeby turnieju kobiet. Ponadto Kanadyjski Amatorski Związek Hokeja (ang. Canadian Amateur Hockey Association, CAHA) zobowiązał się do wyszkolenia japońskiej drużyny, by po 6 latach mogła prezentować poziom umożliwiający rywalizację z innymi reprezentacjami. MKOl podjął również decyzję, że w przypadku braku akceptacji ze strony organizatora, turniej kobiet zadebiutowałby na igrzyskach w 2002 w Salt Lake City. Format pierwszego turnieju kobiet był taki sam jak mężczyzn. W pierwszej fazie drużyny rywalizowały w rundzie grupowej w systemie kołowym, a w rundzie finałowej utworzona była drabinka, która kończyła się meczami o medale.

Władimir Siemionowicz Myszkin (ros. Владимир Семёнович Мышкин; ur. 19 czerwca 1955 w Kirowo-Czepiecku) – radziecki hokeista. Reprezentant ZSRR, dwukrotny olimpijczyk. Trener i działacz hokejowy.Reprezentacja Kanady na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992 liczyła 107 zawodników - 78 mężczyzn i 29 kobiet, którzy wystąpili w jedenastu dyscyplinach sportowych. Reprezentanci tego kraju zdobyli łącznie siedem medali - dwa złote, trzy srebrne i dwa brązowe.

1998–2018[ | edytuj kod]

Przed 1998 rokiem kobiecy hokej był zdominowany przez Kanadyjki. Do 1998 kanadyjska reprezentacja wygrała wszystkie ówcześnie organizowane mistrzostwa świata, chociaż do 1997 bilans meczów ze Stanami Zjednoczonymi – równie utytułowaną reprezentacją – wynosił 7–6 na korzyść Kanady. Poza Kanadą i Stanami Zjednoczonymi na turnieju igrzysk olimpijskich w 1998 wystąpiły również drużyny Finlandii, Szwecji, Chin oraz organizatora igrzysk – Japonii. Zespoły nie rozgrywały kwalifikacji – w turnieju brało udział pięć najlepszych reprezentacji z ostatnich mistrzostw świata oraz Japonia będąca organizatorem. Runda grupowa, która była rozgrywana w systemie kołowym, została zdominowana przez faworytki do zdobycia medali. W ich bezpośrednim spotkaniu w grupie Amerykanki wygrały z Kanadyjkami 7–4, mimo że przegrywały już 1-4. Drużyny spotkały się ponownie w finale, który okazał się zwycięski dla Amerykanek (3–1). Brąz zdobyły Finki po zwyciężeniu reprezentacji Chin 4:1.

Chamonix-Mont-Blanc – miejscowość turystyczna i gmina we Francji, w regionie Rodan-Alpy, w departamencie Górna Sabaudia.Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1956, oficjalnie VII Zimowe Igrzyska Olimpijskie (wł. VII Giochi olimpici invernali) – edycja zimowych igrzysk olimpijskich rozegrana od 26 stycznia do 5 lutego 1956 roku we włoskiej miejscowości Cortina d’Ampezzo.
Mecz grupowy reprezentacji między Szwedkami i Amerykankami w 2002

Na igrzyskach olimpijskich w 2002 liczba drużyn została zwiększona do ośmiu, a w turnieju zadebiutowały Rosja, Kazachstan i Niemcy. Sześć najlepszych drużyn z mistrzostw świata w 2000 bezpośrednio awansowało na igrzyska. Ostatnie dwa miejsca w kwalifikacjach wywalczyły Kazaszki i Niemki. Kanadyjki i Amerykanki były niepokonane w meczach grupowych i w półfinale, dzięki czemu doszło do rewanżu za finał olimpijski sprzed czterech lat. Tym razem Kanadyjki wygrały 3-2. Po meczu członkowie sztabu reprezentacji Kanady oskarżyli drużynę amerykańską o deptanie flagi Kanady w szatni Amerykanek. Późniejsze śledztwo wykazało, że zarzuty okazały się nieprawdziwe. W meczu o trzecie miejsce Szwedki pokonały Finki i zdobyły pierwszy w historii szwedzkiego żeńskiego hokeja medal olimpijski.

Reprezentacja Finlandii w hokeju na lodzie kobiet - jedna z najlepszych drużyn świata w hokeju kobiecym. Obecnie znajduje się na trzecim miejscu w rankingu IIHF. Występowała dotychczas we wszystkich edycjach Mistrzostw Świata oraz w czterech dotychczas rozegranych turniejach olimpijskich.Toronto Star - gazeta codzienna w Toronto, mieście w Kanadzie w prowincji Ontario. Jest gazetą kanadyjską o największym nakładzie (ponad 400 tys. dziennie). Jest powszechnie dostępna w całej prowincji Ontario.

W 2006 zadebiutowały reprezentacje Włoch i Szwajcarii. Włoszki, siedemnasta reprezentacja na świecie w tamtym czasie, wystąpiły na igrzyskach jako organizator. Stosunek bramek tej drużyny po trzech spotkaniach wynosił 1-31. Prezydent IIHF, René Fasel, chcąc sprawić, by przyszłe turnieje były bardziej wyrównane, zapowiedział zniesienie automatycznego kwalifikowania się kraju-organizatora na igrzyska. Kanadyjki zakończyły rundę grupową ze stosunkiem bramek 36–1. Amerykańska obrończyni Angela Ruggiero oskarżyła Kanadyjki o „śrubowanie” wyniku, mimo wcześniejszego zapewnienia sobie zwycięstwa i ostrzegła, że olimpijski status turnieju może zostać podany w wątpliwość ze względu na brak wyrównanej rywalizacji między drużynami. W odpowiedzi René Fasel oświadczył, że poziom pozostałych drużyn stale rośnie, a podobna dominacja miała już miejsce na początku istnienia turnieju mężczyzn, a mimo to sport cały czas się rozwijał. Dodał: „obiecuję, że [Szwedki] nie będą potrzebowały 64 lat do zwycięstwa” – odnosząc się do niemożności pokonania Kanadyjczyków przez Szwedów na igrzyskach, aż do 1984.

Czeski Komitet Olimpijski (cze.Český olympijský výbor) – stowarzyszenie związków i organizacji sportowych z siedzibą w Pradze, zajmujące się organizacją udziału reprezentacji Czech w igrzyskach olimpijskich i europejskich oraz upowszechnianiem idei olimpijskiej i promocją sportu, a także reprezentowaniem sportu Czeskiego w organizacjach międzynarodowych, w tym w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim.Juan Antonio Samaranch, Marqués de Samaranch (ur. 17 lipca 1920 w Barcelonie, zm. 21 kwietnia 2010 w Barcelonie) – hiszpański działacz sportowy i dyplomata. Prezes Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, wybrany na to stanowisko w 1980 roku (jako 7. kolejny prezes od czasu założenia Komitetu w 1894 roku). Ponownie wybrany w roku 1997 roku. W tym celu MKOl dokonał zmiany starej zasady przechodzenia na emeryturę w wieku 75 lat (zmiany usunięte w 2001 roku).

W spotkaniu półfinałowym Amerykanki niespodziewanie uległy Szwedkom, notując pierwszą w historii porażkę z zespołem innym niż Kanada, co sprawiało, że mecz ten był porównywany z cudem na lodzie z 1980. W spotkaniach o medale Kanadyjki pokonały Szwedki i zdobyły drugie złoto olimpijskie, a Amerykanki w meczu o brąz były lepsze od Finek.

Turniej hokejowy na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1924 został rozegrany od 28 stycznia do 3 lutego 1924 roku. W turnieju wystartowało 8 zespołów. Tytułu mistrza olimpijskiego z igrzysk w Antwerpii broniła drużyna Kanady.Rosję na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 reprezentowało 122 zawodników. Był to drugi start Rosji na zimowych igrzyskach olimpijskich.

W igrzyskach w Vancouver w 2010 ponownie uczestniczyło osiem drużyn, w tym po raz pierwszy Słowacja. Ze stosunkiem bramek strzelonych do straconych Kanadyjki (41–2) i Amerykanki (31–1) zdeklasowały pozostałe zespoły. Ta różnica w poziomie spowodowała kolejną falę krytyki nierównej rywalizacji w żeńskim hokeju. Prezydent MKOl, Jacques Rogge, powiedział, że „istnieje tutaj rozbieżność, każdy się z tym zgodzi. To jest być może okres inwestycji w hokej na lodzie kobiet. Osobiście dałbym im więcej czasu na rozwój, ale musi też pojawić się okres poprawy. Nie możemy kontynuować bez poprawy”. Trener reprezentacji Szwecji, Peter Elander, powiedział, że trudno jest rywalizować pozostałym krajom ze względu na niedostateczne dofinansowanie i mniejszą grupę zawodniczek, z których można tworzyć reprezentację. Dodał też, że „finanse dla każdej z drużyn powinny być takie same. [...] Jeśli turniej w Soczi ma być wyrównany, musimy mieć [porównywalne] programy we wszystkich krajach”. Aby zapobiec jednostronnym spotkaniom, niektórzy krytycy zaproponowali zaimplementowanie mercy rule, dzięki której w przypadku osiągnięcia konkretnej przewagi mecz kończyłby się przed czasem. René Fasel powiedział, że IIHF weźmie ten pomysł pod uwagę. Hannu Saintula, trener reprezentacji Chin, która została pokonana 1–12 przez reprezentację Stanów Zjednoczonych, oraz trener Amerykanek Mark Johnson byli temu przeciwni.

Kanadę na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 reprezentowało 150 zawodników. Był to dziewiętnasty start Kanady na zimowych igrzyskach olimpijskich.XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się w kanadyjskim mieście Vancouver w dniach 12-28 lutego 2010 roku. Zawody, oprócz Vancouver, przeprowadzono również w Whistler oraz w Richmond.

W spotkaniu o złoty medal Kanadyjki pokonały Amerykanki 2-0. Tym samym reprezentacja Kanady zdobyła złoto na trzecich z rzędu igrzyskach. Finki zdobyły brązowy medal – pierwszy od 1998.

Szwajcarska drużyna tuż po zdobyciu brązowego medalu na igrzyskach w 2014 w Soczi, pierwszego medalu dla tego kraju w hokeju kobiet

Turniej hokeja na lodzie kobiet na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 w Soczi zakończył się zwycięstwem Kanadyjek, które w finale pokonały Amerykanki 3–2. Dzięki bramce Marie-Philip Poulin w dogrywce reprezentacja Kanady wywalczyła czwarte złoto olimpijskie. Kanadyjki Hayley Wickenheiser, Jayna Hefford i Caroline Ouellette zostały pierwszymi zawodniczkami w historii z czterema złotymi medalami olimpijskimi w hokeju na lodzie. Dołączyły do grona sportowców, razem z radzieckim biathlonistą Aleksandrem Tichonowem i niemiecką panczenistką Claudią Pechstein, którzy zdobyli olimpijskie złoto na czterech kolejnych zimowych igrzyskach olimpijskich. Mecz o brąz między reprezentacją Szwajcarii i Szwecji rozstrzygnął się wynikiem 4–3 na korzyść Szwajcarek. Był to pierwszy medal olimpijski tego kraju w hokeju na lodzie kobiet.

Szwecję na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1964 reprezentowało 57 zawodników: 49 mężczyzn i osiem kobiet. Był to dziewiąty start reprezentacji Szwecji na zimowych igrzyskach olimpijskich.Paul Loicq (ur. 11 sierpnia 1888 w Brukseli, zm. 26 marca 1953 w Sint-Genesius-Rode) – belgijski hokeista, sędzia hokejowy i działacz hokeja na lodzie, prezydent IIHF w latach 1922-1947.

W spotkaniu finałowym podczas Zimowych Igrzysk Olimpisjkich 2018 w Pjongczangu Amerykanki pokonały Kanadyjki w rzutach karnych 3–2, zdobywając po dwudziestu latach drugie złoto olimpijskie dla swojego kraju. W meczu o trzecie miejsce Finki pokonały reprezentację olimpijskich sportowców z Rosji 3–2, zdobywając trzeci brązowy medal w hokeju na lodzie w historii występów na igrzyskach olimpijskich. Po raz pierwszy w historii zawodniczki z Korei Północnej i Korei Południowej stworzyły jedną drużynę, występując w turnieju pod Flagą Zjednoczenia.

Aleksandr Iwanowicz Miedwiediew (ros. Александр Иванович Медведев; ur. 14 sierpnia 1955 w Szachtiorsku, Obwód sachaliński) – rosyjski ekonomista, wiceprezes zarządu Gazpromu, działacz hokejowy. Doktor nauk ekonomicznych (PhD).Claudia Pechstein (ur. 22 lutego 1972 w Berlinie) – niemiecka łyżwiarka szybka, policjantka. Z dorobkiem pięciu złotych, dwóch srebrnych i dwóch brązowych medali Zimowych Igrzysk Olimpijskich jest najbardziej utytułowanym sportowcem w Niemczech pod tym względem.

W turnieju w 2022 roku weźmie udział dziesięć drużyn.

Hokej na sledgach[ | edytuj kod]

1994–2018[ | edytuj kod]

Hokej na sledgach: Stany Zjednoczone (niebieskie koszulki) przeciwko Japonii (białe koszulki) podczas Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich 2010 w Vancouver
Hokeiści „Sbornej” triumfujący po zwycięstwie w meczu grupowym nad Amerykanami, Soczi 2014

Hokej na sledgach zadebiutował na Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 1994 w Lillehammer. W turnieju wzięło udział 5 reprezentacji: Kanady, Estonii, Wielkiej Brytanii, Norwegii i Szwecji. Chociaż turniej był mieszany – do udziału dopuszczono mężczyzn i kobiety – to płeć żeńską reprezentowała jedna zawodniczka, Norweżka Britt Mjaasund Øyen. Pierwszymi mistrzami olimpijskimi w hokeju na sledgach byli Szwedzi, którzy w finale zwyciężyli reprezentację Norwegii. W meczu o brązowy medal Kanadyjczycy wygrali z Wielką Brytanią. Cztery lata później w Nagano do rywalizacji dołączyli Amerykanie i organizujący igrzyska Japończycy – tym razem w zawodach brali udział sami mężczyźni. Złoto w spotkaniu z Kanadyjczykami wywalczyli Norwegowie; brąz zdobyli Szwedzi.

Teemu Ilmari Selänne, (ur. 3 lipca 1970 w Helsinkach) – fiński hokeista. Reprezentant Finlandii, pięciokrotny olimpijczyk.Tomas Mikael "Tommy" Salo (ur. 1 lutego 1971 w Surahammar, Västmanland) – były szwedzki hokeista, reprezentant Szwecji, trzykrotny olimpijczyk. Działacz i trener hokejowy.

W turnieju podczas Igrzysk Paraolimpijskich w 2002 w Salt Lake City wzięło udział 6 reprezentacji: Kanady, Estonii, Japonii, Norwegii, Stanów Zjednoczonych i Szwecji. W finale Amerykanie pokonali broniących tytułu Norwegów, zdobywając po rzutach karnych (4:3) swoje pierwsze olimpijskie złoto. W meczu o trzecie miejsce Szwedzi zwyciężyli Kanadyjczyków również po rzutach karnych (2:1).

Detroit Red Wings – amerykański klub hokejowy z siedzibą w Detroit (Michigan), występujący w lidze NHL. Jeden z najbardziej utytułowanych klubów NHL (do tej pory zdobył jedenaście razy Puchar Stanleya oraz 25 innych drużynowych trofeów ligi NHL). Red Wings 55 razy grali w play-offach NHL, należy do nich też rekord największej ilości zwycięstw: 62 w sezonie 1995–1996. Zespół należy do Oryginalnej Szóstki."Cud na lodzie" (ang. "Miracle on Ice") - mecz rundy medalowej hokeja na lodzie mężczyzn podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Lake Placid; rozegrany 22 lutego 1980. Zespół USA składający się z zawodników amatorów, prowadzony przez trenera Herba Brooksa, pokonał (4:3) drużynę ZSRR uznawaną za najlepszą na świecie. Następnie USA zdobyła złoty medal wygrywając w spotkaniu finałowym z Finlandią, która ostatecznie zajęła czwarte miejsce. ZSRR zdobył srebrny medal zwyciężając w meczu o trzecie miejsce Szwecję. W ramach obchodów 100-lecia swojego istnienia, Międzynarodowa Federacja Hokeja na Lodzie (IIHF) w 2008 wybrała "Cud na lodzie" jako wydarzenie stulecia numer jeden w międzynarodowej historii hokeja.

W Turynie w 2006 roku w turnieju rywalizowało osiem reprezentacji. Zadebiutowały będąca gospodarzem turnieju reprezentacja Włoch oraz reprezentacja Niemiec. Do turnieju wrócili Brytyjczycy, których nie było w Salt Lake City. Po raz pierwszy od 1994 roku swoich przedstawicieli nie miała Estonia. Dzięki wygranej z Norwegią Kanadyjczycy zdobyli swoje pierwsze olimpijskie złoto w turnieju hokeja na sledgach. Brązowy medal zdobyli Amerykanie, którzy pokonali debiutujących Niemców.

XV Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 1988 rozegrane zostały w największym mieście kanadyjskiej prowincji Alberta. W dniach 13 - 28 lutego w zmaganiach sportowych zmierzyło się 1423 zawodników (w tym 1110 mężczyzn i 313 kobiet) z 57 krajów. Igrzyska otworzyła gubernator Kanady Jeanne Sauvé.Japonię na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 reprezentowało 156 zawodników. Był to szesnasty start Japonii na zimowych igrzyskach olimpijskich.
Amerykanin Steve Cash, najbardziej utytułowany zawodnik hokeja na sledgach na zimowych igrzyskach paraolimpijskich (trzy złote i jeden brązowy medal)

Do rywalizacji w turnieju w Vancouver w 2010 roku przystąpiło 8 zespołów, w tym debiutujące reprezentacje Czech i Korei Południowej. Półfinałowa porażka będącej gospodarzem i broniącej tytułu z poprzedniego turnieju reprezentacji Kanady z reprezentacją Japonii była największą niespodzianką turnieju. W meczu o brązowy medal gospodarze ulegli reprezentacji Norwegii. W meczu o mistrzostwo olimpijskie Amerykanie wygrali z Japończykami 2:0.

BBC News Channel (do 20 kwietnia 2008 BBC News 24) – brytyjski kanał informacyjny, dostępny tylko w przekazie cyfrowym (naziemnym i satelitarnym) oraz w sieciach kablowych i właściwie tylko na terenie Wielkiej Brytanii. Jednak jego odbiór w Polsce jest możliwy.Finasteryd (łac. Finasteridum) – organiczny związek chemiczny z grupy steroidów, syntetyczny związek 4-azasteroidowy. Jest inhibitorem enzymu 5-α-reduktazy, przekształcającego testosteron w jego bardziej aktywną formę, 5-alfa-dihydrotestosteron (DHT). Stosowany jako lek u mężczyzn z łagodnym przerostem stercza oraz w leczeniu łysienia typu męskiego (androgenicznego).

W Soczi w 2014 roku ponownie rywalizowało 8 reprezentacji. Zadebiutowali Rosjanie, natomiast pierwszy raz od igrzysk w Nagano w turnieju nie było reprezentacji Japonii. W finale Amerykanie pokonali gospodarzy 1:0. Jedyną bramkę zdobył Joshua Sweeney, weteran wojny w Afganistanie. Brązowy medal zdobyli Kanadyjczycy po wygranej 3:0 w spotkaniu z Norwegią.

Reprezentacja Wielkiej Brytanii w hokeju na lodzie mężczyzn – kadra Wielkiej Brytanii w hokeju na lodzie mężczyzn. Jedna z najstarszych reprezentacji narodowych na świecie, jednak pomimo wielu występów na międzynarodowych turniejach uzyskała tylko kilka tytułów.Szwajcarię na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1928 reprezentowało 30 zawodników (sami mężczyźni). Był to pierwszy start reprezentacji Szwajcarii na zimowych igrzyskach olimpijskich.

W Pjongczangu w 2018 roku po raz pierwszy od turnieju w Lillehammer w turnieju wzięła udział również kobieta, jako druga w historii, Norweżka Lena Schrøder. Wygrana z reprezentacją Kanady dała Amerykanom trzeci z rzędu i czwarty w historii złoty medal olimpijski w hokeju na sledgach (trzy złote i jeden brązowy medal wywalczył Amerykanin Steve Cash, najbardziej utytułowany zawodnik w historii dyscypliny na igrzyskach; po trzy złote krążki zdobyli: Josh Pauls, Adam Page i Nikko Landeros). Swój pierwszy medal zdobyła reprezentacja Korei, która w meczu o brąz pokonała reprezentację Włoch.

Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2022, oficjalnie znane jako XXIV Zimowe Igrzyska Olimpijskie – igrzyska, które będą planowo organizowane przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl). Kalendarz i procedura aplikacji na stanowisko organizatora została ogłoszona przez MKOl w październiku 2012 roku, ustalono termin zgłaszania wniosków do 14 listopada 2013. Komitet Wykonawczy MKOl dokona oficjalnie przeglądu ofert wszystkich miast kandydujących, w lipcu 2014 r., a następnie w głosowaniu ograniczy do trzech lub czterech miast. Z tej mniejszej listy, miasto gospodarz zostanie wybrane rok później, w dniu 31 lipca 2015 r. na 127. sesji MKOl w Kuala Lumpur.XVIII Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się na terenie Japonii (głównie w miejscowości Nagano) w 1998 roku. Startowało 2117 zawodników z 72 krajów.

Przepisy[ | edytuj kod]

Turniej paraolimpijski w hokeju na sledgach jest przeznaczony dla zawodników z uszkodzeniami kończyn dolnych, które uniemożliwiają uczestnictwo w hokeju na lodzie dla pełnosprawnych sportowców, takimi jak amputacje, ankyloza, artrogrypoza, ograniczona siła mięśni, ataksja, atetoza, różnice w długości nóg większe niż 7 centymetrów lub porażenie. Zasady w hokeju na sledgach podczas igrzysk paraolimpijskich są zbieżne z zasadami wdrożonymi przez IIHF na igrzyskach olimpijskich, z odpowiednimi modyfikacjami dotyczącymi głównie sprzętu dostosowanego do niepełnosprawności olimpijczyków. Zamiast łyżew zawodnicy korzystają ze sledgy (sanek z łyżwami zamiast płóz), a zamiast jednego kija hokejowego, sportowcy są wyposażeni w dwa mniejsze kije z łopatką do uderzania krążka na jednym końcu trzonka i metalowymi zębami służącymi do odpychania się od lodu na drugim.

X Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się w Vancouver w Kanadzie w dniach 12 - 21 marca 2010. Były to pierwsze zimowe igrzyska paraolimpijskie rozgrywane w Kanadzie, a po raz drugi w Ameryce Północnej. Główna wioska olimpijska i zawody górskie miały miejsce na terenach olimpijskich w Whistler.Słowenia na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 – kadra sportowców reprezentujących Słowenię na igrzyskach w 2014 roku w Soczi. Kadra liczy 66 sportowców.

Zespół może składać się maksymalnie z trzynastu zawodników z pola i dwóch bramkarzy, przy czym na lodowisku w jednej chwili może znajdować się nie więcej niż sześciu zawodników. Do zmian może dojść w dowolnym momencie rozgrywki. Ławki rezerwowych muszą mieć z przodu pleksi oraz wejścia umożliwiające zawodnikom dostęp do lodowiska bez udziału osób trzecich.

XXIII Zimowe Igrzyska Olimpijskie – odbędą się w południowokoreańskim Pyeongchang w dniach 9 - 25 lutego 2018 roku. Gospodarz igrzysk został wybrany przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski 6 lipca 2011 roku w Durbanie. Pyeongchang wygrało już w pierwszej rundzie głosowania uzyskując 63 głosy, pokonując drugie Monachium o 38 głosów, a francuskie Annecy o 45 głosów. Południowokoreańskie miasto już dwukrotnie ubiegało się o organizację zimowych igrzysk olimpijskich w 2010 i 2014 roku, lecz bezskutecznie.Garmisch-Partenkirchen - powiatowa gmina targowa i uzdrowisko w południowych Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, w regionie Oberland, siedziba powiatu Garmisch-Partenkirchen. Leży u podnóża Alp. Liczba mieszkańców wynosi 26,2 tys. (stan z 31 grudnia 2011) i ma 205,66 km² powierzchni. Jest to jeden z najsilniej rozwijających się ośrodków w Bawarii, miejscowość nie ma statusu miasta. Jest położona na wysokości 708 m n.p.m. i jest znanym ośrodkiem narciarskim.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Salt Lake City (dosł. Miasto nad Jeziorem Słonym) – miasto w zachodniej części Stanów Zjednoczonych i stolica stanu Utah, położone nad rzeką Jordan, na wschód od Wielkiego Jeziora Słonego.
70. Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2006 organizowane przez IIHF odbyły się w Rydze w dniach 5 maja - 21 maja. Oto miejsca pozostałych rozgrywek:
Atetoza (gr. ατηετηορ = nieuporządkowany) – zaburzenie neurologiczne, polegające na występowaniu niezależnych od woli, nierytmicznych, powolnych ruchów zlokalizowanych w kończynach górnych, których największe natężenie dotyczy ich dystalnych (końcowych) odcinków, osiągając największe nasilenie w obrębie palców. Ruchy atetotyczne są skutkiem nieskoordynowanych skurczów mięśni agonistycznych i antagonistycznych; mogą być objawem uszkodzenia jądra ogoniastego, skorupy lub gałki bladej. W dyskinetycznej postaci porażenia mózgowego dziecięcego atetoza może występować łącznie z ruchami pląsawicznymi, stanowiąc objaw zwany choreoatetozą.
XXII Zimowe Igrzyska Olimpijskie – odbędą się w rosyjskiej miejscowości Soczi w dniach 7 - 23 lutego 2014 roku. Zawody oprócz Soczi odbędą się również w Krasnej Polanie.
Stany Zjednoczone na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1936 reprezentowało 55 zawodników: 46 mężczyzn i dziewięć kobiet. Był to czwarty start reprezentacji Stanów Zjednoczonych na zimowych igrzyskach olimpijskich.
XIX Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się w amerykańskiej miejscowości Salt Lake City w 2002. Startowało 2527 zawodników z 78 krajów. Igrzyska otworzył prezydent USA George W. Bush.
Rosja na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014 – kadra sportowców reprezentujących Rosję na igrzyskach w 2014 roku w Soczi. Kadra liczy 225 sportowców.

Reklama