• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Historia Chin



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] [5] [6] 7 [8]
    Przeczytaj także...
    Era militarystów (chiń.: 軍閥時代; pinyin: Jūnfá shídài) – okres w historii Republiki Chińskiej przypadający na lata 1916-1928. Czasy te to okres największego rozbicia Chin. Wiele regionów stało się de facto niezależnymi państwami władanymi przez lokalnych watażków lub koterie.Palenie ksiąg i grzebanie uczonych – okres w historii Chin pomiędzy 213 a 206 rokiem p.n.e., kiedy prowadzono politykę niszczenia klasycznych ksiąg chińskich i prześladowania konfucjańskich uczonych.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Goldin 2020 ↓, s. 2.
    2. Goldin 2020 ↓, s. 15, 18.
    3. Goldin 2020 ↓, s. 18 - 21.
    4. Goldin 2020 ↓, s. 22.
    5. Goldin 2020 ↓, s. 22 - 29, 39.
    6. Goldin 2020 ↓, s. 29 - 30, 32 - 35.
    7. Goldin 2020 ↓, s. 62 - 63, 73, 76 - 79, 81, 282 - 287.
    8. Künstler 1994 ↓, s. 57 - 58, 74 - 75.
    9. Goldin 2020 ↓, s. 63 - 64.
    10. Goldin 2020 ↓, s. 64 - 68.
    11. Goldin 2020 ↓, s. 69 - 70.
    12. Goldin 2020 ↓, s. 68 - 73.
    13. Goldin 2020 ↓, s. 73.
    14. Goldin 2020 ↓, s. 62 - 63, 66, 70 - 73, 75 - 79.
    15. Goldin 2020 ↓, s. 84 - 85.
    16. Goldin 2020 ↓, s. 73 - 75.
    17. Goldin 2020 ↓, s. 91 - 92, 96.
    18. Goldin 2020 ↓, s. 92.
    19. Goldin 2020 ↓, s. 92 - 93, 96.
    20. Goldin 2020 ↓, s. 93 - 95, 103.
    21. Loewe i Shaughnessy 1999 ↓, s. 345.
    22. Goldin 2020 ↓, s. 109, 113.
    23. Ulrich Theobald: Zhanguoce 戰國策 (ang.). CHINAKNOWLEDGE – a universal guide for China studies. [dostęp 1 listopada 2020].
    24. Goldin 2020 ↓, s. 103.
    25. Künstler 1994 ↓, s. 62.
    26. Loewe i Shaughnessy 1999 ↓, s. 552.
    27. Goldin 2020 ↓, s. 446.
    28. Loewe i Shaughnessy 1999 ↓, s. 553 - 565.
    29. Künstler 1994 ↓, s. 62 - 63.
    30. Ulrich Theobald: wu ba 五霸, the Five Hegemonial Lords (ang.). CHINAKNOWLEDGE – a universal guide for China studies. [dostęp 2 listopada 2020].
    31. Goldin 2020 ↓, s. 281.
    32. Goldin 2020 ↓, s. 108, 113 - 115, 118 - 119, 139 - 142.
    33. Loewe i Shaughnessy 1999 ↓, s. 593, 596, 602 - 603.
    34. Goldin 2020 ↓, s. 447 - 449.
    35. Goldin 2020 ↓, s. 109, 117, 125 - 132, 139 - 140, 281 - 282.
    36. Künstler 1994 ↓, s. 64, 73 - 74.
    37. Goldin 2020 ↓, s. 266 - 270, 288.
    38. Künstler 1994 ↓, s. 75.
    39. Goldin 2020 ↓, s. 266.
    40. Künstler 1994 ↓, s. 66.
    41. Goldin 2020 ↓, s. 282 - 284, 288 - 289.
    42. Loewe i Shaughnessy 1999 ↓, s. 804.
    43. Goldin 2020 ↓, s. 114, 147 - 148, 282, 289, 295.
    44. Künstler 1994 ↓, s. 76 - 77.
    45. Goldin 2020 ↓, s. 147 - 154.
    46. Rodziński 1974 ↓, s. 77 - 79.
    47. Künstler 1994 ↓, s. 110 - 111.
    48. Goldin 2020 ↓, s. 153 - 154.
    49. Rodziński 1974 ↓, s. 79 - 82.
    50. Goldin 2020 ↓, s. 155 - 158.
    51. Goldin 2020 ↓, s. 162 - 164, 182.
    52. Goldin 2020 ↓, s. 165 - 168.
    53. Künstler 1994 ↓, s. 116.
    54. Goldin 2020 ↓, s. 169 - 172.
    55. Goldin 2020 ↓, s. 173 - 174, 295 - 296.
    56. Goldin 2020 ↓, s. 174 - 176.
    57. Goldin 2020 ↓, s. 176 - 177.
    58. Künstler 1994 ↓, s. 136.
    59. Goldin 2020 ↓, s. 180 - 182.
    60. Goldin 2020 ↓, s. 182 - 187, 191 - 192, 329.
    61. Goldin 2020 ↓, s. 192.
    62. Goldin 2020 ↓, s. 184, 187 - 188.
    63. Goldin 2020 ↓, s. 189 - 190.
    64. Goldin 2020 ↓, s. 180, 190 - 191.
    65. Goldin 2020 ↓, s. 2, 191.
    66. Fairbank 2003 ↓, s. 184.
    67. Fairbank 2003 ↓, s. 188.
    68. Fairbank 2003 ↓, s. 191.
    69. Fairbank 2003 ↓, s. 194.
    70. Fairbank 2003 ↓, s. 210–211.
    71. Fairbank 2003 ↓, s. 216.
    72. Khoo, Salma Nasution. (2008). Sun Yat Sen in Penang. Areca publishing. ​ISBN 983-42834-8-2​, ​ISBN 978-983-42834-8-3​.
    73. Tang Jiaxuan. [2011] (2011). Heavy Storm and Gentle Breeze: A Memoir of China’s Diplomacy. HarperCollins publishing. ​ISBN 0-06-206725-7​, ​ISBN 978-0-06-206725-8​.
    74. Yan, Qinghuang. (2008). The Chinese in Southeast Asia and beyond: socioeconomic and political dimensions. World Scientific publishing. ​ISBN 981-279-047-0​, ​ISBN 978-981-279-047-7​. s. 182–187.
    75. Lane, Roger deWardt. (2008). Encyclopedia Small Silver Coins. ​ISBN 0-615-24479-3​, ​ISBN 978-0-615-24479-2​.
    76. Fairbank 2003 ↓, s. 260.
    77. Fairbank 2003 ↓, s. 232.
    78. Fu, Zhengyuan. (1993). Autocratic tradition and Chinese politics (Cambridge University Press. ​ISBN 0-521-44228-1​, ​ISBN 978-0-521-44228-2​). s. 153–154.
    79. Ch’ien Tuan-sheng. The Government and Politics of China 1912–1949. Harvard University Press, 1950; rpr. Stanford University Press. ​ISBN 0-8047-0551-8​, ​ISBN 978-0-8047-0551-6​. s. 83–91.
    80. Ernest Young, „Politics in the Aftermath of Revolution,” in John King Fairbank, ed., The Cambridge History of China: Republican China 1912–1949, Part 1 (Cambridge University Press, 1983; ​ISBN 0-521-23541-3​, ​ISBN 978-0-521-23541-9​), s. 228.
    81. South China morning post. Sun Yat-sen’s durable and malleable legacy. 26 kwietnia 2011.
    82. South China morning post. 1913–1922. 9 stycznia 2003.
    83. Kirby, William C. (2000). State and economy in republican China: a handbook for scholars, volume 1. Harvard publishing. ​ISBN 0-674-00368-3​, ​ISBN 978-0-674-00368-2​. s. 59.
    84. Bergère & Lloyd: 273.
    85. Ch’ien Tuan-sheng. The Government and Politics of China 1912–1949. Harvard University Press, 1950; rpr. Stanford University Press. ​ISBN 0-8047-0551-8​, ​ISBN 978-0-8047-0551-6​. s. 83–91.
    86. Tung, William L. [1968] (1968). The political institutions of modern China. Springer publishing. 1968 ​ISBN 90-247-0552-5​, ​ISBN 978-90-247-0552-8​. s. 92.
    87. Gao. James Zheng. [2009] (2009). Historical dictionary of modern China (1800–1949). Scarecrow press. ​ISBN 0-8108-4930-5​, ​ISBN 978-0-8108-4930-3​. s. 251.
    88. Barnouin, Barbara i Yu Changgen. Zhou Enlai: A Political Life. Hong Kong: Chinese University of Hong Kong, 2006. ​ISBN 962-996-280-2​. 2011. s. 62.
    89. Cook, Chris Cook. Stevenson, John. (2005). The Routledge Companion to World History Since 1914. Routledge. ​ISBN 0-415-34584-7​. s. 376.
    90. Burkitt, Laurie; Scobell, Andrew; Wortzel, Larry M. (July 2003). The lessons of history: The Chinese people’s Liberation Army at 75. Strategic Studies Institute. s. 340–341. ​ISBN 1-58487-126-1​.
    91. Margolin 1999 ↓, s. 510.
    92. John Fairbank and Merle Goldman, China: A New History (Cambridge: The Belknap Press of Harvard University Press, 2002), 349.
    93. Encyklopedia Historyczna Świata. Tom X. Kraków: Wydawnictwo Opres, 2002. ISBN 83-85909-72-9.
    94. Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004. ISBN 83-88542-68-0.
    95. Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki. Tom 5. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995. ISBN 83-01-11894-6.
    96. Gaddis 2005, s. 142.
    97. Kempe, Frederick (2011). Berlin 1961. Penguin Group (USA). s. 42. ​ISBN 0-399-15729-8​.
    98. Encyklopedia Historyczna Świata. Tom X. Kraków: Wydawnictwo Opres, 2002, s. 143. ISBN 83-85909-72-9.
    99. Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004, s. 230–231. ISBN 83-88542-68-0.
    100. Janicki 1981 ↓, s. 150.
    101. Janicki 1981 ↓, s. 150–152.
    102. Zagadnienia Międzynarodowego Ruchu Robotniczego, z. 6, PAP, Warszawa 1964, s. 21.
    103. Andrzej Halimarski, Trzy kręgi polityki zagranicznej Chin, Warszawa 1982, s. 78, 213.
    104. Strzały nad Ussuri. [dostęp 2011-03-27].
    105. Zbigniew Moszumański, Jolanta Czarnotta-Mączyńska, „Ussuri 1969”; seria Największe Bitwy XX Wieku, Warszawa, 1997.
    106. Encyklopedia historyczna świata. Tom VII. Kraków: Wyd. Opres, 2003. ISBN 83-85909-80-X.
    107. Ł.A. Kariakin, W.I. Moisjejew, Wojennaja tiechnika i woorużenije Kitaja. Wypusk pierwyj. Tanki, Sarańsk 200, s. 108 (ros.).
    108. Robert Sherrod (1963). „Nehru:The Great Awakening”. The Saturday Evening Post 236 (2): s. 60–67.
    109. Robert L. Hardgrave Jr., Stanley A. Kochanek India: Government and Politics in a Developing Nation, 2008, s. 503.
    110. Ranabir Samaddar Refugees and the State:Practices of Asylum and Care in India, 1947-2000, 2003, s. 285.
    111. IV.18. Chiny zdradzają Nehru. W: Durga Das: Indie. Od Curzona do Nehru i później. Wstęp Zakir Hussain. Wyd. 1. Warszawa: India EU Council, 2009, s. 376–383. ISBN 978-83-9289-490-2.
    112. Yogendra Kumar Malik (1988). India: The Years of Indira Gandhi. Brill Publishers. ​ISBN 978-90-04-08681-4​. s. 120–121.
    113. Bajpai, G. S. (1999). China’s Shadow Over Sikkim: The Politics of Intimidation. Lancer Publishers. p. 210. ​ISBN 978-1-897829-52-3​.
    114. Suraiya, Jug (14 maja 2011). „Dealing with a Superpower by Zulfiqar Ali Bhutto”. Bombay Times. The Times Group of India.
    115. Government Officials (1962). Zulfiqar Ali Bhutto’s historic visit to China (Television Production). Beijing, People’s Republic of China: Government of China and Pakistan.
    116. Malik, Ahmad Rashid (2009). Pakistan-Japan Relations: Continuity §Convergence and Divergence (1971–1977). United States, Canada, and Pakistan: Routledge Publications. s. 145–190. ​ISBN 0-203-89149-X​.
    117. Margolin 1999 ↓, s. 488.
    118. Janicki 1981 ↓, s. 158–160.
    119. Janicki 1981 ↓, s. 161–162.
    120. Janicki 1981 ↓, s. 162.
    121. Janicki 1981 ↓, s. 162–163.
    122. M. Legris, Qui sont les „prochinois” en France w Le Monde 31,03,1968.
    123. Janicki 1981 ↓, s. 165–166.
    124. Janicki 1981 ↓, s. 166–167.
    125. Janicki 1981 ↓, s. 170–172.
    126. Elez Biberaj, Albania and China (Boulder: Westview Press, 1986), s. 27.
    127. Elez Biberaj, Albania and China (Boulder: Westview Press, 1986), 40.
    128. Enver Hoxha, Selected Works: 1966–1975, vol. 4 (Tirana: 8 Nëntori Publishing House, 1982), 666–667, 668.
    129. Jakub Polit: Chiny. Warszawa: Wydawnictwo Trio, 2004, s. 281. ISBN 83-88542-68-0.
    130. Owen Pearson. Albania in the Twentieth Century: A History Vol. III. New York: St. Martin’s Press. 2006. s. 628.
    131. Fairbank 2003 ↓, s. 379.
    132. Fairbank 2003 ↓, s. 394–395.
    133. Boland-Crewe i Lea 2002 ↓, s. 45.
    134. Osterhammel 1999 ↓, s. 664.
    135. Boland-Crewe i Lea 2002 ↓, s. 52.
    136. Boland-Crewe i Lea 2002 ↓, s. 50.
    137. Boland-Crewe i Lea 2002 ↓, s. 55.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Tara Boland-Crewe, David Lea: The Territories of the People’s Republic of China. Londyn: Europa Publications Limited, 2002. ISBN 1-85743-149-9. OCLC 956100895. (ang.)
  • Jürgen Osterhammel: China. W: Judith M. Brown, Wm. Roger Louis: The Oxford History of the British Empire. Wyd. 1 - reprint 2004. T. IV: The Twentieth Century. Oxford: Oxford University Press, 1999, s. 643-666. ISBN 0-19-820564-3. (ang.)
  • John Fairbank: Historia Chin. Warszawa: Bellona, 2003. ISBN 83-11-1109726-7.
  • Paul R. Goldin: Routledge Handbook of Early Chinese History. New York: Routledge, 2020. ISBN 978-0-367-58066-7.
  • Janusz Janicki: Lewacy. Warszawa: Książka i Wiedza, 1981.
  • Mieczysław Jerzy Künstler: Dzieje Kultury Chińskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, 1994. ISBN 83-04-03773-4.
  • Martin Loewe, Edward Shaughnessy: Cambridge History of Ancient China. Cambridge: Cambridge University Press, 1999. ISBN 0-521-47030-7.
  • Jean-Loius Margolin: Czarna Księga Komunizmu. Warszawa: Pruszyński, 1999. ISBN 83-7180-326-5.
  • Witold Rodziński: Historia Chin. Warszawa: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1974.
  • Dou Wu, imię publiczne: Youping, chiń 游平 (ur. ? – zm. 25 października 168 roku w Luoyangu) – ojciec cesarzowej wdowy Dou i regent na początku panowania cesarza Linga (168 - 189). Epoka Trzech Królestw (chiń. trad. 三國時代, chiń. upr. 三国时代, pinyin: Sānguó shídài; 220 - 265) - za datę jej początku uznaje się najczęściej upadek dynastii Han w 220 r. Dla wielu chińskich historyków Epokę otwiera jednak już powstanie Żółtych Turbanów w 184 r. W 220 r. Cesarstwo rozpadło się na trzy oddzielne państwa: Shu Han (蜀漢, zwane także Shu, 蜀), Wei (魏) oraz Wu (吳).


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] [5] [6] 7 [8]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Cesarzowa wdowa (ang: Empress Dowager, chin., kor. i jap.: 皇太后), tytuł nadawany czasami matce chińskiego lub japońskiego cesarza, często związany ze sprawowaniem władzy w imieniu małoletniego syna (regent). Wpływy uzyskane w czasie tych rządów często pozostawały również w okresie pełnoletności cesarza.
    Chen Jiongming (ur. 13 stycznia 1878 w Haifengu, zm. 22 września 1933 w Hongkongu) – chiński polityk i wojskowy, militarysta.
    Xianbei chiń. upr.: 鲜卑; chiń. trad.: 鮮卑; pinyin: Xiānbēi; Wade-Giles: Hsien-pei – azjatycki lud koczowniczy, od III w. p.n.e. zajmujący terytoria na północny zachód od Chin, który w IV wieku założył szereg państw na terenie północnych Chin, w tym cesarstwo Północnej dynastii Wei (386 - 535).
    Wuyue (chiń. upr.: 吴越国; chiń. trad.: 吳越國; pinyin: Wúyuè Guó) – krótkotrwałe państwo w nadbrzeżnych Chinach, jedno z Dziesięciu Królestw.
    Aisin Gioro Puyi, trad. chin. 溥儀; upr. chin. 溥仪, (ur. 6 lutego 1906, zm. 17 października 1967) – ostatni cesarz Chin. Należał do mandżurskiej dynastii Qing, zmuszony w 1912 roku do abdykacji. Od 1934 roku cesarz marionetkowego państwa Mandżukuo, a od 1945 roku więzień – najpierw radziecki, a potem chiński. Po uwolnieniu w 1959 roku został zwykłym obywatelem Chińskiej Republiki Ludowej i pracował jako ogrodnik, a potem archiwista.
    Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po 1701, wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego. Terytorium Królestwa Prus obejmowało dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.
    Korupcja (łac. corruptio – zepsucie) – nadużycie stanowiska publicznego w celu uzyskania prywatnych korzyści. Korupcja może w praktyce powstawać niezależnie od formy rządów. Poziom korupcji może być bardzo różny, od drobnych przypadków wykorzystania wpływu lub faworyzowania w celu wyświadczenia lub oddania przysługi, do kleptokracji (rządów złodziei), gdzie porzucone zostają nawet zewnętrzne pozory uczciwości.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.187 sek.