Hipowolemia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hipowolemia (łac. hypovolaemia) – stan, w którym w łożysku naczyniowym znajduje się zbyt mała ilość płynu (krwi) do jego objętości, tym samym nie zapewnia wystarczających warunków do funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego.

Zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, SIRS (akronim od ang. systemic inflammatory response syndrome) – niespecyficzny, czyli mający różne przyczyny, proces zapalny.Krew (łac. sanguis, stgr. αἷμα, haima) – płyn ustrojowy, który za pośrednictwem układu krążenia pełni funkcję transportową oraz zapewnia komunikację pomiędzy poszczególnymi układami organizmu. Krew jest płynną tkanką łączną, krążącą w naczyniach krwionośnych (układ krwionośny zamknięty) lub w jamie ciała (układ krwionośny otwarty). W szerokiej definicji obejmuje krew obwodową i tkankę krwiotwórczą, a w wąskiej tylko tę pierwszą. Jako jedyna (wraz z limfą) występuje w stanie płynnym. Dziedzina medycyny zajmująca się krwią to hematologia.

Stopień wypełnienia naczyń najbardziej odbija się na powrocie żylnym a tym samym na możliwości napełniania prawej komory określanej przez obciążenie wstępne prawej komory (lub ciśnienie napełniania prawej komory). Ponieważ serce jest pompą tylko tłoczącą (nie ssącą), jeśli ciśnienie to spadnie poniżej 3–4 cm słupa wody, serce pracuje „na pusto” i nie jest w stanie zapewnić tkankom odpowiedniej ilości krwi. Stan taki, jak długo jeszcze pacjent jest wydolny krążeniowo, nazywa się hipowolemią. Kiedy zaczynają się objawy niewydolności nazywa się już wstrząsem hipowolemicznym. Ciśnienie napełniania prawej komory ocenia się orientacyjnie przez obserwację napełnienia naczyń szyjnych, obiektywny jest pomiar ośrodkowego ciśnienia żylnego.

Anafilaksja (łac. anaphylaxia, commotus anaphylaciticus; ang. anaphylaxis, anaphylactic shock) to rodzaj ciężkiej reakcji alergicznej lub niealergicznej, która ma charakter ogólnoustrojowy. Słowo anafilaksja pochodzi z greki: ana – oznacza na przeciwieństwo, a phyl – ochrona. Jej definicję podali w 1902 roku Paul Portier i Charles Richet.Wstrząs - nagły kliniczny stan zagrożenia życia, w którym na skutek dysproporcji między zapotrzebowaniem a dostarczeniem odpowiedniej ilości tlenu i substancji odżywczych do komórek organizmu dochodzi do upośledzenia funkcji i niewydolności wielu narządów. Może mieć różne przyczyny, jednak przebieg w większości przypadków jest podobny i ma podobne skutki – może prowadzić do utraty przytomności, niewydolności wielonarządowej, a nawet zgonu.

Powodów utraty objętości płynu wewnątrznaczyniowego może być wiele, np:

  • utrata krwi
  • krwawienie zewnętrzne
  • krwawienie wewnętrzne
  • utrata płynu wewnątrzkomórkowego bez utraty krwinek
  • odwodnienie z powodu zbyt małej podaży płynów lub ich zbyt dużej utraty
  • ucieczka płynu poza obręb naczyń krwionośnych (tzw. trzeciej przestrzeni)
  • zaleganie krwi w patologicznie poszerzonych naczyniach.
  • Mechanizmy kompensacyjne umożliwiają funkcjonowanie organizmu przy zmniejszonej objętości płynu wewnątrznaczyniowego. Polegają one na redystrybucji płynu z tkanek, z komórek, obkurczeniu naczyń żylnych (gł. skórnych, trzewnych i mięśniowych) i skierowaniu go do krążenia centralnego.

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.Trzecia przestrzeń, woda lub płyn transcelularny lub inaczej transkomórkowy – klasyczne pojęcie z dziedziny fizjologii, które ma największe znaczenie w patologii i w patologii odnosi się do zachowania wody w pewnych stanach patologicznych, często bardzo różnych od siebie, których wspólną cechą jest niedostępność dla organizmu części obecnej w nim wody. Stąd funkcjonalne rozumienie „przestrzeni”. W stanie fizjologii płyn transcelularny stanowi niewielką część (2-3%) przestrzeni zewnątrzkomórkowej, na którą składają się: płyny przewodu pokarmowego, dróg oddechowych, moczowych, surowiczych jam ciała (otrzewnej, opłucnej i osierdzia), płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn w jamie stawowej, gałkach ocznych.

    Określenie „zbyt mała” nie oznacza konkretnej wartości poniżej prawidłowej objętości krwi, ponieważ istnieją stany, w których ulega patologicznemu powiększeniu objętość naczyń (Anafilaksja, SIRS, neurogenna wazodylatacja) i, pomimo prawidłowej objętości krwi, prawa komora jest słabo napełniana, a serce pracuje „na pusto”. Dlatego stworzono pojęcia:

  • hipowolemia bezwzględna – obniżona jest objętość krwi;
  • hipowolemia względna – objętość krwi, mimo że prawidłowa, nie wystarcza do wypełnienia patologicznie powiększonego łożyska naczyniowego.
  • Możliwe są sytuacje, kiedy występuje kombinacja obu zjawisk: np. odwodnienie z powodu gorączki połączone z porażeniem naczyń w przebiegu sepsy, a oba stany wyzwolone przez zapalenie płuc.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Hiperwolemia




  • Reklama