Heze Shenhui

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Heze Shenhui (ur. 684, zm. 758; chiń. 荷澤神會, pinyin Hézé Shénhuì; kor. 하택신회 Hat’aek Sinhwe; jap. Kataku Jinne; wiet. Hà Trạch Thần Hội) – chiński mistrz chan, założyciel szkoły heze, który zmienił kierunek rozwoju chanu.

Wu wei (chin. trad. 無為, upr. 无为, pinyin: wú wéi; kor. muwi, jap. mui, wiet. vô vi, tyb. bja.bral) – podstawowa zasada taoizmu, mówiąca o tym, że należy pozwolić rzeczom istnieć zgodnie z naturą, a zdarzenia mają biec tak, jak biec mają, bez wszelkiej ingerencji i narzucania czegokolwiek. Po chińsku wu wei znaczy "niedziałanie". Odnosząc się do życia jednostki, wuwei przeciwstawia się wszelkiemu formalizmowi dotyczącego moralności, wszelkim przykazaniom, czy zaleceniom, które są sztuczne i maskują prawdziwe uczucia. Człowiek nie powinien być dobry dlatego, że takie ma rozkazy, czy zalecenia, tylko powinno to być dla człowieka w pełni naturalne, nie powinno wymagać od niego jakiegokolwiek wysiłku. Duchowy stan całkowitej naturalności, pozwalający, w myśl zasady wuwei, czynić dobro bez wysiłku/starania się, nazywa się w taoizmie Mocą lub Cnotą (chin. de). W taoizmie politycznym zasada wu wei głosi, że najlepszy władca to taki, który powstrzymuje się od ingerencji. Polityczna zasada wu wei jest najbliższa anarchizmowi.Groty Dziesięciu Tysięcy Buddów, także Jaskinie Smoczych Wrót (chin. upr. 龙门石窟, chin. trad. 龍門石窟, pinyin Lóngmén Shíkū) – jedna ze świątyń wykutych w wapiennych skałach ciągnących się wzdłuż rzeki Yi He, w pobliżu miejscowości Longmen we wschodnich Chinach. Świątynie w Longmen poświęcone są Buddzie, indyjskiemu księciu, którego nauki stały się podstawą buddyzmu.

Życiorys[ | edytuj kod]

Urodził się w Xiangyangu w prowincji Hubei w rodzinie Gao (高). W młodości był taoistycznym uczonym, studiował teksty Zhuangzi i Laozi oraz chińską klasykę. Jednak później, być może w wieku 14 lat, stał się buddystą, wiele podróżował po Chinach i w końcu przyjął ordynację mnisią u mistrza Dharmy Haoyuana w klasztorze Guochang w Xiangyang. Jego biografia w Song gaoseng zhuan (Biografie wybitnych mnichów [dynastii] Song) podaje informację, że odkrył buddyzm podczas czytania Hou Hanshu (Księgi Późnej [Dynastii] Han).

Stupa (sanskr. स्तूप stūpa; pali थुप thūpa, język tajski: เจติย czedi; język laotański that; jap. 卒塔婆 sotoba, kopiec, szczyt) – najprostszy typ budowli sakralnej buddyjskiej, rzadziej dźinijskiej, wywodzącej się z Indii, pełniącej funkcję relikwiarza. Ze względu na architekturę jest niezwykle odporna na trzęsienia ziemi. Na terenie Sri Lanki ten typ budowli nosi nazwę dagoby, w Tajlandii – czedi, w Indonezji – candi, w Bhutanie, Nepalu i w Tybecie – czortenu, w Mongolii – suburganu.Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

Natomiast Guifeng Zongmi i Jingde chuandeng lu podają, że Shenhui najpierw przybył do Caoqi (Caoxi) aby praktykować w klasztorze Baolin Huinenga w wieku 14 lat. Napis na niedawno odkrytej steli podaje datę na 697 r. Nie wiadomo jak długo przebywał u mistrza, ale w 704 r. przyjął w Chang’anie pełną ordynację mnisią. Prawdopodobnie praktykował wtedy u kilku mistrzów chan na północy. Zongmi podaje informację, że Shenhui praktykował trzy lata u mistrza Shenxiu (606706), założyciela szkoły północnej. Następnie w latach 707–709 powrócił do Huinenga i praktykował u niego do samej śmierci mistrza w 713 r. Był wyróżniającym się uczniem i otrzymał przekaz Dharmy. Nie wiadomo co robił w latach 713–720. Ogólnie Song gaoseng chuan podaje, że wiele podróżował po słynnych miejscach Chin. W 720 r. osiadł w klasztorze Longxing w Nanyang, na północ od jego rodzinnego miasta. Według tej biografii zaczął się stawać znany, nawet w rejonie Luoyangu, chociaż wciąż szkoła północna chanu pod przewodnictwem mistrza Puji (651–739) miała zdecydowaną przewagę. W latach 730–732 Shenhui prowadził serię wykładów dla ludzi świeckich i mnichów, w których otwarcie atakował nauki i religijną genealogię mistrza Puji i Xiangmo Zanga ze szkoły północnej. Chodziło o brak przekazu szaty i misek założycielowi szkoły przez Piątego Patriarchę, które otrzymał Huineng. W końcu osiadł w Huatai na północnym wschodzie od Luoyangu.

Nanyang Huizhong (南陽慧忠 ur. 675, zm. 755) (kor. Namyang Hyech’ung ( ); jap. Nayō Echū ( ); wiet. Nam Dương Huệ Trung) – chiński mistrz chan. Był także znany jako Zhong Guoshi (Nauczyciel Narodowy Zhong).Songshan Puji (嵩山普寂; ur. 651, zm. 739) – chiński mistrz chan Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), uczeń Yuquana Shenxiu.

Był charyzmatycznym nauczycielem, który łatwo inspirował uczniów.

15 stycznia 732 r. w czasie wielkiego zgromadzenia w klasztorze Dayun w Huatai (prow. Hunan) wszedł na podwyższenie i w historycznej chwili ogłosił, że wielka organizacja chan w Chinach, zależna była do tej pory od Shenxiu, fałszywego Szóstego Patriarchy. Odtąd Heze poświęcił się propagandowym działaniom wspierającym południową szkołę nagłego oświecenia Huinenga. Szczególnie aktywnie działał w latach 732745, podróżując po całych Chinach i propagując nauki szkoły południowej wszędzie tam, gdzie do tej pory znany był tylko chan szkoły północnej. Główny atak na szkołę północną przeprowadził w 734 z okazji konferencji w klasztorze Wielkiej Chmury w Huatai. Wiadomo także, iż na jego wystąpieniach bywali mistrzowie Dharmy z klasztorów Fuxian i Heze, co może świadczyć o jego wcześniejszych z nimi kontaktach.

Luoyang (chin. upr.: 洛阳; chin. trad.: 洛陽; pinyin: Luòyáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej we wschodnich Chinach, w prowincji Henan, nad rzeką Luo He (dopływ Huang He). W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 1 391 054. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 156 510 mieszkańców. Ośrodek regionu sadowniczego i rzemiosła artystycznego; rowinięty przemysł środków transportu, maszynowy, bawełniany, spożywczy i gumowy; w mieście funkcjonują szkoły wyższe.Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.

W 745 r. mistrz Heze został zaproszony do Luoyangu i został mistrzem klasztoru Heze, od którego wzięła nazwę jego szkoła chan. Opublikował teksty: Xianzong ji (Księga ukazania Prawdy) i Putidamo nanzong ding shifei lun (Traktat o wyjaśnieniu prawdy i nieprawdy [z szacunku dla] południowej szkoły Bodhidharmy. Odbyła się również publiczna dyskusja między Heze i obrońcą szkoły północnej Chongyuanem. Właściwie to dopiero od jego zamieszkania w Luoyangu jego poglądy stały się bardziej znane i zaczęto rozróżniać. Dzięki jego wysiłkom nagłe oświecenie stało się w szkole chan ortodoksją i jest to tak charakterystyczny aspekt chanu, że różni go to od wszystkich innych tradycji buddyjskich.

Bodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.Jingzhou (chin.: 荆州; pinyin: Jīngzhōu) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, w prowincji Hubei. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 180 048. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 6 421 042 mieszkańców.

Jak wynika z jego Różnorakich dialogów, które zawierają rozmowy z mnichami i ludźmi świeckimi (głównie z okresu pobytu w Nanyang), walka ze szkołą północną i propagowanie szkoły południowej nie były jego jedynymi zainteresowaniami. Z niektórych przekazów wynika także, iż pracował nad biografią najbardziej tajemniczego z Sześciu Patriarchów - Trzeciego Patriarchy Sengcana.

Patriarchat zen – szczególna linia sukcesji patriarchów zen biegnąca od siedmiu buddów przeszłości, poprzez historycznego Buddę Siakjamuniego, patriarchów (chiń. zu (祖); kor. cho; jap. so; wiet. tổ) linii medytacyjnej Indii (dhyana), Chin (chan), Korei (sŏn) i Japonii (zen). Uważa się, że oficjalna linia przekazu kończy się na Huinengu – szóstym patriarsze chanu – gdyż nie dokonał od przekazu misek i szaty jednemu z wybranych uczniów, co było tradycyjnym symbolem. Od tej pory przekaz stał się "demokratyczny". Każdy oświecony uczeń otrzymywał potwierdzenie oświecenia i najczęściej stawał się kolejnym "patriarchą" w swojej linii przekazu Dharmy.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Około 753 r. cesarz Xuanzong na skutek intryg Luyi, zwolennika północnej szkoły chan i równocześnie cesarskiego cenzora, zesłał mistrza Heze na wygnanie na dalekie południe Chin. Zongmi twierdzi jednak, że atakowani przez Hezego mistrzowie szkoły północnej nie zaaprobowali tego zesłania, co dobrze świadczy o ich umiejętności wzniesienia się ponad podziały. Wszelkie informacje o tym zesłaniu wykazują, że nie było ono dotkliwe. Po rozmowie z cesarzem został wysłany najpierw do Yiyangu w Jiangxi, a potem do Wutangu (Jinxian, Hubei). W tym samym czasie w Wutangu przebywał mistrz chan Nanyang Huizhong (675775). Jak sugeruje John McRae, obaj mistrzowie spotkali się i późniejsza działalność Nayanga była kontynuacją działalności Hezego. W 754 r. został cesarskim edyktem przeniesiony do Xianyangu. Siódmego miesiąca tego roku nakazano mu zamieszkać w słynnym klasztorze Kaiyuan w Jingzhou, który był najważniejszym centrem buddyjskim w południowo-środkowych Chinach. Badacz ten traktuje także owo "zesłanie" mistrza jako "sponsorowaną przez cesarza podróż z wykładami". Dopiero po politycznym przewrocie, jakim była rebelia An Lushana 安祿山 (zginął w jej trakcie Luyi, prześladowca Hezego), Heze wrócił po 757 r. i odbudował zniszczony klasztor. Z powodu zebrania przez mistrza olbrzymich sum, mistrz został zaproszony do pałacu cesarskiego po powrocie do Chang’anu cesarza Suzonga (pan. 756-762. Ponieważ po rebelii skarbiec rządowy był pusty, postanowiono ordynować mnichów za odpowiednią opłatą. Heze włączył się w proces ordynowania nowych mnichów oraz zaangażował się także w zbiórkę pieniędzy dla nowego rządu i przyszłego cesarza Dazonga (pan.762779).

Daman Hongren (大滿弘忍, Wade-Giles Ta-man Hung-jen), ur. 601; zm. 674 [lub 602– 675]) (kor. Hongin (홍인 ); jap. Daiman Kōnin ( ); wiet. Hoằng Nhẫn) - piąty patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).(Dayi) Daoxin, (大醫道信; Wade-Giles (Ta-i) Tao-hsin (ur. 580, zm. 651) (kor. (Taeŭi) Tosin (도신 ) | jap. (Daii) Dōshin (ドウシン) | wiet. Đai I Đạo Tín) – chiński mistrz chan, Czwarty Patriarcha buddyzmu chan (jap. zen).

Dzięki jego dalszym staraniom, Huineng został wówczas oficjalnie uznany za Szóstego Patriarchę.

Zmarł podczas medytacji w nocy trzynastego dnia piątego miesiąca 758 r. w klasztorze Kaiyuan. Najpierw poprosił uczniów o pytania dotyczące Dharmy, następnie wygłosił pochwałę "tej jednej nieuwarunkowanej (czyli niedziałającej) dharmy" (chin. wuwei yi fa).

Zongmi twierdzi, że w 759 r. wzniesiono mistrzowi w Longmen stupę i w 763 r. miejsce, gdzie ją zbudowano nazwano Baoying si. Jednak Song gaoseng zhuan sugeruje, że w 763 r. stupa została przeniesiona do klasztoru Baoying w Luoyangu. W 765 r. stupa w Longmen została odbudowana i zaopatrzona w niedawno odkrytą stelę. Stela ta odnosi się do mistrza jako "Siódmego Patriarchy i Narodowego Nauczyciela" (chin. guoshi). W 770 r. gmach klasztorny otrzymał nazwę "zhenzong boruo chuanfa jitang" (Gmach przekazu Dharmy Prawdziwej Szkoły Pradźni), a w 772 stupa mistrza otrzymała nazwę "Boruo dashi jita" (Stupa Wielkiego Mistrza Pradźni).

WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.Tang Xuanzong (唐玄宗), imię prywatne Li Longji (李隆基) (ur. 8 września 685, zm. 3 maja 762) – cesarz Chin z dynastii Tang, panujący w latach 712-756.

Według Zongmiego w 796 r. cesarz Dezong zwołał zgromadzenie mistrzów chan, na którym Heze Shenhui został formalnie zatwierdzony jako Siódmy Patriarcha.

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
Yuquan Shenxiu (玉泉神秀; ur. 605, zm. 706; kor. Okchŏn Simsu, jap. Gyokuzen Jinshū, wiet. Ngọc Tuyền Thần Tú) – chiński mistrz chan, założyciel Północnej szkoły chanu (chiń. "nanzong chan"), zwanej też szkołą "stopniowego oświecenia"
Xiangyang (chin.: 襄阳; pinyin: Xiāngyáng) – miasto o statusie prefektury miejskiej w środkowych Chinach, w prowincji Hubei. W 2010 roku liczba mieszkańców miasta wynosiła 468 606. Prefektura miejska w 1999 roku liczyła 5 770 528 mieszkańców. Ośrodek przemysłu spożywczego, włókienniczego i samochodowego.
Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.
Jianzhi Sengcan (ok. 529-613; chiń. 鑑智僧璨, Wade-Giles Chien-chih Seng-ts’an, kor. Sŭngch’an; jap. Konchi Sōsan; wiet. Tăng Xán) – był trzecim patriarchą (chiń. sanzu 三祖) buddyzmu chan jako następca Huike, przed Daoxinem.
Przekaz Dharmy – zwyczajowa ceremonia w buddyzmie chan, zapewniająca ciągłość linii przekazu, duchową relację pomiędzy nauczycielem a uczniem oraz relacje w buddyjskiej rodzinie dharmicznej. W buddyzmie koreańskim zasadniczo przekaz Dharmy był traktowano podobnie. W szkole rinzai praktycznie jest wykorzystywana do zapewnienia "prawdziwej linii" mistrzów. W sōtō ma najniższy status, służy głównie do zapewnienia dziedziczenia świątyni przekazywanej przez ojca synowi.

Reklama