Herb Walii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Royal Badge of Wales (2008).svg
Stara wersja herbu

Herb Walii przyjęty w maju 2008 r. to w tarczy czterodzielnej w krzyż, złotej i czerwonej, cztery lwy patrzące, barwy przemiennej, z uzbrojeniem i językami błękitnymi. Tarczę zwieńczoną koroną księcia Walii, otacza wstęga z pierwszymi słowami walijskiego hymnu Pleidiol Wyf I'm Gwlad (wal. jestem wierny mojej ojczyźnie) oraz godła heraldyczne Anglii – róża, Walii – por, Irlandii – koniczyna i Szkocji – oset.

Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe "dziedzictwo") – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.Korona rangowa – element herbu rycerskiego i szlacheckiego. Umieszczana pierwotnie zwykle na hełmie jest jedną z heraldycznych oznak godności. Początkowo w XII-XIV w. korona umieszczana była tylko nad herbami królów i książąt. Później także nad herbami pozostałej arystokracji i zwykłej szlachty. Od końca XVI wieku najczęściej umieszczana bezpośrednio nad tarczą, zaś hełmy z klejnotami były umieszczane powyżej, bądź pomijane. W przypadku koron zamkniętych, mitry lub korony królewskiej, hełmy powyżej korony nie były umieszczane. W heraldyce napoleońskiej zamiast koron rangowych wprowadzono czapki (birety), zbliżone nieco wyglądem do mitry książęcej. Może ozdabiać jedynie herby nadane przez udzielnego monarchę. W heraldyce polskiej, w przeciwieństwie do zasad heraldycznych wielu innych krajów stanowi, umieszczana na hełmie, konieczny element herbu szlacheckiego.

Przyjęty herb, stosowany już od 1911 jako herb księcia Walii, jest przywróceniem tradycyjnego herbu królestwa Gwynedd, używanego później jako herb Walii, według tradycji przyjętego przez Iorwerth Drwyndwn ojca władcy Walii Llywelyna ab Iorwertha. Poprzednio używany herb księstwa Walii, znajdujący odzwierciedlenie w używanej aktualnie fladze, to w tarczy dwudzielnej w pas srebrnej i zielonej, czerwony smok kroczący, ze skrzydłami wzniesionymi. Herb ten używany od czasów Henryka VII, wiązany jest z jednym z przedheraldycznych symboli walijskich. Kolory dawnego herbu i flagi nawiązują do barw pora, roślinnego godła Walii (biel i zieleń) oraz do barw herbowych Tudorów (czerwień i biel).

Oręż (uzbrojenie) – w heraldyce zbiorcza nazwa elementów anatomicznych zwierząt herbowych używanych do walki, polowania oraz obrony. Mianem tym określimy:Herb Wielkiej Brytanii – królewski herb Wielkiej Brytanii noszony jest przez władców. Posługuje się nim administracja i rząd, umieszczając go m.in. na monetach i publicznych budynkach.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Parker, J. A Glossary of Terms Used in Heraldry, [1894 2000]
  2. The Welsh Flag. [dostęp 2008-10-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-11-27)].

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Flagi Świata A. Znamierowski. Warszawa 2002.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Flaga Walii




  • Warto wiedzieć że... beta

    Henryk VII, ang. Henry VII (ur. 28 stycznia 1457, zm. 21 kwietnia 1509) – król Anglii i lord Irlandii od 22 sierpnia 1485 do końca życia. Pierwszy król z dynastii Tudorów, uważany za jednego z najlepszych angielskich władców.
    Smok – fikcyjne stworzenie, najczęściej rodzaj olbrzymiego, latającego gada. Występuje w licznych mitach i legendach oraz w literaturze, filmach i grach. Według wielu mitów smoki obdarzone były dużą inteligencją, potrafiły posługiwać się magią, znały ludzką mowę, a także ziały ogniem. Poza tym posiadały lub strzegły rozmaitych skarbów.
    Anglia (ang. England, język staroangielski Englaland) – w przeszłości samodzielne królestwo, obecnie największa i najludniejsza część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Anglię zamieszkuje 83% całkowitej populacji państwa. Region zajmuje dwie trzecie wyspy Wielkiej Brytanii i posiada granice lądowe z Walią na zachodzie i Szkocją na północy. Wyspa oblewana jest przez Morze Północne, Morze Irlandzkie, Ocean Atlantycki i kanał La Manche. Stolicą Anglii jest Londyn.
    Książę Walii (ang. Prince of Wales; wal. Tywysog Cymru) – oficjalny tytuł przyznawany najstarszemu żyjącemu synowi panującego w Wielkiej Brytanii władcy. Drugi syn otrzymuje tytuł księcia Yorku.
    Szkocja (gael. Alba, wym. [ˈalˠ̪apə]; sco. i ang. Scotland) – kraj stanowiący część Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. W przeszłości był niezależnym królestwem. Obejmuje północną część wyspy Wielkiej Brytanii oraz archipelagi: Hebrydy, Orkady i Szetlandy. Na południu graniczy z Anglią. Krajobraz w przeważającej części wyżynny i górski. Klimat umiarkowanie ciepły, wybitnie morski. Stolicą Szkocji jest Edynburg, a największym miastem Glasgow.
    Hymn państwowy (hymn narodowy) – uroczysta pieśń o charakterze patriotycznym, stanowiąca jeden z symboli państwowych.
    Język walijski – język z grupy brytańskiej (p-celtyckiej) języków celtyckich, którym, według ankiety przeprowadzonej w 2011 posługuje się 19% (562 tys.) mieszkańców Walii z czego 77% (431 tys.) potrafi w nim mówić, czytać i pisać. 72% (2,2 mln) mieszkańców Walii nie posługuje się w ogóle tym językiem. W regionie tym ma on status języka urzędowego. Można wyodrębnić cztery główne dialekty: wenedocjański, powyski, domecki i gwencki. Najstarsze zabytki literackie pochodzą z VI w.

    Reklama