Hera (pocisk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pocisk balistyczny Heraamerykański taktyczny pocisk balistyczny zaprojektowany i służący jako cel treningowy oraz testowy dla systemów broni antyrakietowych Stanów Zjednoczonych, w tym systemów Patriot oraz THAAD.

LGM-30 Minuteman II – amerykański międzykontynentalny pocisk balistyczny (ICBM) na paliwo stałe. Minuteman II, był rozwinięciem stacjonującego w podziemnych silosach pocisku Minuteman I, wyposażonym do przenoszenia głowicy balistycznej Mark 11 z ładunkiem termojądrowym W56 o mocy 2 megaton.MGM-31B Pershing II amerykański taktyczny pocisk balistyczny średniego zasięgu – MRBM, przenoszący głowicę jądrową W85 o selektywnej mocy pomiędzy 5 a 50 kiloton. Pershing II był mobilnym pociskiem na platformie gąsienicowej, korzystającym z pionowej wyrzutni typu TEL, przeznaczonym do ataku na cele militarne na wypadek eskalacji wojny w Europie. Z uwagi na relatywnie niewielką moc przenoszonej przez Pershing II głowicy, nie był przeznaczony do atakowania skupisk ludności. Pomimo iż pocisk ten był pociskiem średniego zasięgu, w trakcie negocjacji nad traktatem INF został sklasyfikowany jako pocisk zasięgu pośredniego (IRBM) i jako taki zakazany, czego skutkiem było wycofanie go ze służby w roku 1991.

Hera napędzana jest przez zmodyfikowane silniki drugiego i trzeciego stopnia międzykontynentalnych pocisków balistycznych (ICBM) Minuteman II. Naprowadzana i kontrolowana jest natomiast przez zmodyfikowany system naprowadzania i kontroli pocisku rakietowego Pershing II. Wyposażona jest też w pojazd powrotny, który po powrotnym wejściu w atmosferę ziemską pełni role symulowanej przez siebie głowicy bojowej, stanowiącej cel pocisku antybalistycznego.

Terminal High Altitude Area Defense (THAAD) amerykański rakietowy system antybalistyczny stanowiący element ostatniej warstwy obrony amerykańskiego programu antyrakietowego Ballistic Missile Defense. Jego zadaniem jest przechwytywanie oraz niszczenie taktycznych rakietowych pocisków balistycznych oraz głowic bojowych przeciwnika w najniższej części egzosfery – na początku ostatniej, terminalnej fazy ich lotu (Terminal Phase Defense). Działanie systemu opiera się na gwałtownym dostarczeniu celowi energii kinetycznej głowicy pocisku, poprzez bezpośrednie trafienie w cel (hit-to-kill). System THAAD został zaprojektowany do zwalczania pocisków balistycznych krótkiego i średniego zasięgu i jedynie w ograniczonym zakresie służyć może przeciwko pociskom międzykontynentalnym ICBM. Jak wszystkie systemy antybalistyczne fazy terminalnej, THAAD służy do obrony lokalnego obszaru – aglomeracji miejskich, jednostek wojskowych, zakładów przemysłowych i innych ważnych miejsc, dzięki ponaddwustukilometrowemu zasięgowi może też jednak bronić całych niewielkich obszarowo państw.Ballistic Missile Defense (BMD) (System Obrony Antybalistycznej) – amerykański wielowarstwowy system obrony antybalistycznej w trakcie rozwoju, pomyślany przeciwko rakietowym pociskom balistycznym krótkiego (SRBM), średniego (MRBM), pośredniego (IRBM) oraz dalekiego (ICBM) zasięgu. Według zamierzeń Stanów Zjednoczonych oraz wynikających z dotychczasowego kształtu i planów systemu na przyszłość możliwości technicznych, BMD objąć ma ochroną antybalistyczną Amerykę Północną, terytorium europejskich członków NATO, Izrael, Koreę Południową oraz Japonię.

Pocisk rakietowy Hera produkowany jest przez Coleman Aerospace Company of Orlando na Florydzie, w kooperacji ze Space Vector Corporation of Fountain Valley i Aerotherm Corporation of Mountain View, w Kalifornii.

W związku z problematyką traktatu z j. ang. INF Rosja twierdzi, że Hera łamie traktat w związku z zasięgiem 1.1 Mm.

Pociski tego typu, użyte zostały między innymi do testów systemu antybalistycznego THAAD:

Intercontinental Ballistic Missile (ICBM) – rakietowy pocisk balistyczny międzykontynentalnego zasięgu, dla którego mierzona w linii prostej po powierzchni Ziemi maksymalna odległość pomiędzy punktem startu a celem przekracza 5500 km. Kategoria ta związana jest z najpowszechniej na świecie przyjętym amerykańskim podziałem pocisków balistycznych według ich zasięgu.Rakietowy pocisk balistyczny – pocisk rakietowy, którego najistotniejszymi cechami są lot po parabolicznej krzywej balistycznej z napędem silnikowym jedynie w części trasy oraz wyposażenie w układ naprowadzania. Na etapie wznoszenia, lot odbywa się dzięki napędowi za pomocą jednego bądź więcej silników rakietowych, dalsze zaś etapy lotu odbywają się dzięki wykorzystaniu energii nadanej pociskowi w fazie silnikowej oraz sile grawitacji ziemskiej. Zastosowanie pocisków balistycznych opiera się na przenoszeniu do celu głowicy bojowej o charakterze konwencjonalnym bądź masowego rażenia.
  • FT-6 w dniu 15.07.1996 r.
  • FT-10 w dniu 10.06.1999 r.
  • FT-11 w dniu 02.08.1999 r.
  • FT-14 w dniu 12.07.2006 r.
    1. The Use of "Hera" Missile Violates the INF Treaty", armscontrol.ru [dostęp 2019-03-05] [zarchiwizowane z adresu 2001-01-26].
    Pocisk balistyczny Storm — amerykański pocisk balistyczny zaprojektowany i służący jako cel treningowy oraz testowy dla systemów broni antyrakietowych Stanów Zjednoczonych, w tym systemów Patriot oraz THAAD.MGM-52 Lance – amerykański rakietowy pocisk balistyczny krótkiego zasięgu przeznaczony do rażenia celów taktycznych głowicami konwencjonalnymi i jądrowymi. Wprowadzony do służby przez Armię Stanów Zjednoczonych w 1973. Używany również przez siły zbrojne Belgii, Holandii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Tajwanu, Korei Południowej i Izraela. Kraje NATO wycofały ostatnie pociski ze służby w 1993. Ogółem wyprodukowano około 1200 pocisków.




    Reklama