Hel (bogini)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Współczesna artystyczna wizja Hel

Hel (Hella, Hlle) – w mitologii nordyckiej władczyni krainy zmarłych śmiercią naturalną – Helheimu (niekiedy utożsamianej z piekłem), personifikacja śmierci, córka boga imieniem Loki i przerażającej olbrzymki Angrbody. Jej braćmi byli wilk Fenrir i wąż Jormungand. Hel według mitów uległa jedynie częściowemu rozkładowi – zachowała twarz i ciało żywej kobiety, natomiast jej nogi były szkieletem. Hel bywa też przedstawiana jako osoba, której połowa ciała była ludzkiego koloru, druga przerażała trupią zgniłogranatową barwą. Siedzibą Hel jest Niflheim, skąd rządzi duszami zmarłych. Na środku stał stół "głód", na nim spoczywał nóż "łaknienie", a wokół krzątały się sługi "leniuch" i "spóźnialska". Zasiadała na tronie zwanym "Łożem chorych". Była boginią bezlitosną – odmówiła uwolnienia ze swego królestwa zabitego na skutek intrygi Lokiego boga Baldura, mimo że jego brat Hermod osobiście udał się do piekieł, aby ją o to prosić. Hel miała kochanka, boga zimy Ulla, który spędzał z nią kilka miesięcy w roku. Gdy nadejdzie Ragnarok, dusze jej poddanych wyruszą do walki przeciw bogom.

Mitologia nordycka – mitologia ludów krajów skandynawskich (północno-germańskich): Danii, Szwecji, Norwegii, Islandii i Wysp Owczych.W mitologii nordyckiej, Yggdrasil było "Drzewem Strasznego", czyli Odyna (patrz axis mundi) – gigantycznym drzewem (we współczesnych wyobrażeniach skandynawskich często uważanym za jesion), na którym znajdowały się różne światy, w tym: Asgard, Midgard, Utgard i Hel. Nazwa Yggdrasil dosłownie oznacza koń Yggra, czyli koń Odyna, którego jednym z imion jest Yggr (Straszliwy).

Hel to także pierwotna nazwa piekła w mitologii nordyckiej. Dostęp do tej krainy wiedzie przez jaskinię o nazwie Gnipahellir i jest strzeżony przez dwugłowego psa o imieniu Garm. Najgłębiej umieszczoną częścią tej krainy jest Nastrond, przedstawiany jako kraina poprzecinana rwącymi strumieniami i rozlanym wokół morzem kwasu i jadu, w którym brodzą najgorsi przestępcy, zdrajcy itp. Tam też mieści się siedziba Nidhogga, potwornego smoka, który zjada korzenie Yggdrasilu, Drzewa Świata.

Baldur (Baldr, Balder) – w mitologii nordyckiej syn Odyna i Frigg, małżonek bogini Nanny; symbol dobra, piękna i mądrości.Einherjer − w mitologii nordyckiej wyjątkowo dzielni wojownicy, którzy polegli w chwale na polu bitwy. Ich dusze były wybierane przez Walkirie, one także sprowadzały je do Walhalli. Tam wojownicy przygotowują się na ostateczną bitwę, Ragnarok. Każdy dzień spędzają na doskonaleniu swych umiejętności bojowych (walcząc między sobą), wieczorami z kolei zasiadają wraz z Odynem do uczty, w czasie której wszystkie odniesione w czasie treningu rany zostają w cudowny sposób zagojone.

Od jej imienia pochodzi nazwa piekła w językach germańskich m.in: angielskim (Hell) oraz niemieckim (Hölle)

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Magdalena Turowska-Rawicz, Robert Sypek, Mitologie świata - Ludy Skandynawskie, Tom 12, Wydawnictwo; Rzeczpospolita S.A., Warszawa 2007, str. 67-68






Warto wiedzieć że... beta

Loki – w mitologii nordyckiej olbrzym zaliczony w poczet bogów, symbol ognia i oszustwa. Syn olbrzyma Farbautiego i Laufey. Loki posiadał zdolność przemiany (w łososia, konia, ptaka, pchłę itp.), włącznie ze zmianą płci.
Nidhögg (staroisl. Nidhhöggr, "Kąsający Lęk") – w mitologii skandynawskiej skrzydlaty wąż lub smok, podgryzający korzenie Yggdrasilu i wysysający krew z ciał zmarłych.
Angerboda (Angrboda) – postać z mitologii nordyckiej, gigantka. Choć nie była żoną boga Lokiego, urodziła mu trójkę potomstwa: gigantycznego wilka Fenrira, boginię Hel oraz Węża Midgardu, Jormunganda. Jej imię tłumaczy się jako "zwiastun smutku".
Garm (Garmr) – piekielny pies nordyckiej bogini zaświatów Hel, córki Lokiego. Strażnik bram królestwa umarłych. Podczas Ragnaroku Garm miał stoczyć walkę z Tyrem, bogiem wojny i bitwy, w której obaj przeciwnicy mieli pozabijać się nawzajem. Według niektórych opisów Garm ma czworo oczu.
Hermod – As, syn Odyna i Frigg, posłaniec bogów, najprawdopodobniej deifikowany heros. Gdy jego brat Baldur zginął z ręki ślepego Hodura, udał się do podziemnego królestwa bogini umarłych Hel na ośmionogim koniu Sleipnirze, aby prosić o jego uwolnienie. Hel nie wysłuchała prośby Hermoda; pozwoliła mu jedynie zabrać do siedziby bogów bransoletę, którą Odyn w geście rozpaczy rzucił na stos pogrzebowy Baldura.
Piekło - w eschatologiach religii uznających życie pozagrobowe - miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów popełnione na ziemi.
Runy (alfabet runiczny) – alfabet używany do zapisu przez ludy germańskie (tzw. alfabet fuþark). Niekiedy nazwę "runy" odnosi się także do systemów piśmienniczych stosowanych przez ludy tureckie (tzw. alfabet orchoński) oraz Madziarów (Węgrów) (tzw. rowasz). Używany również w obrzędach magicznych. Staronordyckie słowo *run oznacza tajemnicę.

Reklama