Harmony (ISS)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Node 2 podczas montażu (NASA)
Wnętrze modułu Harmony

Harmony (Node 2) – jeden z trzech modułów spełniających funkcję korytarzy łączących ze sobą inne, laboratoryjne moduły Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.

Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.PMA-1, 2, 3, Pressurized Mating Adapter-1, 2, 3 (po ang. hermetyczny adapter cumowniczy) - to porty dokujące używane na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.

Node 2 skonstruowany przez Europejską Agencję Kosmiczną dla NASA, stanowi rozgałęźnik pomiędzy trzema modułami: amerykańskim Destiny, europejskim Columbusem i japońskim Kibō.

Ma kształt walca z sześcioma węzłami połączeniowymi. W stosunku do bliźniaczego Node 1 (Unity) jest niewiele dłuższy, jednocześnie ma taką samą średnicę. Harmony posiada na pokładzie regały zawierające instrumenty odpowiedzialne za przetwarzanie energii elektrycznej i przesyłanie jej do modułów JEM "Kibō" i Columbus.

Moduł laboratoryjny Destiny (ang. Destiny Laboratory Module) jest podstawowym laboratorium badawczym dla amerykańskich projektów badawczych na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Został on podłączony do modułu Unity i aktywowany w ciągu pięciu dni na początku lutego 2001 r. Moduł ten jest pierwszą orbitalną stacją badawczą NASA od czasu ostatniego obsadzenia załogą stacji Skylab w lutym 1974 r.Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, MSK (ang. International Space Station, ISS; ros. Международная Космическая Станция, МКС; trb.: Mieżdunarodnaja Kosmiczeskaja Stancyja, MKS) – pierwsza stacja kosmiczna wybudowana z założenia przy współudziale wielu krajów. Składa się obecnie z 15 głównych modułów (docelowo ma ich liczyć 16) i umożliwia jednoczesne przebywanie sześciu członków stałej załogi (trzech do roku 2009). Pierwsze moduły stacji zostały wyniesione na orbitę i połączone ze sobą w 1998 roku. Pierwsza stała załoga zamieszkała na niej w roku 2000. Źródłem zasilania ISS są baterie słoneczne, transportem ludzi i materiałów do 19 lipca 2011 zajmowały się amerykańskie wahadłowce programu STS (od lutego 2003 do 26 lipca 2005 wstrzymane z powodu katastrofy Columbii) oraz rosyjskie statki kosmiczne Sojuz i Progress.

Harmony został umieszczony na orbicie w październiku roku 2007 w ramach misji STS-120 wahadłowca Discovery (misja montażowa 10A). Podczas misji, poprzez jeden ze swych węzłów horyzontalnych, Harmony przyłączony został tymczasowo do modułu Unity. 14 listopada 2007 moduł został przemieszczony i podłączony do laboratorium Destiny. Z kolei do drugiego głównego węzła horyzontalnego podłączony został PMA-2 (Pressurized Mating Adapter 2). Do pozostałych dwóch horyzontalnych portów dołączone są japońskie laboratorium JEM Kibō oraz europejskie laboratorium Columbus. Do górnego węzła miał być przyłączony anulowany moduł CAM, w 2015 przyłączono do niego adapter cumowniczy PMA-3. Dolny węzeł używany jest jako wejście do kontenerów MPLM (do 2011 ze względu na wycofanie promów kosmicznych), pojazdów HTV Kounotori, jest również miejscem dokowania statków Cygnus i Dragon.

Discovery (oznaczenie NASA dla orbitera – OV-103) – skonstruowany przez NASA amerykański wahadłowiec kosmiczny, przystosowany do odbywania wielokrotnych podróży na orbitę. Był trzecim promem NASA, który odbył lot w przestrzeń kosmiczną (wcześniej taką podróż odbyły Columbia i Challenger). Jego pierwsza podróż kosmiczna miała miejsce 30 sierpnia 1984, a ostatnia zakończyła się 9 marca 2011. Jego zadaniem w ostatnich latach był transport załogi i wymiana zaopatrzenia Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS).STS-120 - to misja wahadłowca Discovery, trwająca od 23 października 2007 do 7 listopada 2007. Głównym celem lotu było dostarczenie na Międzynarodową Stację Kosmiczną modułu-łącznika Harmony oraz przygotowanie (rekonfiguracja) części stacji do przyszłych misji montażowych. Nastąpiła również wymiana członków załogi Ekspedycji 16. Początkowo w tę misję miał polecieć Atlantis, jednak po katastrofie Columbii plan został zmieniony i do lotu został wyznaczony Discovery.

Na podstawie porozumienia pomiędzy NASA i ESA, Node 2 zbudowała włoska spółka Alenia Spazio (obecnie Thales Alenia Space), w swoim ośrodku w Turynie.

Dane techniczne[ | edytuj kod]

  • Długość: 7,067 m
  • Średnica: 4,216 m
  • Masa startowa: 14 500 kg
  • Masa na orbicie: 14 787 kg
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Moduły stacji (pol.). W: International Space Station [on-line]. [dostęp 2014-06-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-16)].
    2. Node-2 (ang.). W: International Space Station ESA-HSO-COU-005 [on-line]. ESA. [dostęp 2014-06-26].

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • opis Node 2 na stronie ESA (ang.)
  • opis modułu na stronie NASA (ang.)




  • Warto wiedzieć że... beta

    Wielofunkcyjny Moduł Logistyczny (MPLM z ang. Multi-Purpose Logistics Module) – duży hermetyczny kontener używany w misjach zaopatrzeniowych amerykańskich wahadłowców do przewozu ładunków do/z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS). Moduł jest wynoszony na orbitę w ładowni wahadłowca i na czas trwania misji jest dołączany do jednego z wolnych węzłów cumowniczych Unity, następnie wyładowywane są z niego narzędzia i sprzęt potrzebny na stacji, a umieszczane w nim zużyte elementy stacji i odpadki. Na koniec misji moduł powraca do ładowni wahadłowca.
    Cygnus – bezzałogowy, zaopatrzeniowy statek kosmiczny zaprojektowany i zbudowany przez Orbital Sciences Corporation w ramach programu Commercial Orbital Transportation Services (COTS) ogłoszonego przez NASA. Będzie on wykorzystywany do zaopatrywania Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) po zaprzestaniu w 2011 r. eksploatacji amerykańskich promów kosmicznych. Od sierpnia 2000 r. zaopatrywanie ISS w towary odbywa się regularnie za pomocą statków bezzałogowych, takich jak rosyjskie statki Progress, a także europejskie Automated Transfer Vehicle i japońskie H-II Transfer Vehicle, co pozwoliło na wygaszenie amerykańskiego programu załogowych promów kosmicznych. NASA przewiduje, że wykorzystanie prywatnych statków Cygnus i konkurencyjnych Dragon pozwoli na zmniejszenie uzależnienia się od zagranicznych środków transportu.
    Wahadłowiec kosmiczny, prom kosmiczny – rodzaj bezzałogowego lub załogowego statku kosmicznego, który może być wykorzystywany wielokrotnie i zwykle przystosowany jest do wynoszenia na orbitę i ściągania z orbity sztucznych satelitów i innych ładunków. Cechą charakterystyczną wahadłowców jest lądowanie na pasie startowym lotniska, podobnie jak samoloty, stąd używane są w stosunku do nich takie określenia jak samolot kosmiczny, rakietoplan i in. Wahadłowce mogą natomiast startować wynoszone tradycyjną rakietą nośną lub na pokładzie większego samolotu-nosiciela.
    H-II Transfer Vehicle (HTV, nazwa własna: Kounotori, z japońskiego Biały bocian) – seria bezzałogowych transportowych statków kosmicznych zbudowanych przez japońską agencję JAXA. HTV służą do dostarczania zaopatrzenia do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS), głównie dla japońskiego modułu Japanese Experiment Module (JEM, Kibō).
    Dragon (ang. Smok) – rodzina wielofunkcyjnych, załogowych i bezzałogowych, statków kosmicznych, opracowywanych przez prywatną amerykańską firmę SpaceX.
    Kibō (希望 – nadzieja) lub JEM (od ang. Japanese Experiment Module, Japoński Moduł Eksperymentalny) – japońskie laboratorium, element Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS), którego pierwszy człon został zainstalowany podczas misji STS-123 w marcu 2008. Głównym przeznaczeniem, zaprojektowanego przez NASDA Kibō, będzie przeprowadzanie eksperymentów naukowych w próżni.

    Reklama