Harmonia (muzyka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Harmonia – nauka o budowie i łączeniu akordów.

Forma muzyczna to ogólna budowa utworu muzycznego, efekt współdziałania elementów dzieła muzycznego. Jest to środek realizacji wyrazu emocjonalnego dzieła muzycznego, za pomocą technik kompozytorskich. Każdy utwór, będąc dziełem niepowtarzalnym, pozostaje w różnym stosunku do formy, a w wielu utworach schematy formalne krzyżują się ze sobą (np. forma pieśni z rondem). Każdy twór kojarzony z daną formą jest nierozerwalnie związany z konkretnym środkiem wykonawczym (obsadą).Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

Jest jedną z dyscyplin teoretycznych, stanowiącą wspólnie z kontrapunktem, nauką o formach muzycznych oraz instrumentoznawstwem kanon wykształcenia muzycznego.

Kurs harmonii w polskich średnich szkołach muzycznych trwa obecnie co najmniej 2 lata (przedmiot harmonia, realizowany w dowolnych kolejnych klasach szkoły muzycznej II stopnia lub ogólnokształcącej szkoły muzycznej II stopnia) i obejmuje zagadnienia związane z systemem dur-moll. Stosuje się metody analizy i zapisu oznaczeń funkcyjnych opracowane przez Kazimierza Sikorskiego oraz Franciszka Wesołowskiego.

Atonalność – zasada konstrukcji materiału dźwiękowego, stosowana we współczesnych technikach kompozytorskich; przeciwieństwo tonalności. Instrumentoznawstwo − dział nauki z dziedziny sztuk muzycznych w dyscyplinie teoria muzyki, którego przedmiotem jest ogół instrumentów muzycznych (współczesnego oraz dawnego instrumentarium muzycznego) pod kątem ich budowy, konstrukcji, pochodzenia oraz wykorzystania w praktyce (patrz: instrumentacja).

W szkołach wyższych stosuje się obok powyższych inne metody analizy (np. analizę schenkerowską); program obejmuje również analizę dzieł opartych na innych systemach tonalnych oraz dzieł od tonalności oderwanych (atonalność).

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 31 sierpnia 2016 r. w sprawie ramowych planów nauczania w publicznych szkołach i placówkach artystycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1408)
Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.Franciszek Wesołowski (ur. 10 stycznia 1914 roku w Borkach (powiat chełmiński), zm. 31 lipca 2007 roku w Łodzi) – polski organista, kompozytor, pedagog, znawca muzyki dawnej, autor wielu popularnych podręczników do muzyki, propagator kultury muzycznej. Od 1939 roku członek Związku Walki Zbrojnej a później Armii Krajowej. Doctor honoris causa.




Warto wiedzieć że... beta

Hiszpańska Biblioteka Narodowa (Biblioteca Nacional de España) – największa biblioteka w Hiszpanii i jedną z największych na świecie. Znajduje się w Madrycie, a dokładnie przy Paseo de Recoletos.
Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.
Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.

Reklama