Hapkido

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hapkido – wschodnia sztuka walki. Za jej twórcę uważa się Choi Yong-soola.

Sōkaku Takeda (jap. 武田 惣角, Takeda Sōkaku, ur. 10 października 1859, zm. 25 kwietnia 1943) – znany jako założyciel szkoły jujutsu znanej pod nazwą Daitō-ryū.Chayon-ryu (Droga natury) - jest eklektyczną, współczesną sztuką walki opracowaną w roku 1968 przez mistrza Kim Soo w Houston (Teksas). Z taekwondo i karate Shotokan zaczerpnięto techniki kopnięć, mocne postawy i prostoliniowe ciosy oraz bloki, z kung-fu zaczerpnięto płynne, okrężne ruchy. Hapkido dodało obronę przeciw duszeniu, chwyty i techniki walki bronią, jak również rozmaite rzuty i techniki padania.

Nazwa[ | edytuj kod]

Nazwa "hapkido" znaczy po koreańsku „droga (sztuka) harmonijnej siły” albo „droga siły i harmonii”. Słowo hap dosłownie oznacza harmonię lub koordynację, ki – istotę siły lub energii, a do (pojęcie często używane w sztukach walki) – drogę lub sztukę. Nazwę hapkido zapisuje się tymi samymi chińskimi znakami, co aikido.

Kanji (jap. 漢字, kanji, ; dosł. „znaki Hanów”) – znaki logograficzne pochodzenia chińskiego, które wraz z sylabariuszami hiragana (ひらがな, 平仮名), katakana (カタカナ, 片仮名), cyframi arabskimi oraz alfabetem łacińskim stanowią element pisma japońskiego.Taekwondo (hangul: 태권도; hancha: 跆拳道, [tʰɛ.kwʌn.do]) – narodowy sport i tradycyjna sztuka walki Korei. Początkowo zostało stworzone do celów militarnych, następnie zostało zaadaptowane do użytku cywilnego, jego twórcą jest gen. Choi Hong-hi. Obecnie jest jedną z pełnoprawnych dyscyplin olimpijskich.
Rzut hapkido

Technika i strategia walki[ | edytuj kod]

Hapkido wykorzystuje energię wewnętrzną człowieka. Dużą rolę odgrywa tu punkt danjon – odpowiednik tanden z japońskich sztuk walki lub dantian z chińskich.

Hapkido korzysta z koncepcji używania minimalnej siły w celu pokonania przeciwnika fizycznie silniejszego. Aby skutecznie stosować techniki, nie jest wymagana duża siła. Kładzie się duży nacisk na okrężne ruchy, wykorzystując energię przeciwnika przy możliwie oszczędnym użyciu własnej siły. Hapkido nadaje się więc zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet.

Judo, dżudo (jap. 柔道, jūdō, "łagodna droga, łagodny sposób"; "droga miękkości, szlachetna droga") – sztuka walki powstała w Japonii.Tangsudo, w transkrypcji angielskiej tang soo do – koreańska sztuka walki. Mocny wpływ na jej powstanie miało karate oraz systemy chińskie. Tangsudo często określa się jako "koreańskie karate".

Zwraca się uwagę nie tyle na wyrządzenie krzywdy przeciwnikowi, co na obronę własną i innych osób. Ponieważ styl ten jest z założenia obronny, jego praktyk zwykle pozwala wykonać napastnikowi pierwszy ruch. Wiele technik neutralizuje atak przeciwnika lub kieruje go w inną stronę, po czym następuje rzut zakończony kontratakiem, o ile sytuacja tego wymaga. Wszystkie techniki hapkido mają na celu skuteczność w samoobronie.

Shintō (jap. 神道, shintō, kami-no michi) lub kannagara-no-michi (jap. 神ながらの道, droga bogów lub droga bóstw, pol. także shintoizm, sintoizm) – tradycyjna religia Japonii oparta na mitologii japońskiej, charakteryzująca się politeizmem oraz różnorodnością przejawów i kultów. Wierzenia shintō nie mają wspólnego kanonu, organizacji, ani świętych ksiąg.Dantian (chin. 丹田, pinyin Dāntián, Wade-Giles Tan-t’ien; jap. 丹田 Tanden; kor. 단전 DanJeon; taj. ตันเถียน Dantian) – tłumaczy się jako "pole eliksiru" (dosłownie "cynobrowe pole", lub "czerwone pole"). Jest to środek ciężkości ludzkiego ciała, tzn. punkt położony ok. dwie szerokości kciuka poniżej pępka i ok. trzy szerokości kciuka w głąb. W niektórych technikach medytacyjnych oraz ćwiczeniach qigong jest używany jako punkt skupienia uwagi. Dantian jest ważnym pojęciem w tradycyjnej medycynie chińskiej oraz niektórych dalekowschodnich sztukach walki (zwłaszcza w tzw. stylach wewnętrznych neijia oraz aikido, taijiquan), gdzie poza ćwiczeniami medytacyjnymi używany jest m.in. przy opisie pracy ciała i generowania siły.

Technika hapkido na pozór przypomina połączenie taekwondo i aikido. Pierwotnie hapkido posiadało chwyty i rzuty, obecnie zawiera też rozmaite ciosy ręką i nogą. Współczesne hapkido uważa się za kompletną sztukę walki, która łączy dźwignie z Daitō-ryū Ju-Jutsu(Daitō-ryū aiki jyu-jutsu), rzuty z judo, uderzenia rękami z karate i kopnięcia z taekwondo oraz z taekkyon. Poza tym w hapkido używa się ucisków w miejsca wrażliwe, możliwych do wykorzystania przeciwko silniejszemu napastnikowi. Używa się także broni, w tym kijów różnej długości oraz pasa.

Yusul (GongKwon Yusul), koreańska sztuka walki, zbliżona do japońskiej ju-jitsu i wchodząca w skład "Korean Jiujitsu".Taijiquan (dosł. pięść taiji) – zaliczana do grupy tzw. systemów wewnętrznych (neijia) chińska sztuka walki, niekiedy traktowana jako związana z chińską filozofią gimnastyka medytacyjna (patrz niżej → Taijigong).

Hapkido łączy techniki twarde i miękkie, przybiegające po linii prostej i po okręgu, opór i niestawianie oporu. Jednak jej techniki niewiele przypominają techniki aikido.

Style twarde, np. taekwondo, używają twardych, prostoliniowych i mocnych technik jak uderzenia ręką i nogą, a miękkie style, np. taijiquan i aikido, używają miękkich, okrężnych, nieoporujących technik, jak obroty i rzuty. Hapkido stosuje zasady twardych i miękkich stylów. Łączy dźwignie na stawy, uciski punktów wrażliwych, rzuty, kopnięcia i inne uderzenia tworząc praktyczny system samoobrony. Jest z założenia bardziej miękkie niż twarde, bardziej wewnętrzne niż zewnętrzne, lecz zawiera elementy obu skrajności. Kładzie nacisk na okrężne ruchy, niestawianie oporu i kontrolę przeciwnika. Jest również akcentowany rozwój energii ki (wewnętrznej energii).

Kendo (jap. 剣道, kendō, czasami można spotkać formę kendou, pol. droga miecza) - sztuka walki wywodząca się z szermierki japońskich samurajów. Zasady walki oparte są na kodeksie bushidō.Taekkyeon (nieformalnie latynizowany również jako Taekkyon, Taekyon) – tradycyjny koreański sport i sztuka walki polegający głównie na kopnięciach i podcięciach, mających na celu przewrócenie przeciwnika.

Choć hapkido zawiera zarówno techniki walki w dużym, jak i w bliskim dystansie, w większości sytuacji hapkidoka stara się zbliżyć do przeciwnika, by zadać krótki cios lub zastosować dźwignię względnie rzut. Podczas uderzenia, siłę generuje ruch bioder.

Początkowo hapkido posiadało tylko uderzenia w punkty witalne, dźwignie i rzuty. Obecnie jednak, pod wpływem mistrza Ji, zawiera też wysokie kopnięcia i liczne uderzenia ręką.

Hapkido przyswoiło rozmaite techniki z tangsudo, taekkyon i innych koreańskich sztuk walki.

Dojo (jap. 道場, dōjō) – określenie w języku japońskim miejsca treningów sportów walki albo sali medytacji mnichów buddyjskich zen.Aikido (jap. 合気道, aikidō, w dawnym zapisie 合氣道) – japońska sztuka walki skodyfikowana przez Morihei Ueshibę pod koniec dziewiętnastego i na początku dwudziestego wieku.

Techniki hapkido zostały włączone również do innych systemów walki, jak Tukong musul, chayon-ryu i hwarangdo.

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Hwarangdo (kor. 화랑도; inne pisownie: Hwa Rang Do, Hwarang Do, farangdo) - koreańska sztuka walki obejmująca rzuty, dźwignie, jak i kopnięcia, podobna do hapkido. Hwarangdo, popularnie nazywana obecnie Farang Mu Sul, opiera się na starodawnej koncepcji energii "Ki" pozwalającej na lepsze kontrolowanie własnego umysłu i siły. Farang mu Sul to teraz bardzo popularna wśród europejczyków sztuka walki. Na całym świecie są otwierane szkoły hwarangdo, ten nowoczesny system walki dotarł do Europy w 1985 r. do Niemiec, gdzie pierwszą szkołę otworzył Mistrz Klaus Wachsmann, u którego nauki pobierali Marek Ciechanowski oraz Krzysztof Gumuła. Dzięki nim Hwa Rang Do, a następnie Farang Mu Sul zaczęto trenować również w Polsce od 1991 r.

Reklama