• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Halka - opera



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Maria Fołtyn (ur. 28 stycznia 1924 w Radomiu, zm. 2 grudnia 2012 w Warszawie) – polska śpiewaczka i reżyser operowy, założycielka i prezes Towarzystwa Miłośników Muzyki Moniuszki.Osaka (jap. 大阪市, Ōsaka-shi) - trzecie co do wielkości miasto w Japonii. Leży w południowo-zachodniej części wyspy Honsiu w regionie Kinki (Kansai) nad zatoką Osaka na styku Morza Wewnętrznego i Oceanu Spokojnego, u ujścia rzeki Yodo. Jest stolicą prefektury o tej samej nazwie i częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin zamieszkiwanego przez około 18 mln osób.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Płytowe dzieje Halki. trubadur.pl. [dostęp 2019-03-07].
    2. „Halka”: opera w czterech aktach Discogs.
    3. Halka by Moniuszko, Studio 1953 (Re-broadcast 2008) | Premiere Opera Italy. premiereopera.net. [dostęp 2019-03-07].
    4. Barbara Zagórzanka, Andrzej Hiolski, Wiesław Ochman, Robert Satanowski – Halka Discogs.
    5. Złote płyty CD przyznane w 1999 roku, ZPAV [dostęp 2021-02-12].
    6. Fryderyk Chopin – Koncerty zatrzymane w czasie – NIFCCD 082-083 Europa Galante/Fabio Biondi/Chór Opery i Filharmonii Podlaskiej/Soliści – Moniuszko. Halka. pl.chopin.nifc.pl. [dostęp 2019-03-07].
    7. Stanisław Moniuszko: Halka: Opera w 4 aktach, Wstęp i komentarze: Grzegorz Zieziula.
    8. „Halka” – wszystkie realizacje. e-teatr.pl. [dostęp 2018-03-10].
    9. John Allison: Za górami: recepcja Moniuszki i jego Halki za granicą. „Studia Chopinowskie” nr 3/2019. [dostęp 2021-06-11].
    10. Trzy przedstawienia (21 marca, 2 i 3 kwietnia 1960) „własnymi siłami” z udziałem solistów z opery w Liège (Belgia), gdzie poprzednio dzieło to zostało wykonane. Długi artykuł ukazał się w dzienniku La Voix du Nord (25 marca 1960), a sprawozdanie w Ruchu Muzycznym nr 10/11 (1–15 czerwca 1960: H. Musielak, „Sukces Halki w Lille”).
    11. Panie Stanisławie, zrobiłam to dla pana. e-teatr.pl [dostęp 2017-02-01].
    12. „Halka” (pdf). e-teatr.pl, s. 66, 67, 68 [dostęp 2019-01-05].
    13. Trzy przedstawienia (28, 30 stycznia i 1 lutego 1986) Teatru Wielkiego z Łodzi. Ponadto odbyły się dwa przedstawienia Strasznego Dworu (29 i 31 stycznia). Sprawozdanie w „Ruchu Muzycznym” nr 6 (16–31 marca 1986: T. Kaczyński, „Moniuszko w Lyonie”).
    14. „Halka” w POSK-u! (pol.). POSK. [dostęp 2017-02-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-01)].
    15. Moniuszki gawęda o miłości. e-teatr.pl [dostęp 2019-08-04].
    16. Halka (ang.). koominenooppera.fi. [dostęp 2018-08-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-08-16)].
    17. Capella Cracoviensis z Moniuszką po Europie. Magiczny Kraków, 19 lipca 2019. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-04)].
    18. „Halka” Stanisława Moniuszki w Theater an der Wien. kultura.onet.pl, 2017-07-13. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
    19. Halka. theater-wien.at. [dostęp 2019-08-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-04)].
    20. „Halka” w Wiedniu. pwm.com.pl, 2019-12-18. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-19)].
    21. Jubilea Universala Kongreso Esperantista: albumo Kraków 1912 w serwisie polona.pl.
    22. Marta Gruszecka: Opera Rara – wileńska „Halka” w dwóch aktach. Kameralna, przejmująca, inna. cojestgrane24.wyborcza.pl, 20 stycznia 2017. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-04)].
    23. „Halka” po włosku. operalovers.pl [dostęp 2019-01-05].
    24. Szumią pinie na gór szczycie, czyli włoska „Halka” Fabia Biondiego (pol.). Kultura Liberalna, 2018-08-28. [dostęp 2019-07-09].
    25. Pierwiastek z czterech, czyli „Halka” wileńska Teatrze Wielkim–Operze Narodowej (pol.). Kultura Liberalna, 2019-07-02. [dostęp 2019-07-09].

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Witold Rudziński: „Halka” S. Moniuszki. Seria Mała Biblioteka Operowa. PWM [1954] (116 s.)
  • Lesław Czapliński: Niewinność uciśniona: góralka Halka i gejsza Cho-cho-san, [w:] „W kręgu operowych mitów” Kraków 2003
  • Lesław Czapliński: Huculska „Halka” (o ukrainizowanej wersji opery Stanisława Moniuszki), [w:] „Scena Operowa” 2/1993
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Pełny tekst libretta – wersja warszawska, 1858
  • Pełny tekst libretta – wersja wileńska, 1848
  • Halka w bibliotece Polona
  • Detroit (wym. [dɨˈtrɔɪt]; z fr. cieśnina) – miasto w Stanach Zjednoczonych, w stanie Michigan na północnym brzegu rzeki Detroit łączącej jeziora St. Clair i Erie. Stolnik - w Polsce do XIII w. urzędnik sprawujący pieczę nad stołem panującego. Do jego obowiązków należało nakrycie stołu do uczty, a w czasie jej trwania kierowanie podawaniem potraw. W okresie rozbicia dzielnicowego stolnik miał zastępcę podstolego. W XIV-XVI w. honorowy urząd ziemski. W Koronie i na Litwie istniały urzędy stolnika wielkiego, m.in. późniejszy król Stanisław August Poniatowski był w latach 1755-1764 stolnikiem wielkim litewskim.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Międzynarodowy Festiwal Muzyczny Chopin i jego Europa – międzynarodowy festiwal muzyczny pod dyrekcją Stanisława Leszczyńskiego organizowany od 2005 w Warszawie przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina przedstawiający muzykę europejską od klasycyzmu do współczesności w kontekście jej związku z życiem i twórczością polskiego pianisty, kompozytora i pedagoga Fryderyka Chopina (1810-1849). Projekt programu rządowego „Dziedzictwo Fryderyka Chopina 2010”.
    Praga (czes. i słow. Praha, niem. Prag) – stolica i największe miasto Czech, położone w środkowej części kraju, nad Wełtawą. Jest miastem wydzielonym na prawach kraju, będąc jednocześnie stolicą kraju środkowoczeskiego.
    Andrzej Saciuk (ur. 10 kwietnia 1933 w Żytyniu Wielkim na Wołyniu, zm. 12 maja 2020) − polski śpiewak operowy (bas), aktor, reżyser i pedagog.
    Mariusz Treliński (ur. 28 marca 1962 w Warszawie) – reżyser operowy, filmowy i teatralny. Studiował reżyserię w Szkole Filmowej w Łodzi.
    Bruksela (fr. Bruxelles, nid. Brussel, niem. Brüssel) – miasto i stolica Belgii oraz Unii Europejskiej, położone w środkowej części kraju nad rzeką Senne.
    Chór Polskiego Radia w Krakowie – instytucja kultury założona w 1948 roku przez Jerzego Gerta. Od założenia aż do roku 1994 chór ten stanowił integralną część zespołu Orkiestry i Chóru Polskiego Radia i Telewizji. Od stycznia 1995 roku działa samodzielnie w strukturach Polskiego Radia SA
    Libretto (wł. książeczka) – tekst stanowiący podstawę dzieł sceniczno-muzycznych, takich jak opera, operetka, kantata, musical czy balet.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.046 sek.