Gwidon z Toskanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gwidon z Toskanii (ur. w 896, zm. w 930) – władca Toskanii, drugi mąż Marozji, wpływowej kobiety w Rzymie.

Mantua (wł. Mantova, w lokalnym dialekcie emilijskim Mantua) – miasto i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Mantua.Longobardowie, Langobardowie (łac. Langobardi, starsza nazwa Wannilowie) − lud zachodniogermański. Ich nazwa pochodzi od łac. longa barba czyli długa broda, gdyż w przeciwieństwie do romańskiej ludności Italii nosili długie brody. Inna wersja pochodzenia nazwy Długobrodzi, przytoczona przez Pawła Diakona, mówi, że przed walką z Wandalami Wannilowie-Longobardowie użyli podstępu, który miał upozorować ich liczebną przewagę. Ich ówcześni wodzowie – Ibor i Agio – nakazali kobietom przebrać się za wojowników, rozpuścić włosy i spiąć je w taki sposób, by przypominały brody.

Życiorys[ | edytuj kod]

Był synem markiza Toskanii, Adalberta II i Berty, córki władcy longobardzkiego, Lotara II. W 915 roku, po śmierci swojego ojca, odziedziczył po nim władzę i tytuły markiza Toksanii i hrabiego Lukki. W latach 916-920 przebywał w więzieniu w Mantui. Gdy zmarł Alberyk I, Gwido został drugim mężem Marozji i miał z nią trójkę dzieci (m.in. Teodorę i Bertę). Władzę w Toksanii przejął po nim jego brat, Lambert.

Rzym (wł., łac. Roma) – stolica i największe miasto Włoch, położone w środkowej części kraju w otoczeniu wzgórz, nad Tybrem, ośrodek administracyjny i polityczny (siedziba prezydenta, ministerstw i urzędów); stolica i główne miasto regionu administracyjno-historycznego Lacjum. Obszar administracyjny 1523 km², liczba ludności 2 748 809 (zespół miejski ok. 3 800 000).Lotar (Chlothar) II (ur. 825, zm. 8 sierpnia 869 w Piacenzie) – drugi syn Lotara I. Odziedziczył północną część państwa nazwaną od jego imienia Lotaryngią. W 855 roku poślubił Teutbergę, córkę hrabiego Bozona. Po jego śmierci królestwo na mocy porozumienia z Meerssen zostało podzielone pomiędzy jego stryjów, tj.: Karola II Łysego i Ludwika II Niemieckiego (870).

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Lindsay Brook: Popes and pornocrats in the early middle ages – 2c. Guido/Wido of Tuscany (ang.). Foundation for Medieval Genealogy, 2003. s. 8. [dostęp 2012-11-19].
  2. Marchesi di Tuscany: Guido (ang.). Foundation for Medieval Genealogy. [dostęp 2012-11-18].

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Gilbert Dagron, Pierre Riche, Andre Vauchez: Historia chrześcijaństwa. T. 4: Biskupi, mnisi i cesarze 610-1054. Warszawa: Krupski i S-ka, 1999, s. 625-627. ISBN 83-86117-31-1.




  • Reklama