Gwidon de Dampierre

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gwidon I de Dampierre (ur. ok. 1226, zm. 7 marca 1304) – hrabia Flandrii i margrabia Namur, młodszy syn Wilhelma II z Dampierre i hrabiny Małgorzaty II, córki cesarza łacińskiego Baldwina I.

Tytuł hrabiów Flandrii został ustanowiony w roku 862 przez króla Karola II Łysego, pierwszym hrabią flandryjskim został Baldwin I Żelazne Ramię, jest on tym samym założycielem dynastii flandryjskiej.Walcheren – półwysep w południowo-zachodniej Holandii, w prowincji Zelandia. W przeszłości była to wyspa położona w estuarium Skaldy, obecnie posiada stałe połączenie z półwyspem Zuid-Beveland (dawniej także wyspą).

Po śmierci swojego starszego brata Wilhelma podczas turnieju w 1251 r., Gwidon został współwładcą Flandrii u boku swojej matki. W tym czasie trwał konflikt między potomkami Małgorzaty z jej dwóch małżeństw, który próbował rozwiązać król Francji Ludwik IX. Potomkowie Małgorzaty z jej pierwszego małżeństwa z Bouchardem IV d’Avesnes mieli objąć rządy w Hainaut, natomiast potomkowie Małgorzaty i Wilhelma de Dampierre mieli rządzić we Flandrii. Gwidon i Małgorzata nie pogodzili się jednak z takim werdyktem i toczyli wojnę z Janem I d’Avesnes, synem Małgorzaty z pierwszego małżeństwa. Wojna zakończyła się w 1253 r. klęską Gwidona pod Walcheren. Gwidon dostał się do niewoli i przebywał tam do 1256 r., kiedy został uwolniony w wyniku mediacji Ludwika IX po rezygnacji z praw do Hainaut.

International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Małgorzata II, zwana Małgorzatą z Konstantynopola (ur. 1202, zm. 10 lutego 1280), hrabina Flandii i Hainaut, młodsza córka Baldwina I, cesarza łacińskiego, hrabiego Flandrii i Hainaut, oraz Marii, córki Henryka I, hrabiego Szampanii.

Okres rządów Gwidona to niespokojne czasy dla Flandrii. W 1270 r. na rozkaz jego matki skonfiskowano majątek angielskich kupców we Flandii (Gwidon towarzyszył wówczas Ludwikowi IX podczas VII krucjaty). Wywołało to wojnę handlową z Anglią, która przyczyniła się do ekonomicznego kryzysu hrabstwa i nadwątliła zaufanie flandryjskich kupców do swoich władców. W 1278 r. Małgorzata abdykowała i Gwidon został jedynym władcą Flandrii. Od 1268 r. był również margrabią Namur.

Jan I Zwycięski (ur. w 1252 lub 1253 r., zm. 4 maja 1294 r. w Lier) – książę Brabancji od 1248 r. z dynastii z Louvain.Hrabstwo Hainaut (fr. Comté de Hainaut, nid. Graafschap Henegouwen) – historyczne terytorium, które stanowiło część Niderlandów, a także wchodziło w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Obecnie ziemie dawnego hrabstwa leżą w granicach dwóch państw, Belgii (Prowincja Hainaut) i Francji (część departamentu Nord).

Ucisk podatkowy jaki panował za rządów Gwidona spowodował, że swoją szansę na zwiększenie wpływów we Flandii zobaczył król Francji Filip IV Piękny. W 1288 r. wykorzystał on niezadowolenie flandryjskich stanów i umocnił swoje zwierzchnictwo nad hrabstwem. W 1294 r. Gwidon zaaranżował małżeństwo swojej córki Filipy z następcą tronu Anglii, księciem Walii Edwardem. Wywołało to reakcję Filipa IV, który uwięził Gwidona i jego dwóch synów, i wymusił na hrabim odwołanie małżeństwa córki, która również została uwięziona i przebywała w niewoli do swojej śmierci w 1306 r. W 1296 r. oskarżenie Gwidona przed królem sprawiło, że Filip poddał kontroli królewskiej miasta Flandrii, a resztę ziem nadał Gwidonowi w lenno.

Po zdobyciu Konstantynopola przez Michała Paleologa Cesarstwo Łacińskie zostało zlikwidowane, choć szereg władców posługiwało się tytułem cesarza łacińskiego jeszcze długi czas.WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

Po powrocie do swojego hrabstwa Gwidon działał dalej wbrew interesom Filipa. W 1297 r. sprzymierzył się z królem Anglii Edwardem I. W odpowiedzi Filip ogłosił włączenie Flandrii do domeny królewskiej. Na północ została wysłana ekspedycja francuska pod wodzą hrabiego Artois Roberta II. 20 sierpnia 1298 r. wojska Gwidona zostały pokonane pod Furnes. Ekspedycja Edwarda na kontynent nie doszła do skutku i angielski monarcha zawarł pokój z Filipem, pozostawiając Gwidona własnemu losowi. W 1299 r. Francuzi ponownie zaatakowali Flandrię i w styczniu 1300 r. wzięli do niewoli Gwidona i jego najstarszego syna, Roberta.

Robert III, zwany de Bethune lub Lwem Flandrii (ur. 1249, zm. 17 września 1322) – hrabia Flandrii, syn Gwidona de Dampierre z jego pierwszego małżeństwa z Matyldą, córką Roberta VII, pana de Bethune.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

Wkrótce jednak okazało się, że rządy Francuzów są również uciążliwe jak rządy Gwidona. 18 maja 1302 r. tkacze z Brugii pod wodzą Pietera de Konnincka zmasakrowali francuski garnizon (tzw. jutrznia brugijska). Powstanie rozszerzyło się na cały kraj. Wyprawa odwetowa pod wodzą Roberta d’Artois zakończyła się masakrą francuskiego rycerstwa w Bitwie Złotych Ostróg pod Courtrai 11 lipca 1302 r. Gwidon został wówczas uwolniony aby w imieniu Francji wynegocjować pokój. Jego misja nie powiodła się i w 1304 r. Francuzi ponownie zaatakowali Flandrię, niszcząc flotę buntowników pod Zierikzee i wygrywając bitwę lądową pod Mons-en-Pévèle. Gwidon ponownie znalazł się w niewoli, gdzie zmarł jeszcze w 1304 r.

Wilhelm III de Dampierre (1226 - 6 czerwca 1251), hrabia Flandrii i pan de Dampierre, najstarszy syn Wilhelma II de Dampierre i Małgorzaty II, hrabiny Flandrii, córki cesarza łacińskiego Baldwin I.Filip IV Piękny, fr. Philippe le Bel (ur. 1268, Fontainebleau - zm. 29 listopada 1314, tamże) – król Francji i Nawarry (jako Filip I) w latach 1285-1314, syn Filipa III Śmiałego z dynastii Kapetyngów i jego pierwszej żony - Izabeli Aragońskiej.

Gwidon był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Matylda (zm. 8 listopada 1264), którą poślubił w czerwcu 1246 r. Matylda była córką Roberta VII, pana de Bethune. Gwidon i Matylda mieli razem pięciu synów i trzy córki:

  • Maria (zm. 1297), żona Wilhelma (synem hrabiego Jülich Wilhelma IV), a następnie Szymona II de Chateauvillain
  • Robert III (1249 - 17 września 1322), hrabia Flandrii
  • Wilhelm (po 1249 - 1311), pan de Dendermonde i de Crevecouer, ożenił się z Alicją de Beaumont i miał dzieci
  • Jan (1250 - 4 października 1290), biskup Metz i Liège
  • Baldwin (1252 - 1296)
  • Małgorzata (ok. 1253 - 3 lipca 1285), żona Jana I Zwycięskiego, księcia Brabancji
  • Beatrycze (ok. 1260 - 5 kwietnia 1291), żona Florisa V, hrabiego Holandii
  • Filip (ok. 1263 - listopad 1318), hrabia Teano, dwukrotnie żonaty, nie miał dzieci
  • Drugą żoną Gwidona była Izabela (zm. wrzesień 1298). Gwidon ożenił się z nią w marcu 1265 r. Izabela była córką Henryka V, hrabiego Luksemburga, i Małgorzaty, córki Henryka II, hrabiego Bar. Gwidon i Izabela mieli razem trzech synów i pięciu córki:

    Ludwik IX Święty (ur. 25 kwietnia 1214 w Poissy, zm. 25 sierpnia 1270 w Tunisie) – król Francji od 1226 (panował 44 lata), syn Ludwika VIII z dynastii Kapetyngów, święty Kościoła katolickiego. Był organizatorem i uczestnikiem VI i VII wyprawy krzyżowej. Z uwagi na pozycję Ludwika IX na kontynencie europejskim, angielski kronikarz, Mateusz Paris, nazwał go "królem ziemskich królów".Robert II Szlachetny (wrzesień 1250 – 11 lipca 1302) - pogrobowy syn i następca Roberta I - hrabiego Artois, i Matyldy Brabanckiej.
  • Beatrycze (zm. 1307), żona Hugona II, hrabiego Blois
  • Małgorzata (zm. 1311), żona Aleksandra Szkockiego i Renalda I, hrabiego Geldrii
  • Izabela (zm. 1323), żona Jana de Fiennes, pana de Tingry
  • Filipa (zm. 1306)
  • Jan I (1267 - 1330), margrabia Namur
  • Gwidon z Namur (zm. 1311), pan de Ronse
  • Henryk (zm. 6 listopada 1337), hrabia Lodi, ożenił się z Małgorzatą z Kliwii, miał dzieci
  • Joanna (zm. 1296), zakonnica w Flines




  • Warto wiedzieć że... beta

    Edward I, zwany Długonogim (ang. Longshanks) lub Młotem na Szkotów (ang. Hammer of the Scots) (ur. 17 czerwca 1239 w Londynie, zm. 7 lipca 1307 w Burgh koło Carlisle) – król Anglii od 1272 r., najstarszy syn króla Henryka III i Eleonory, córki Rajmunda Beregara IV, hrabiego Prowansji. Zyskał sławę wojownika, który podbił Walię i ujarzmił Szkocję.
    Baldwin I Flandryjski (Baldwin IX, lipiec 1172-1205) – pierwszy cesarz Cesarstwa Łacińskiego, hrabia Flandrii (jako Baldwin IX) i Hainaut (jako Baldwin VI), jeden z przywódców IV wyprawy krzyżowej, której efektem było zdobycie Konstantynopola i podbicie większej części Cesarstwa Bizantyjskiego.
    Biskup (łac. episcopus z gr. ἐπίσκοπος episkopos: nadzorca, opiekun) – w Kościołach chrześcijańskich duchowny o najwyższych święceniach. Urząd kościelny w Kościele katolickim i w kościołach prawosławnych uznawany za najwyższy stopień sakramentu kapłaństwa.
    Bitwa pod Courtrai (nl. Kortrijk) – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 1302 w trakcie powstania tkaczy w Brugii.
    20 sierpnia jest 232. (w latach przestępnych 233.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 133 dni.
    Edward II (zwany też Edwardem z Caernarvon, ur. 25 kwietnia 1284 w Caernarfon, zm. 21 września 1327 w Berkeley) – król Anglii od 1307 r. do abdykacji w 1327 r., czwarty syn Edwarda I i jego żony, Eleonory Kastylijskiej, córki króla Kastylii Ferdynanda III Świętego. 7 lutego 1301 r. uzyskał tytuł księcia Walii, jako pierwszy angielski książę.
    3 lipca jest 184. (w latach przestępnych 185.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 181 dni. Jest to środkowy dzień roku w latach przestępnych.

    Reklama