Grobowiec szybowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Grobowiec szybowygrobowiec w postaci głębokiego, wąskiego dołu stosowany w początkowej fazie epoki brązu. Najbardziej znane grobowce szybowe znajdują się w tzw. Okręgu grobowym A w Mykenach. W znajdujących się tam grobach, z których najstarsze datuje się na 1300 rok p.n.e., archeolodzy znaleźli 15 kg wyrobów ze złota (m.in. słynne złote maski).

Grobowiec – samodzielna budowla (kaplica grobowa), kompozycja architektoniczno-rzeźbiarska umieszczana w nawach bocznych, kaplicach, podziemiach kościołów albo nad podziemną mogiłą na cmentarzu.Tolos (stgr. θόλος thólos, lm. tholoi) – określenie antycznej budowli o kilku różnych funkcjach i znaczeniach:

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • tolos
  • Grobowce mykeńskie – grobowce z okresu kultury mykeńskiej, znajdujące się na Półwyspie Peloponeskim, które w swej charakterystycznej formie i konstrukcji pojawiły się w XVII-XVI wiek p.n.e. Budowane one były głównie dla władców i najwyższych warstw społecznych, podczas gdy większość społeczeństwa kontynuowała zwyczaj palenia zwłok.




    Reklama