Gmach NOT w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gmach NOT (także: Dom Technika) – modernistyczny, trzypiętrowy budynek, zlokalizowany w obrębie Dzielnicy Cesarskiej w Poznaniu, przy ul. Wieniawskiego 5/9 i zbudowany dla Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT).

Jerzy Liśniewicz (ur. 17 maja 1919 w Rostowie nad Donem, zm. 10 kwietnia 2012 w Poznaniu) - polski architekt związany przede wszystkim z Poznaniem.Modernizm − ogólne określenie prądów w architekturze światowej rozwijających się w latach ok. 1918-1975, zakładających całkowite odejście nie tylko od stylów historycznych, ale również od wszelkiej stylizacji. Architektura modernistyczna opierała się w założeniu na nowej metodzie twórczej, wywodzącej formę, funkcję i konstrukcję budynku niemal wyłącznie z istniejących uwarunkowań materialnych.

Obiekt zajął miejsce dwóch willi, spalonych w 1945, które stanowiły o charakterze zabudowy tej części Dzielnicy Cesarskiej (jak np. zachowane do naszych czasów: Instytut Higieny lub Bank Listów Zastawnych). Budynek powstał w latach 1960-1963 według projektu Henryka Jarosza, Jerzego Liśniewicza oraz Jana Wellengera. Konstrukcja jest żelbetowa, a elewacja wyraźnie podkreśla elementy wertykalne. Wewnątrz umieszczono dużą salę obrad, trzy sale konferencyjne, bibliotekę, czytelnię i inne pomieszczenia związane z potrzebami NOT-u. Założenie nie zostało w zasadzie ukończone – brakuje m.in. planowanej części hotelowej.

Wertykalizm (łac. verticalis - pionowy) – zasada kompozycyjna dzieła sztuki, która polega na podkreślaniu kierunków pionowych. Stanowi przeciwieństwo horyzontalizmu. Wertykalizm był szczególnie popularny w czasach późnego średniowiecza (architektura gotycka).Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, zwany też Operą Poznańską – teatr w Poznaniu przy ul. Fredry 9 (Dzielnica Cesarska).

Od zachodu, do torowisk kolejowych, rozciąga się wewnętrzny, ale dostępny, efektowny modernistyczny ogród z pergolą i różanecznikami.

W pobliżu znajdują się inne ważne zabudowania Dzielnicy Cesarskiej: Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki, Collegium Minus UAM, Pomnik Adama Mickiewicza oraz Ofiar Czerwca 1956.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Atlas architektury Poznania, Janusz Pazder (red.), Aleksandra Dolczewska, Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2008, s. 308, ISBN 978-83-7503-058-7, OCLC 316600366.
  • Poznań – atlas aglomeracji 1:15.000, wyd. CartoMedia/Pietruska & Mierkiewicz, Poznań, 2008, ​ISBN 978-83-7445-018-8​.
  • http://www.not.poznan.pl/ – strona NOT w Poznaniu (dostęp 6.09.2010)
  • Poznań (niem. Posen, łac. Posnania, jidysz פּױזן Pojzn) – miasto na prawach powiatu w zachodniej Polsce, położone na Pojezierzu Wielkopolskim, nad Wartą, u ujścia Cybiny. Historyczna stolica Wielkopolski, od 1999 r. siedziba władz województwa wielkopolskiego i powiatu poznańskiego. Miasto jest istotnym węzłem drogowym i kolejowym, funkcjonuje tu również międzynarodowy port lotniczy.Różanecznik, azalia, rododendron (Rhododendron L.) – rodzaj roślin z rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Według niektórych ujęć taksonomicznych należy do niego ok. 1000 gatunków. W stanie naturalnym występują głównie w Azji, w mniejszej ilości w obydwu Amerykach i w Europie. Różanecznik jest jednym z częściej uprawianych krzewów ozdobnych. Te gatunki i odmiany, które mają zimozielone, skórzaste liście, nazywane są zwyczajowo rododendronami lub różanecznikami, natomiast te o miękkich, lekko owłosionych i zrzucanych na zimę lub półzimotrwałych liściach nazywa się azaliami. Te ostatnie z kolei można podzielić na gatunki o liściach w dużej mierze opadających zimą i "szklarniowe" o liściach zimozielonych, całkowicie nieodpornych na mróz, które stanowią odmiany różanecznika indyjskiego (Rhododendron simsii). Obecnie azalie i różaneczniki zaliczane są przez taksonomów do tego samego rodzaju Rhododendron, jednak w praktyce ogrodniczej w dalszym ciągu używa się utartych od bardzo dawna tradycyjnych nazw. Gatunkiem typowym jest Rhododendron ferrugineum.




    Warto wiedzieć że... beta

    Niemiecki Bank Listów Zastawnych (później ZETO) – zabytkowy budynek w Poznaniu (ul. Fredry 8a), zlokalizowany bezpośrednio przy Moście Teatralnym, nad torowiskami kolejowymi w kierunku północnym (stanowiącymi m.in. część magistrali E 20). Jest elementem zabudowań Dzielnicy Cesarskiej.
    Collegium Minus w Poznaniu – zabytkowy, neorenesansowy gmach zlokalizowany w obrębie poznańskiej Dzielnicy Cesarskiej przy placu Mickiewicza.
    Instytut Higieny w Poznaniu – jeden z mniejszych gmachów reprezentacyjnych, zlokalizowanych na terenie Dzielnicy Cesarskiej w Poznaniu, z przeznaczeniem na pruski Instytut Higieny. Adres: ul. Wieniawskiego 3 (dawniej Königs Ring).
    Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.
    Dzielnica Cesarska w Poznaniu (także: Dzielnica Zamkowa) – ogólna nazwa na zespół reprezentacyjnych zabudowań, projektowanych przez wybitnych architektów europejskich w Poznaniu, w zachodniej części ścisłego centrum miasta, w stylach historycznych.
    Jan Wellenger (ur. 3 marca 1919 w Gnieźnie, zm. 6 listopada 1984 w Poznaniu) – polski architekt związany z Poznaniem.
    Żelbet (stalbet, stalobeton, żelazobeton, potocznie nieprawidłowo nazywany też żelbetonem) – element konstrukcyjny powstały przez połączenie betonu z wkładkami stalowymi. Połączenie tych dwóch materiałów jest powszechnie stosowane w budownictwie. Beton jest materiałem przenoszącym naprężenia ściskające, jednak jego wytrzymałość na rozciąganie jest bardzo mała. Stal w elemencie żelbetowym przenosi głównie naprężenia rozciągające, choć często stosuje się zbrojenie ściskane. Połączenie stali i betonu pozwala budować konstrukcje różnego typu. Do zbrojenia stosuje się wkładki w postaci prętów, lin, strun, kabli i siatek. Można spotkać także konstrukcje ze "sztywnym zbrojeniem", tzn. takie, w których elementy stalowe o dużych przekrojach (np. dwuteowniki, ceowniki) są wykorzystane jako rdzeń, np. w słupie kompozytowym.

    Reklama