• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gladiator



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Etniczność (od gr. ethnos oznaczającego rasę) zasadnicza cecha określonej zbiorowości etnicznej, stanowiąca zespół wzajemnie i silnie z sobą powiązanych cech społeczno-kulturowych, określających odmienność i specyfikę konkretnej zbiorowości ("swoich") wobec zbiorowości innych ("obcych"). Termin ten jednak nie jest jednoznacznie ujmowany i ciągle w naukach społecznych trwają próby jego odpowiedniego zdefiniowania.Klaudiusz, Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus, oficjalna tytulatura cesarska: Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus (ur. 1 sierpnia 10 p.n.e. w Lugdunum w Galii, zm. 13 października 54 n.e.) – historyk, czwarty cesarz rzymski od 25 stycznia 41 roku do swojej śmierci, syn Druzusa Starszego i Antonii Młodszej; bratanek cesarza Tyberiusza, stryj cesarza Kaliguli, brat Germanika.
    Uwagi[ | edytuj kod]
    1. W swej Etymologii (ks. I.3,8) Izydor wyjaśnia, że ten znak stawiano również w spisach przy imionach żołnierzy, którzy polegli. Przedłużona kreska w greckiej literze Θ (Ø) oznacza strzałę, znak śmierci (Dorothea Forstner OSB: Świat symboliki chrześcijańskiej. Warszawa: PAX, 1990, s. 33).

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Najemny gladiator zwany był auctoratus, l. mn. auctorati, por. Auctorati i auctoratio w prawie rzymskim.
    2. Szymon Zdziebłowski, Historyk: w starożytnym Rzymie walczyły też gladiatorki, w tym ochotniczki, „Nauka w Polsce”, 11 lipca 2018 [dostęp 2018-07-11] (pol.).
    3. Jerome Carcopino: Życie codzienne w Rzymie w okresie rozkwitu cesarstwa. Warszawa: PIW, 1960, s. 226.
    4. Przemysław Kubiak: Damnatio ad bestias i inne kary wykonywane na arenie w antycznym Rzymie. Łódź: WUŁ, 2014, s. 122, 151.
    5. P. Rochala: Powstanie Spartakusa 73–71 p.n.e. Zabrze: Inforteditions, 2009, s. 44 ; Michael Grant: Gladiatorzy. Wrocław: Ossolineum, 1980, s. 52; Jerome Carcopino: Życie codzienne w Rzymie w okresie rozkwitu cesarstwa, dz. cyt., s. 275, 274.
    6. P. Rochala: Powstanie Spartakusa 73–71 p.n.e., dz. cyt., s. 45.
    7. P. Rochala: Powstanie Spartakusa 73–71 p.n.e., dz. cyt., s. 37–40.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Paweł Rochala: Powstanie Spartakusa 73–71 p.n.e. Zabrze: Inforteditions, 2009
  • Michael Grant: Gladiatorzy. Wrocław: Ossolineum, 1980
  • Wyzwoleniec – człowiek, który został podniesiony ze stanu niewoli i otrzymał pełne lub częściowe prawa obywatelskie.Niesubordynacja – akt rozmyślnego nieposłuszeństwa wobec ustalonego porządku dokonywany przez podwładnego. W wojsku niesubordynacja jest przestępstwem karnym z art. 145 § 1 kodeksu karnego. Niesubordynacja w pracy może być powodem udzielenia kary upomnienia i nagany.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Gladiatorzy (org. Held der Gladiatoren) – telewizyjny film powstały w koprodukcji niemiecko-austriackiej w 2003 roku. Prawdopodobnie był inspirowany filmem Gladiator, gdyż ma podobną tematykę.
    Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolennic.
    Przyłbica – rodzaj hełmu stosowanego od XIV do XVI wieku przez rycerstwo ciężkozbrojne. Była to ulepszona łebka z doczepioną profilowaną płytą pełniącą funkcję zasłony na twarz.
    Naumachia (łac. z gr. ναυμαχία naumachía, dosłownie wojna morska) – w starożytnym Rzymie specjalna budowla zbliżona kształtem do amfiteatru, mająca zamiast areny specjalnie wybudowany basen, przeznaczona do wystawiania określanych tą samą nazwą widowisk przedstawiających bitwy morskie. Miejscem stoczenia kilku naumachiae było rzymskie Koloseum.
    Ofiary z ludzi – praktyki religijne poświadczone w różnych epokach i różnych częściach świata, polegające na zabiciu człowieka w ofierze bóstwu. Były związane z istniejącym w danej kulturze systemem wierzeń lub z lękiem przed konkretnym grożącym kataklizmem. W niektórych kulturach ślady dawnych rytuałów tego typu pozostały jedynie w postaci pewnych idei teologicznych, np. stworzenie świata z rozczłonkowanego ciała "pierwszego człowieka", opisane w wedyjskim tekście Puruszasukta. Z czasów nowożytnych dość dobrze udokumentowane są ofiary z ludzi dokonywane w kulturach Mezoameryki, zwłaszcza istotne w kulturze Azteków, gdzie jednocześnie zabijano tysiące jeńców, pojmanych w specjalnie w tym celu toczonych tzw. kwietnych wojnach. Niekiedy ofiary z ludzi były połączone z rytualnym kanibalizmem.
    Venatio (łac. polowanie) – forma rozrywki organizowanej w rzymskich amfiteatrach polegającej na polowaniu i zabijaniu dzikich zwierząt. Dzikie drapieżniki sprowadzano do Rzymu z głębi Cesarstwa rzymskiego. Venatio odbywały się w godzinach porannych przed główną atrakcją dnia – popołudniowymi pojedynkami gladiatorów. Organizowano je na Forum Romanum, Saepta Julia i w Circus Maximus, chociaż żadne z tych miejsc nie mogło zapewnić tłumom widzów ochrony przed wystawianymi dzikimi zwierzętami.
    Aristonikos (? - 128 p.n.e.) – przywódca powstania antyrzymskiego (tzw. powstanie Aristonikosa) w Azji Mniejszej, uzurpator na tronie władcy Pergamonu pod imieniem Eumenesa III.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.955 sek.