• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gladiator



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Etniczność (od gr. ethnos oznaczającego rasę) zasadnicza cecha określonej zbiorowości etnicznej, stanowiąca zespół wzajemnie i silnie z sobą powiązanych cech społeczno-kulturowych, określających odmienność i specyfikę konkretnej zbiorowości ("swoich") wobec zbiorowości innych ("obcych"). Termin ten jednak nie jest jednoznacznie ujmowany i ciągle w naukach społecznych trwają próby jego odpowiedniego zdefiniowania.Klaudiusz, Tiberius Claudius Drusus Nero Germanicus, oficjalna tytulatura cesarska: Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus (ur. 1 sierpnia 10 p.n.e. w Lugdunum w Galii, zm. 13 października 54 n.e.) – historyk, czwarty cesarz rzymski od 25 stycznia 41 roku do swojej śmierci, syn Druzusa Starszego i Antonii Młodszej; bratanek cesarza Tyberiusza, stryj cesarza Kaliguli, brat Germanika.
    Bunty[ | edytuj kod]

    W dziejach Rzymu dochodziło wielokrotnie do buntów i powstań z udziałem niewolników. W największym z nich znaczącą rolę odegrali wyszkoleni gladiatorzy.

    Najważniejsze powstania i bunty:

  • Bunt w Etrurii – 195 rok p.n.e.;
  • Bunt w Apulii – 185 rok p.n.e.;
  • Pierwsze powstanie na Sycylii – lata 138 do 132 p.n.e.;
  • Powstanie Aristonikosa – lata 132 do 129 p.n.e.;
  • Bunt Wettiusza oraz Drugie powstanie na Sycylii – lata 104 do 101 p.n.e.;
  • Powstanie Spartakusa – 73 p.n.e. w Kapui, było największym buntem gladiatorów, któremu przewodził Trak Spartakus.
  • Typy gladiatorów[ | edytuj kod]

    Eques

    Charakter walk oraz stosowane uzbrojenie były urozmaicone. Początkowo wyróżniano trzy charakterystyczne typy gladiatorów łączone z pochodzeniem etnicznym:

    Wyzwoleniec – człowiek, który został podniesiony ze stanu niewoli i otrzymał pełne lub częściowe prawa obywatelskie.Niesubordynacja – akt rozmyślnego nieposłuszeństwa wobec ustalonego porządku dokonywany przez podwładnego. W wojsku niesubordynacja jest przestępstwem karnym z art. 145 § 1 kodeksu karnego. Niesubordynacja w pracy może być powodem udzielenia kary upomnienia i nagany.
  • Samnita (Samnis) – najstarszy typ ciężkozbrojnego gladiatora; nosił hełm z zasłoną i pióropuszem, uzbrojony był w owalną tarczę, miecz i włócznię, na jednej łydce miał nagolennicę, a na prawym ramieniu, przedramieniu i obojczyku skórzane osłony (manicae). Na nagim torsie nosił płytkę z brązu.
  • Gal (Gallus) – ciężkozbrojny gladiator – nosił okrągły lub grzebieniasty hełm, długą lub owalną tarczę, uzbrojony był w miecz i sztylet, z prawą ręką chronioną przez rękaw. Pozbawiony ochrony i nagolennic.
  • Trak (Thraex) – uzbrojony w długi zakrzywiony nóż (sica), osłonę stanowiła mała kwadratowa lub owalna tarcza (parma). Hełm spiczasty, zawsze zwieńczony głową drapieżnego ptaka, (kojarzącego się Rzymianom z mitycznym gryfem). Nagolennice miał wyższe, ochronny rękaw, tors nagi.
  • W późniejszym czasie wyróżniano też inne typy gladiatorów:

    Gladiatorzy (org. Held der Gladiatoren) – telewizyjny film powstały w koprodukcji niemiecko-austriackiej w 2003 roku. Prawdopodobnie był inspirowany filmem Gladiator, gdyż ma podobną tematykę. Secutor - gladiator walczący najczęściej z retiariusem. Był uzbrojony w miecz gladius i drewnianą tarczę przypominającą tarcze legionisty rzymskiego. Jego uzbrojenie ochronne składało się z osłony ramienia trzymającego miecz, zamkniętego hełmu bez wystających elementów (aby sieciarzowi trudniej było zarzucić na przeciwnika sieć) i nagolennic.
  • Andabata – walczący pieszo lub konno w hełmie z zasłoną bez otworów na oczy.
  • Bestiarius – wyposażony jedynie w sztylet lub włócznię i walczący z dzikimi zwierzętami (w walkach zwanych venatio) często zakończonych śmiertelnie.
  • Dimachaerus – walczył bez hełmu, używał dwóch sztyletów.
  • Eques – walczył konno mieczem i włócznią, z okrągłą tarczą.
  • Essedarius – walczył na dwukonnym rydwanie (essedum), powożonym przez woźnicę.
  • Laquearius – używał sznura z pętlą, podobnego do lassa.
  • Murmillo (mirmillo) – osłaniał głowę hełmem przypominającym głowę ryby mormylos; dodatkowo był wyposażony w osłonę ramienia, miecz oraz podłużną tarczę.
  • Provocator lub Secutor – najczęściej wystawiany przeciw Samnicie; jego rynsztunek i uzbrojenie różniły się w zależności od rodzaju walki.
  • Retiarius (sieciarz) – walczył trójzębem lub harpunem z ości tuńczyka, sztyletem oraz siecią, bez hełmu i ochronnego wyposażenia.
  • W okresie późnego cesarstwa państwo utrzymywało własnych gladiatorów. Byli oni wykorzystywani przez niektórych cesarzy, obok wojsk regularnych, podczas wojen domowych.

    Przyłbica – rodzaj hełmu stosowanego od XIV do XVI wieku przez rycerstwo ciężkozbrojne. Była to ulepszona łebka z doczepioną profilowaną płytą pełniącą funkcję zasłony na twarz.Naumachia (łac. z gr. ναυμαχία naumachía, dosłownie wojna morska) – w starożytnym Rzymie specjalna budowla zbliżona kształtem do amfiteatru, mająca zamiast areny specjalnie wybudowany basen, przeznaczona do wystawiania określanych tą samą nazwą widowisk przedstawiających bitwy morskie. Miejscem stoczenia kilku naumachiae było rzymskie Koloseum.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • powstanie Spartakusa
  • Spartakus
  • gladiatorka
  • film Gladiator
  • film Gladiatorzy
  • venatio


  • Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ofiary z ludzi – praktyki religijne poświadczone w różnych epokach i różnych częściach świata, polegające na zabiciu człowieka w ofierze bóstwu. Były związane z istniejącym w danej kulturze systemem wierzeń lub z lękiem przed konkretnym grożącym kataklizmem. W niektórych kulturach ślady dawnych rytuałów tego typu pozostały jedynie w postaci pewnych idei teologicznych, np. stworzenie świata z rozczłonkowanego ciała "pierwszego człowieka", opisane w wedyjskim tekście Puruszasukta. Z czasów nowożytnych dość dobrze udokumentowane są ofiary z ludzi dokonywane w kulturach Mezoameryki, zwłaszcza istotne w kulturze Azteków, gdzie jednocześnie zabijano tysiące jeńców, pojmanych w specjalnie w tym celu toczonych tzw. kwietnych wojnach. Niekiedy ofiary z ludzi były połączone z rytualnym kanibalizmem.
    Venatio (łac. polowanie) – forma rozrywki organizowanej w rzymskich amfiteatrach polegającej na polowaniu i zabijaniu dzikich zwierząt. Dzikie drapieżniki sprowadzano do Rzymu z głębi Cesarstwa rzymskiego. Venatio odbywały się w godzinach porannych przed główną atrakcją dnia – popołudniowymi pojedynkami gladiatorów. Organizowano je na Forum Romanum, Saepta Julia i w Circus Maximus, chociaż żadne z tych miejsc nie mogło zapewnić tłumom widzów ochrony przed wystawianymi dzikimi zwierzętami.
    Aristonikos (? - 128 p.n.e.) – przywódca powstania antyrzymskiego (tzw. powstanie Aristonikosa) w Azji Mniejszej, uzurpator na tronie władcy Pergamonu pod imieniem Eumenesa III.
    Kapua (wł. Capua) – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Kampania, w prowincji Caserta, położona na południe od Rzymu nad rzeką Volturno. W 73 r. p.n.e. wybuchło tu powstanie niewolników, nazwane od wodza tego powstania powstaniem Spartakusa.
    Herodot z Halikarnasu (starogr. Ἡρόδοτος ὁ Ἁλικαρνασσεύς, Herodotos ho Halikarnasseus) (ur. ok. 484 p.n.e. w Halikarnasie, obecnie Bodrum w Turcji, zm. ok. 426 p.n.e. w Turioj lub Atenach) – historyk grecki, zwany Ojcem historii, czasem także Ojcem geografii. Jedynym zachowanym jego dziełem jest 9-księgowa relacja z wojen perskich, opisująca także geografię i historię Hellady, Persji i Egiptu oraz okolicznych krain, zatytułowana Dzieje (Ἱστορίαι Historiai, łac. Historiae). Jego relacje nie były zawsze dokładne, ale − w odróżnieniu od wielu innych historyków, aż po czasy dzisiejsze − zawsze opatrzone klauzulą "zgodnie z tym, czego się dowiedziałem" (Dzieje, I, 2) i "Ja zaś muszę podać, co się opowiada, ale bynajmniej nie jestem zobowiązany w to wierzyć i te słowa mają się odnosić do całych mych Dziejów." (VII, 152).
    Gladiatorka (ang. Gladiatrix) – żeński odpowiednik męskiego gladiatora, uzbrojonego wojownika, który zajmował się walką z ludzi lub zwierzętami dla rozrywki publiczności na arenach Republiki rzymskiej i Cesarstwa rzymskiego.
    Laquearius - gladiator przypominający bardzo retiariusa. W przeciwieństwie do niego używał jednak sznura z pętlą, podobnego do lassa. Ponadto walczył włócznią i w potrzebie mógł użyć sztyletu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.