Giovanni Battista Sammartini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Giovanni Battista Sammartini (ur. ok. 1698 (1700?) w Mediolanie, zm. 15 stycznia 1775 tamże) – włoski kompozytor, organista, kapelmistrz i nauczyciel.

Biblioteka Narodowa Korei – biblioteka narodowa Korei Południowej znajdująca się w Seulu. Powstała w 1945 roku. Jej zbiory liczą ponad 11 milionów woluminów (2018), w tym ponad milion zagranicznych książek. Muzyka liturgiczna, muzyka kościelna – muzyka służąca obrzędowi religijnemu, która według zaleceń władz danego kościoła jest odpowiednia przy odprawianiu liturgii.

Był organistą katedralnym i kapelmistrzem w Mediolanie. Wśród jego uczniów znalazł się m.in. Ch.W. Gluck.

Tworzył symfonie (ponad 70), opery (dwie), koncerty (przede wszystkim skrzypcowe), sonaty, muzykę kameralną i kościelną. Jego dzieła, szczególnie symfonie, znamionują nadejście klasycyzmu; Sammartini wykształcił cykl sonatowy i nowy styl instrumentacji pokrewny stylowi szkoły mannheimskiej. Już w roku 1734 pisał 4-częściowe symfonie. Technika rozwijania tematów muzycznych przez Sammartiniego zapowiada twórczość Haydna i Mozarta. Wczesne jego kompozycje pisane były w celach liturgicznych.

Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.Opus (łac. dzieło) – w połączeniu z kolejną liczbą arabską – jest to oznaczenie chronologiczne dzieła jednego kompozytora. Pierwszym kompozytorem, który użył tego oznaczenia był Biagio Marini (w 1617 roku). Natomiast Ludwig van Beethoven jako pierwszy stosował numerację opusową systematycznie.

Utwory Sammartiniego są uporządkowane albo według numeru opusowego, jaki uzyskały za życia kompozytora, albo według katalogu J-C (Jenkins-Churgin).

Giovanni Battista Sammartini jest często mylony ze swoim bratem, Giuseppe, również kompozytorem (1695-1750), o podobnym dorobku oraz inicjale pierwszego imienia (G.).

Twórczość[ | edytuj kod]

  • Opery
  • Memet, J-C 88 (Lodi, 1732)
  • L’ambizione superata dalla virtù, J-C 89 (Mediolan, 1734)
  • L’Agrippina, moglie do Tiberio, J-C 90 (Mediolan, 1743)
  • Sonaty
  • na organy
  • na wiolonczelę
  • na skrzypce
  • na flet
  • Sonaty triowe (np. na flet, skrzypce i basso continuo)
  • Koncerty
  • na wiolonczelę i piccolo
  • na flet
  • na skrzypce
  • Symfonie
  • około 70
  • Sonata – instrumentalna forma muzyczna. Pierwotnie każdy utwór instrumentalny, w przeciwieństwie do wokalnego – kantaty. Z czasem wykształciła się w specyficzną formę.Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Christoph Willibald Ritter von Gluck (ur. 2 lipca 1714 w Erasbach koło Berching, zm. 15 listopada 1787 w Wiedniu) – niemiecki kompozytor okresu klasycyzmu.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
    Cykl sonatowy – forma muzyczna popularna zwłaszcza w okresie klasycyzmu, występuje w układzie cztero- i trzyczęściowym.
    Liturgia (gr. λειτουργια – działanie na rzecz ludu) – w starożytnej Grecji działania konkretnej osoby lub społeczności na rzecz obywateli, obecnie – publiczna forma kultu religijnego, dotycząca całokształtu zrytualizowanych, zbiorowych i ściśle określonych czynności sakralnych, ustalonych przez kapłanów danej religii.

    Reklama