• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Generalne Gubernatorstwo



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] [5] [6] 7 [8]
    Przeczytaj także...
    Delegatura Rządu na Kraj – tajny naczelny organ władzy administracyjnej w okupowanej Polsce, utworzony w 1940 r., składający się z departamentów. Na jej czele stał Delegat Rządu na Kraj, podporządkowany Rządowi RP na uchodźstwie, a od 1944 wicepremier w tym rządzie. Delegatura kierowała pracą pionu cywilnego Polskiego Państwa Podziemnego. Jej zadaniami było utrzymanie ciągłości instytucji państwowych, zapewnienie normalnego funkcjonowania państwa, przygotowanie do przyjęcia kontroli nad krajem po zakończeniu wojny, rejestracja poczynań okupantów i dokumentacja zbrodni wojennych, ochrona i ratowanie zagrożonych dóbr kultury.Msza – w części wyznań chrześcijańskich porządek celebracji liturgicznej będącej odniesieniem do Ostatniej Wieczerzy Jezusa.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. „Das Generalgouvernement besitzt eine Fläche von rund 142000qkm d.h. 37% der ehemaligen polnischen Staatsfläche mit ungefähr 18 Mill. Einwohnern, von denen etwa 72 v. H. Polen, 17 v. H. Ukrainer (Ruthenen), 0,7 v. H. Deutsche sind.”, [w:] Oskar Steinheil. Das Generalgouvernement. Reisehandbuch. Karl Baedeker 1943. s. 27.
    2. Oskar Steinheil: Das Generalgouvernement. Reisehandbuch. Karl Baedeker 1943. s. 27.
    3. Generalna Gubernia, Słownik Języka Polskiego PWN [dostęp 2020-12-27] (pol.).
    4. Proklamacja Generalnego Gubernatora Hansa Franka z dnia 26 października 1939.
    5. Proklamacja podpisana przez Hansa Franka: „Zwycięski oręż niemiecki położył kres ostateczny istnieniu państwa polskiego. Macie za sobą epizod historyczny, o którym należy zapomnieć, ponieważ należy do przeszłości i już nigdy nie wróci. Żołnierza niemieckiego żadna siła nie jest w stanie usunąć z miejsca, gdzie raz postawił swoją stopę. Führer postanowił z części terytorium państwa polskiego utworzyć Generalne Gubernatorstwo, na którego czele mnie postawił. Generalne Gubernatorstwo może stać się schronieniem dla ludności polskiej, o ile lojalnie podporządkuje się ona całkowicie rozkazom władz niemieckich, wypełniając zadania wyznaczone jej w niemieckim wysiłku wojennym. Wszelkie próby przeciwstawienia się nowemu porządkowi niemieckiemu będą zwalczane z całą bezwzględnością”: Tadeusz Bór-Komorowski, Armia Podziemna, Londyn, 1979 s. 21.
    6. Szymon Datner, 55 dni Wehrmachtu w Polsce 1 IX – 25 X 1939, Warszawa 1967, s. 63n.
    7. Szymon Datner, Zbrodnie Wehrmachtu na jeńcach wojennych armii regularnych w II wojnie światowej, Warszawa 1964, s. 18. Czesław Pilichowski, Fałszerstwo czy prowokacja? Warszawa 1977, s. 32.
    8. «Область Государственных Интересов Германии» (ZSRR, 1940)
    9. Imanuel Geiss: „Tzw. polski pas graniczny 1914-1918”. Warszawa 1964.
    10. Hein Erich Goemans: „War and Punishment: The Causes of War Termination and the First World War” Princeton University Press 2000.
    11. Imanuel Geiss: „Tzw. polski pas graniczny 1914-1918”. Warszawa 1964.
    12. Source Records of the Great War, Vol. IV, ed. Charles F. Horne, National Alumni 1923.
    13. DEVASTATED POLAND Frederick Walcott National Geographic, May 1917.
    14. „Ilustrowany Kuryer Codzienny” nr 213, 4 sierpnia 1939, s. 2, art. „Przyszła mapa Europy”.
    15. Stanisław Dąbrowa-Kostka, „Hitlerowskie afisze śmierci”, KAW Warszawa 1983, s. 33–34.
    16. Nowa Encyklopedia Powszechna PWN. T. 3. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 267. ISBN 83-01-14179-4.
      Nowa Encyklopedia Powszechna PWN. T. 6. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 149. ISBN 83-01-14179-4.
      Nowa Encyklopedia Powszechna PWN. T. 4. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. 330. ISBN 83-01-14179-4.
    17. Maria Wardzyńska: Był rok 1939. Operacja niemieckiej policji bezpieczeństwa w Polsce. Intelligenzaktion. Kraków: Instytut Pamięci Narodowej, 2009, s. 39–75. ISBN 978-83-7629-063-8.
    18. Zob. Institut für Deutsche Ostarbeit – IDO. Sektion Rassen – und Volkstumforchung. Uniwersytet Jagielloński. Kraków. 1940–1943. [...] „Ich rezultatem są setki sprawozdań, raportów i ankiet, które często zawierają bardzo szczegółowe dane genealogiczne. Są wśród nich także niezidentyfikowane slajdy przedstawiające górali z Zakopanego, Kościeliska, negatywy z Szaflar i innych miejscowości podhalańskich (w tym fotografie szkół). Wśród uporządkowanych negatywów są 525 z Muzeum Tatrzańskiego w Zakopanem (sprzed rozgrabienia jego zbiorów), zdjęcia absolwentów tamtejszej szkoły stolarskiej itd. Materiały zdjęciowe z miejscowości Stary Sącz, Borowa, Hańczowa, Szaflary, Wawrzyńczyce, Witów, Komańcza, Nowotaniec, Tarnów, Zakopane, Gałkowice, Stadło, Dzianisz, Jurgów, Miedzyczerwienne, Murzasiehle, Poronin, Głowienka, Hańczowa, Kraków, Krynica, Leszczyny, Nowy Sącz, Sanok i inne [1].
    19. Encyklopedia Białych Plam. Radom: Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, 2001, s. 282, 286, 288. ISBN 83-912068-0-7.
    20. Czesław Madajczyk „Generalna Gubernia w planach hitlerowskich. Studia” Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1961, s. 9–37.
    21. „Zamiar Hitlera [niemieckiej koncepcji buforowego państewka polskiego] udaremniony został przez niemożność znalezienia polskiego przywódcy, który by chciał odegrać rolę Hachy lub Quislinga (...) I wreszcie brak było w Polsce potencjalnego Quislinga (...) inicjatywy tworzenia rządu z polskiej strony nie było”: Czesław Madajczyk „Generalna Gubernia w planach hitlerowskich. Studia” Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1961, s. 26.
    22. Tomasz Głowiński: O nowy porządek europejski. Ewolucja hitlerowskiej propagandy politycznej wobec Polaków w Generalnym Gubernatorstwie 1939–1945. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2000, s. 13, 45, 145–159. ISBN 83-229-2121-7.
    23. Kazimierz Przybysz, Kazimierz Przybysz. Chłopi polscy wobec okupacji hitlerowskiej 1939–1945. 1983; Czesław Madajczyk. Generalna Gubernia w planach hitlerowskich. 1961; „Sikorski raz przypomniał, żeby zrobić wszystko w celu ściągnięcia Witosa do Francji, obawiał się bowiem, aby Niemcy nie wykorzystali Witosa do tworzenia rządu kolaboracyjnego i by w kraju nie powstał rząd „z ludzi uczciwych i poważnych” w: Władysław Sikorski. Józef Szczypek. 1984.
    24. Porębski, W okupowanym Krakowie – Pamięci konspiratorów krakowskiego Kedywu AK.
    25. „(...) niewiarygodna koncepcja zburzenia milionowego miasta i wzniesienia na jego miejsce nowego (...) zamysł tego planu (...) jego konsekwencji (...) polegających na wymuszaniu kolejnych masowych wyburzeń całych dzielnic miasta...”: Praca zbiorowa „Straty wojenne Warszawy 1939–1945. Raport” Zespół Doradców Prezydenta miasta stołecznego Warszawy, Warszawa, 2004.
    26. Marian Marek Drozdowski, Marian Zahorski „Historia Warszawy”, Wydawnictwo Jeden Świat, Warszawa, 2004 s. 322.
    27. „Straty wojenne Warszawy 1939–1945. Raport” Zespół Doradców Prezydenta miasta stołecznego Warszawy, Warszawa, 2004.
    28. „(...) w ślad za tym szły z najwyższego szczebla decyzje polityczne. „Führer życzy sobie, aby Warszawa spadła do rzędu miast prowincjonalnych” – zapisał w swoim dzienniku Hans Frank w lipcu 1940 roku...”: Praca zbiorowa „Straty wojenne Warszawy 1939–1945. Raport” Zespół Doradców Prezydenta miasta stołecznego Warszawy, Warszawa, 2004.
    29. Witold Pronobis: Świat i Polska w XX wieku. Warszawa: Editions Spotkania, 1996, s. 229. ISBN 83-86802-11-1.
    30. Z kart historii Polski. Niemieckie obozy nazistowskie na okupowanych ziemiach polskich w czasie II wojny światowej.
    31. Czesław Madajczyk: Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 165–176, 247, 259, 328 (tom 2), s. 241, 533, 631 (tom 1).
    32. Okupacja i ruch oporu w dzienniku Hansa Franka 1939–1945. Warszawa: Książka i Wiedza, 1970, s. 30, 31, 54 (tom 1).
    33. Granice wielu powiatów widocznych na mapie były już nieaktualne w 1940 roku (m. in. powiatów łódzkiego, brzezińskiego, piotrkowskiego, radomszczańskiego, warszawskiego) po niemieckich korektach administracyjnych w listopadzie 1939 roku.
    34. G. Mazur, J. Skwara, J. Węgierski, Kronika 2350 dni wojny i okupacji Lwowa, s. 130.
    35. Grzegorz Hryciuk: Przemiany demograficzne w Galicji Wschodniej w latach 1939–1941. Rzeszów: Instytut Pamięci narodowej. Okupacja sowiecka ziem polskich 1939–1945, s. 112–113. ISBN 83-89078-78-3.
    36. Estreicher 1971 ↓, s. 129.
    37. Wyjątek stanowiły osoby narodowości ukraińskiej, służące od 1943 w ochotniczej formacji SS-Galizien. Żołnierze ci do 1939 r. posiadali polskie obywatelstwo, a ich status prawny w okresie II wojny światowej nie uległ zmianie (z tego powodu po 1945 nie zostali deportowani do ZSRR).
    38. Andrzej Chwalba, Jakub Basista, Tadeusz Czekalski, Jacek Poleski, Krzysztof Stopka: Dzieje Polski. Kalendarium. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2000, s. 702–710. ISBN 83-0803-028-9.
    39. Julitta Mikulska-Bernaś, Franciszek Bernaś: V kolumna. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1977.
    40. Piąta kolumna. www.1939.pl.
    41. G. Mazur, J. Skwara, J. Węgierski, Kronika 2350 dni wojny i okupacji Lwowa, s. 132.
    42. „Kolaboracja nacjonalistów ukraińskich z hitlerowskimi Niemcami rychło przekroczyła ramy czysto politycznej współpracy i gry interesów. Ukraińcy uczestniczyli w niemieckich akcjach eksterminacyjnych.”, [w:] Władysław Serczyk, Historia Ukrainy, 1979; „Do największych wystąpień antyżydowskich doszło w Galicji Wschodniej (Zachodnia Ukraina) po tym, jak ludność ukraińska w 22 miejscowościach odkryła w byłych więzieniach sowieckich 5300 trupów więźniów pomordowanych przez NKWD.”, [w:] Marek Wierzbicki, Polacy i Żydzi w zaborze sowieckim, 2001.
    43. „Znacznie bardziej zacięta i antysemicko nastawiona była duża część ludności litewskiej, która – nie tylko w pierwszym momencie – licznie garnęła się do ochotniczych formacji współpracujących z Einsatzgruppen, a następnie z SS.”, [w:] Jerzy Tomaszewski, Józef Adelson, Najnowsze dzieje Żydów w Polsce: w zarysie (do 1950 roku), 1993.
    44. „Polska część miejscowej ludności okazuje poparcie dla egzekucji prowadzonych przez policję bezpieczeństwa, donosząc gdzie znajdują się żydowscy, rosyjscy i polscy bolszewicy.” [Lech Niekrasz. Operacja „Jedwabne”: mity i fakty, 2001 – fragment raportu Einsatzgruppe].
    45. „Na Białorusi Einsatzgruppe B raportowała, że miejscowej ludności nie można namówić do organizowania pogromów, mimo że nienawidzą Żydów i aprobują niemieckie działania. Przykładów czynnego udziału ludności w mordowaniu Żydów jest jednak w tych meldunkach co niemiara.”, [w:] Andrzej Żbikowski, U genezy Jedwabnego: Żydzi na kresach północno-wschodnich II Rzeczypospolitej, wrzesień 1939-lipiec 1941, 2006.
    46. W. Moskalik: Z dziejów ruchu oporu w Polsce południowej t. 1, Kraków, 1964.
    47. Włodzimierz Borodziej. Terror i polityka: policja niemiecka a polski ruch oporu w GG 1939–1944. 1985. s. 139.
    48. Polskie prostytutki w większości współpracowały z wywiadem Armii Krajowej por. Jan Nowak-Jeziorański: „Kurier z Warszawy”, Stefan Korboński: „W imieniu Rzeczypospolitej”.
    49. Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1914–1945. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 500, 501. ISBN 83-7311-991-4.
    50. Tomasz Chronowski: Historia poczty polskiej. Poczta Polska, 2007.
    51. „Traktowanie ludności byłych obszarów polskich z punktu widzenia polityki rasowej” (niem. „Die Frage der Behandlung der Bevölkerung der ehemaligen polnische Gebiete nach rassenpolitischen Gesichtpunkten”): Czesław Madajczyk: „Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce” Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1970, tom 1, s. 291.
    52. Czesław Madajczyk: Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 149 (tom2). Cytat: W końcu 1940 r. było w GG 30% liczby szkół i 28% przedwojennej liczby uczniów. Chodziło do szkół znacznie mniej dzieci niż było zapisanych. Spowodowane to było brakiem butów, odzieży, trudnościami dojazdu, brakiem opału dla szkół.
    53. „Kilka myśli o traktowaniu obcoplemieńców na wschodzie” (niem. „Einige Gedanken ueber die Behandlung der Fremdenvoelker im Osten”): Roman Zbigniew Hrabar „Hitlerowski rabunek dzieci polskich. Uprowadzanie i germanizowanie dzieci polskich w latach 1939–1945”, Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo Śląsk, 1960 s. 29.
    54. Roman Zbigniew Hrabar: „Hitlerowski rabunek dzieci polskich. Uprowadzanie i germanizowanie dzieci polskich w latach 1939–1945”, Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo Śląsk, 1960, s. 29.
    55. Czesław Partacz, Przyczyny i tło konfliktu polsko-ukraińskiego w latach 1939–1947, „27 Dywizja Wołyńska AK” Biuletyn Informacyjny, nr 1(101), styczeń-marzec 2009 Warszawa, s. 18.
    56. Patrz: Z. Landau, J. Tomaszewski: Bank Handlowy w Warszawie S.A. Historia i rozwój 1870–1970. Warszawa 1970, s. 207.
    57. Andrzej Gójski: Etapy i cele niemieckiej polityki bankowej w GG.
    58. Katalog Parchimowicz/Borkowski.
    59. Krzysztof Urbański: Zagłada Żydów w dystrykcie radomskim. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2004, s. 39. ISBN 83-7271-260-3.
    60. Krzysztof Urbański: Zagłada Żydów w dystrykcie radomskim. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2004, s. 69. ISBN 83-7271-260-3.
    61. Krzysztof Urbański: Zagłada Żydów w dystrykcie radomskim. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2004, s. 54. ISBN 83-7271-260-3.
    62. Krzysztof Urbański: Zagłada Żydów w dystrykcie radomskim. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2004, s. 55–60. ISBN 83-7271-260-3.
    63. Krzysztof Urbański: Zagłada Żydów w dystrykcie radomskim. Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, 2004, s. 62. ISBN 83-7271-260-3.
    64. Ryszard Majewski: Waffen SS. Mity i rzeczywistość. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1977, s. 53. Cytat: Poczynając od maja 1939 r. specjalna komórka wywiadu SS przystąpiła do sporządzania listy osób w Polsce, które należało aresztować lub wymordować od razu po wkroczeniu wojsk niemieckich. Na listach tych, zestawionych przy wybitnym udziale niemieckiej mniejszości narodowej, znajdowało się ponad 61 tys. nazwisk ludzi zaliczonych do tzw. „polskiej warstwy kierowniczej”.
    65. Jochen Böhler, Klaus-Michael Mallmann, Jürgen Matthäus, Einsatzgruppen w Polsce, Ewa Ziegler-Brodnicka (tłum.), Warszawa: Bellona, 2009, ISBN 978-83-11-11588-0, OCLC 750967085.
    66. Włodzimierz Jastrzębski, „Terror i zbrodnia. Eksterminacja ludności polskiej i żydowskiej w rejencji bydgoskiej w latach 1939–1945”, Warszawa: Interpress, 1974.
    67. Krzysztof Dunin-Wąsowicz: Warszawa w latach 1939–1945. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 61. ISBN 83-01-04207-9.
    68. Hanna Cieniuszek: Zbrodnie hitlerowskie w Polsce. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1971, s. 14–19.
    69. S. Piątkowski, Skarżysko-Kamienna w latach wojny i okupacji (1939–1945), w: Dzieje Skarżyska-Kamiennej. Monografia z okazji 90-lecia nadania praw miejskich, pod red. K. Zemeły i P. Kardysia, Skarżysko-Kamienna 2013, s. 304–308.
    70. W zależności od źródeł.
    71. S:Dyrektywy obchodzenia się z obcymi robotnikami rolnymi narodowości polskiej Dyrektywy obchodzenia się z obcymi robotnikami rolnymi narodowości polskiej”, wydane 6 marca 1941 przez ministra finansów i gospodarki Badenii.
    72. Niektóre szacunki, nie potwierdzone jednoznacznie przez większość historyków, sugerują liczbę ofiar KL Warschau na ok. 200 tys. ludzi.
    73. Wiesław Głębocki, Karol Mórawski: Kultura walcząca 1939–1945. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1985, s. 75–76. ISBN 83-02-00773-0.
    74. Ryszard Sudziński, Włodzimierz Jastrzębski: Wrzesień 1939 roku i jego konsekwencje dla ziem zachodnich i północnych Drugiej Rzeczypospolitej. Toruń: Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, 2001, s. 192. ISBN 83-231-1208-8.
    75. Tomasz Maciejewski: Historia ustroju i prawa sądowego Polski. C.H. Beck. ISBN 978-83-255-9830-3.
    76. Andrzej Friszke: Polska. Losy państwa i narodu 1939–1989. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2003, s. 69, 89. ISBN 83-207-1711-6.
    77. Andrzej Paczkowski: Pół wieku dziejów Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 200, s. 52. ISBN 83-01-14487-4.
    78. Apoloniusz Zawilski: Polskie fronty 1918–1945. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Volumen, 1996, s. 314–317 (tom 1). ISBN 83-86857-26-9.
    79. Stanisław Kopf, Stanisław Starba-Bałuk: Armia Krajowa. Warszawa: Wydawnictwo Ars Print Production, 1999, s. 67. ISBN 83-87224-16-2.
    80. Marek Żukow-Karczewski, Książka pod okupacją, „KRAKÓW” Magazyn Kulturalny, 3/23/1989.
    81. Grzegorz Mazur: Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939–1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1987, s. 113–119. ISBN 83-211-0892-X.
    82. Andrzej Szwarc, Marek Urbański, Paweł Wieczorkiewicz: Kto rządził Polską?: nowy poczet władców od początków do XXI wieku. Warszawa: Wydawnictwo Świat Książki, 2007, s. 672–674. ISBN 978-83-7311-867-6.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Karol Estreicher: Collegium Maius Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Warszawa: Interpress, 1971.
  • Dariusz Matelski, Polityka Niemiec wobec polskich dóbr kultury w XX wieku, wyd. Wyd. 2 popr, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2007, ISBN 978-83-7441-584-2, OCLC 169981722.
  • Helena Kubica, Zagłada w KL Auschwitz Polaków wysiedlonych z Zamojszczyzny w latach 1942–1943, Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau (Instytut Pamięci Narodowej), Warszawa 2004.
  • Wojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski 1914–1945, Warszawa: Wydawnictwo Świat Książki, 2003, ISBN 83-7311-991-4, OCLC 177001481.
  • Andrzej Friszke, Polska. Losy państwa i narodu 1939–1989, Warszawa: Iskry, 2003, ISBN 83-207-1711-6, OCLC 830466024.
  • Tomasz Głowiński, O nowy porządek europejski. Ewolucja hitlerowskiej propagandy politycznej wobec Polaków w Generalnym Gubernatorstwie 1939–1945, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2000, ISBN 83-229-2121-7, OCLC 956592567.
  • Wiesław Głębocki, Karol Mórawski, Kultura walcząca 1939–1945, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1986, ​ISBN 83-02-00773-0​.
  • Władysław Góra, Wojna i okupacja na ziemiach polskich 1939–1945, Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1984, ISBN 83-05-11290-X, OCLC 13526350.
  • Czesław Madajczyk, Zamojszczyzna. Sonderlaboratorium SS, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1977.
  • Witold Wojciech Mędykowski: Macht Arbeit Frei?: German Economic Policy and Forced Labor of Jews in the General Government, 1939-1943, Academic Studies Press, Brighton 2018, ​ISBN 978-1-61811-956-8​.
  • Stanisław Płoski, Lucjan Dobroszycki, Józef Garas, Marek Getter, Leon Herzog, Okupacja i ruch oporu w dzienniku Hansa Franka, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1970.
  • Czesław Madajczyk, Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1970.
  • Janusz Gumkowski, Tadeusz Kułakowski, Zbrodniarze hitlerowscy przed Najwyższym Trybunałem Narodowym, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1965.
  • Szymon Datner, Zbrodnie okupanta w czasie Powstania Warszawskiego w 1944 roku, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1962.
  • Czesław Madajczyk, Generalna Gubernia w planach hitlerowskich. Studia, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1961.
  • Roman Z. Hrabar, Hitlerowski rabunek dzieci polskich (1939–1945), Wydawnictwo Śląsk, Katowice 1960.
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Historia i kolekcje związane z Generalnym Gubernatorstwem
  • Urzędy powiernicze
  • Hitlerowski system okupacyjny
  • Polska podczas II wojny światowej
  • Uwagi o prawie łaski w Generalnym Gubernatorstwie (1939-1945)
  • Hierarchia aktów prawnych wprowadzonych przez okupanta niemieckiego w Generalnym Gubernatorstwie w latach 1939–1945
  • Tworzenie okupacyjnego wymiaru sprawiedliwości w Generalnym Gubernatorstwie w latach 1939–1940
  • Organizacja administracji władz okupacyjnych na ziemiach polskich w latach 1939–1945
  • Dziennik Rozporządzeń Generalnego Gubernatora dla Okupowanych Polskich Obszarów 1939 – 40
  • Dziennik Rozporządzeń dla Generalnego Gubernatorstwa 1940 – 43
  • Przewodnik turystyczny po Generalnym Gubernatorstwie (wyd. 1943)


  • Podstrony: [1] [2] [3] [4] [5] [6] 7 [8]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Goniec Krakowski – niemiecki gadzinowy polskojęzyczny dziennik informacyjno-propagandowy wydawany przez władze okupacyjne Generalnego Gubernatorstwa. Ukazywał się od października 1939 do stycznia 1945.
    Włodzimierz Wiktor Borodziej (ur. 9 września 1956 w Warszawie) – polski historyk, specjalizujący się w historii najnowszej.
    Korupcja (łac. corruptio – zepsucie) – nadużycie stanowiska publicznego w celu uzyskania prywatnych korzyści. Korupcja może w praktyce powstawać niezależnie od formy rządów. Poziom korupcji może być bardzo różny, od drobnych przypadków wykorzystania wpływu lub faworyzowania w celu wyświadczenia lub oddania przysługi, do kleptokracji (rządów złodziei), gdzie porzucone zostają nawet zewnętrzne pozory uczciwości.
    Sicherheitsdienst des Reichsführers-SS (SD, pol. Służba Bezpieczeństwa Reichsführera SS) – organ wywiadu, kontrwywiadu i służby bezpieczeństwa SS, działający w III Rzeszy w latach 1931–1945.
    Polski Narodowy Kościół Katolicki w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, PNKK (ang. Polish National Catholic Church, PNCC) – Kościół starokatolicki działający na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady którego znaczną część wiernych stanowią przedstawiciele Polonii w Ameryce Północnej. Obecnie Kościół prowadzi też działalność we Włoszech, gdzie posiada 3 parafie. Od 13 stycznia 2012 pod jurysdykcją PNKK znajduje się Polski Narodowy Katolicki Kościół w Polsce. Kościół utrzymuje jedność wiary i moralności z Kościołem Polskokatolickim w RP.
    Powiat (niem. Kreis) – jednostka podziału administracyjnego i samorządu terytorialnego II stopnia w Niemczech. Wyróżnia się dwa rodzaje powiatów Landkreise, czyli powiaty ziemskie i Kreisfreie Städte (Stadtkreise w Badenii-Wirtembergii), czyli miasta na prawach powiatu. Obecnie istnieje 401 powiatów: 294 ziemskich i 107 miast na prawach powiatów. Na powiaty dzielą się wszystkie kraje związkowe Niemiec z wyjątkiem Berlina, Bremy i Hamburga. Większość powiatów ma od 100 000 do 200 000 mieszkańców. Najmniejszy powiat ziemski pod względem powierzchni, Main-Taunus ma 222,39 km², największy zaś, Mecklenburgische Seenplatte jest od niego 25-krotnie większy.
    Państwa nieuznawane (inne terminy stosowane zamiennie: państwa nieuznane, quasi-państwa, parapaństwa, państwa de facto niepodległe) – termin stosowany dla kilku jednostek politycznych świata, które pomimo braku uznania (lub z minimalnym uznaniem) na arenie międzynarodowej de facto są niepodległymi państwami.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.246 sek.