Gajusz Popiliusz Laenas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gajusz Popiliusz Laenas (łac. Caius Popilius Laenas) – rzymski polityk z plebejskiej rodziny Popiluszy (gens Popilia), senator i dwukrotny konsul. Jego aktywność przypadła na 1. poł. II wieku p.n.e.

Egipt ptolemejski (stgr. Πτολεμαϊκὴ βασιλεία Ptolemaike Basileia, Królestwo Ptolemeuszów) – okres w historii starożytnego Egiptu rozpoczynający się wraz ze śmiercią Aleksandra Macedońskiego w 323 p.n.e. i podziałem jego imperium przez diadochów, a zakończony wkroczeniem legionów rzymskich Oktawiana Augusta do Egiptu i samobójczą śmiercią ostatniej królowej Kleopatry VII i Marka Antoniusza.Titus Livius (ur. 59 p.n.e.; zm. 17 n.e.) – rzymski historyk pochodzący z miasta Patavium (dzis. Padwa). Autor monumentalnego dzieła o historii Rzymu.

Konsul z lat 172 i 158 p.n.e., wsławiony legacją (poselstwem) do Antiocha IV Epifanesa z roku 168 p.n.e. (opisana przez Liwiusza i Polibiusza Ab Urbe Condita XLV.12, Dzieje XXIX.27).

W 169 p.n.e. Antioch władca Syrii odniósł znaczne zwycięstwo nad ptolemejskim Egiptem, w wyniku czego dokonał pewnych cesji terytorialnych. Rzymski Senat nie zaakceptował zmian, a w liście, który dostarczył Laenas, senatorzy domagali się od Seleukidy rezygnacji z jego cypryjskich i egipskich zdobyczy. Kiedy podczas spotkania na przedmieściach Aleksandrii król chciał się przywitać z posłami, Laenas bezceremonialnie wręczył mu zwój, po czym zakreśliwszy kijem okrąg dookoła jego osoby stwierdził, że władcy nie wolno wyjść poza granice koła, dopóki ten nie udzieli jasnej odpowiedzi. Zdeprymowany Antioch przystał na warunki Senatu.

Publiusz Korneliusz Scypion Afrykański Starszy łac. Publius Cornelius Scipio Africanus Maior (ur. 236 p.n.e. w Rzymie, zm. 183 p.n.e. w Liternum) – wódz rzymski z okresu II wojny punickiej, który zdołał pokonać Hannibala, wybitnego wodza kartagińskiego, w polu.Polibiusz, Polybios z Megalopolis (ur. ok. 200, zm. ok. 118 p.n.e.) - grecki historyk i kronikarz imperium rzymskiego w okresie republiki. Ze względu na dbałość o prawdę i krytycyzm wobec źródeł jest uważany za wybitnego przedstawiciela historiografii greckiej obok Tukidydesa. Z jego dzieł korzystali między innymi: Liwiusz, Pliniusz Starszy, Plutarch czy Appian.

Był to jeden z najwyraźniejszych sygnałów zmiany stylu uprawiania rzymskiej polityki, postulowany już przez Katona. Zakładał on brutalne aneksje oraz upokarzanie przeciwników i był jednocześnie opozycyjny w stosunku do koncepcji dziel i rządź (łac. divide et impera) Scypiona Afrykańskiego.

Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Livy. With an English Translation by Alfred C. Schlesinger (Vol. XIII). Cambridge Mass., Londyn: Harvard University Press, William Heinemann Ltd., 1951, s. 281-283, seria: Loeb Classical Library 396. ISBN 978-0-674-99435-5.
  2. E.S. Schuckburgh: The Histories of Polybius Translated from the Text of E.Hultsch. Londyn, Nowy Jork: MacMillan and Co., 1889, s. 405-406.
  3. B. Bravo, E. Wipszycka: Historia starożytnych Greków. T. III: Okres hellenistyczny. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1992, s. 206. ISBN 83-01-06653-9.
  4. M.Jaczynowska: Historia starożytnego Rzymu. Warszawa: PWN, 1986, s. 105-106.Sprawdź autora:1.




Reklama